فوتبال پس از مسی: پادشاهی جدید می‌آید!

به گزارش ورزش اپ، هیچ‌کس نباید در اشتباه بماند. لیونل مسی، به رغم هجوم تمامی سرتیترها، دنیای فوتبال را ترک نکرده است. هرچند عملکرد او در مسابقه برابر بنین بااهمیت بود، اما این فوق‌ستاره در سن ۳۹ سالگی تنها یکی از وظایف سنگین زندگی ورزشی‌اش را کنار گذاشته است. هواداران میامی هنوز می‌توانند منتظر گل‌های زیادی از او باشند. با این وجود، تردیدی وجود ندارد که کناره‌گیری او از تیم ملی آرژانتین، به روایت افراد مطلع از شرایط آلبی‌سلسته، اکنون به‌مانند خلائی عمیق حس می‌شود. هیچ تسلی‌بخشی برای هواداران آرژانتینی و دوستداران فوتبال پیدا نمی‌شود و این مسئله تا حدی طبیعی است. با این حال، هنوز هم می‌توان به بارقه‌های امید چنگ زد.

روند خداحافظی اسطوره‌ها همواره پیامدها و دوره‌های گذار مشابهی نداشته است. اگرچه زمانی همه‌چیز تاریک به نظر می‌رسید، اما سرانجام خورشید دوباره طلوع کرد. در سال ۲۰۲۱ هنگامی که لئو با چشمان گریان بارسلونا را وداع گفت، شمار زیادی از هواداران تهدید کردند که تلویزیون‌های خود را خاموش خواهند کرد. اما شگفتا که تنها دو سال بعد، پس از تلاش‌های ناموفق برای یافتن جانشین و واگذاری زودهنگام شماره ۱۰ به آنسو فاتی، ستاره‌ای به نام لامین یامال ظهور کرد. او اکنون در حال درخشش و لذت بردن از فوتبال است بدون اینکه کسی حسرت چیزی را بخورد، هرچند که یاد و خاطره تیم رویایی و دوران طلایی گواردیولا همیشه در دل‌ها زنده مانده است.

این چرخه درباره تمامی بزرگان تاریخ تکرار شده است. با رفتن یک پادشاه، فرمانروای دیگری بر تخت می‌نشیند. تمامی این ستاره‌ها ابتدا از بازی در رالی تیم ملی انصراف دادند تا بتوانند زمان بیشتری را صرف باشگاه‌های خود کنند و از سفرهای فرساینده و اردوهای طولانی‌مدت رهایی یابند. نکته جالب توجه اینجاست که این تصمیم در سنی بسیار نزدیک به هم، یعنی در آستانه سی‌سالگی رخ داده است. در لحظه‌ای که این اسطوره‌ها مسیر زندگی حرفه‌ای خود را تغییر دادند، فضای فوتبال چنان از ترس و درام انباشته شد که گویی زمین فوتبال دیگر قرار نیست سرسبزی به خود ببیند. اما شگفتا که در بیشتر این وقایع، اتفاقات بعدی هیچ تناسبی با نگرانی‌های پیشین نداشت.

درباره دوران پس از پله در برزیل اختلاف نظر وجود دارد و این موضوع بستگی به این دارد که به آمار استناد کنیم یا به احساسات. کشور اسپانیا تنها چند ماه پس از خداحافظی آلفردو دی‌استفانو موفق شد نخستین جام قهرمانی ملت‌های اروپا را بالای سر ببرد. تیم ملی هلند نیز یک سال پس از وداع یوهان کرویف به مقام نایب‌قهرمانی جهان دست یافت. از میان پنج ستاره برتر تاریخ که مسی بدون تردید پرچمدار آن‌هاست، تنها دیگو مارادونا بود که رفتنش حس افسردگی عمیقی بدون هیچ نسخه درمانی به جا گذاشت. شاید با وجود تمام تفاوت‌ها، سنگینی همین خاطره است که امروز بیش از هر چیز دیگری روی شانه فوتبال آرژانتین سنگینی می‌کند؛ گویی ارواح گذشته دوباره بیدار شده‌اند.

پله در ژوئیه سال ۱۹۷۱ طی مسابقه‌ای مقابل یوگسلاوی، با کارنامه‌ای درخشان شامل سه جام جهانی، ۹۲ بازی ملی و ۷۷ گل، رسماً از تیم ملی برزیل کناره‌گیری کرد. سلسائو پس از آن تنها توانست یکی از چهار مسابقه بعدی خود را با پیروزی پشت سر بگذارد و تا ۲۴ سال موفق به کسب عنوان قهرمانی نشد. با این حال، سایه سنگین حضور پله بیشتر در افتخارات تاریخی نمایان بود تا در کیفیت بازی زیبا. فرناندو کالیاس، خبرنگار برزیلی خبرگزاری رویترز، شهادت می‌دهد که برزیل برخلاف باور عمومی، خلأ غیبت او را چندان حس نکرد. بازیکنان فوق‌العاده‌ای پا به عرصه گذاشتند که توانستند سطح کیفی تیم را حفظ کنند؛ از ریولینو در جام ۷۴ گرفته تا اسطوره‌هایی چون زیکو و سوکراتس.

در خصوص دی‌استفانو نیز، به رغم اینکه او یک ستاره بی‌بدیل بود، هیچ فضای دراماتیکی در فوتبال اسپانیا شکل نگرفت. آخرین بازی این برنده دو توپ طلا در ژوئن سال ۱۹۶۲ رقم خورد و اسپانیا چند ماه بعد جام ملت‌های اروپا را فتح کرد. در کشور آرژانتین اما خلأ واقعی با رفتن مارادونا به وجود آمد. با این وجود، خوان ایوان ایریگوین، روزنامه‌نگار نام‌آشنای آرژانتینی، نگاه متفاوتی را مطرح می‌کند: «وقتی استعداد مارادونا خاموش شد فکر می‌کردی هرگز استعداد مشابهی ظاهر نخواهد شد اما نگاه کن به مسی، بارسا و لامین.» پس از او، پیراهن شماره ۱۰ مارادونا به آریل اورتگا رسید که توانست اصالت و ارزش‌های فوتبال خیابانی را به خوبی حفظ کند.

و اما درباره یوهان کرویف؟ بدون شک جای خالی او احساس شد، اما نتایج مسابقات گاهی پارادوکس‌های عجیبی خلق می‌کنند. این ستاره هلندی با ثبت ۴۸ بازی ملی، ۳۳ گل زده و کسب سه توپ طلا با میادین ملی وداع کرد. تیم ملی هلند با اتکا به ستارگانی چون رنسنبرینک و کرول بازسازی شد و در سال ۷۸ به دیدار فینال راه یافت. پس از آن نیز سال‌ها زمان برد تا نسلی متشکل از گولیت و فان باستن توانستند در سال ۸۸ جام قهرمانی را بالای سر ببرند.

اسطوره‌های این ورزش از آن جهت به یکدیگر شباهت دارند که تیم‌های ملی خود را به شیوه‌ای عجیب و غالباً بدون پیش‌برنامه‌ریزی ترک کرده‌اند. کریستیانو رونالدو اکنون در خطر تکرار این سناریوی دردناک قرار دارد. لیونل مسی حتی در این زمینه نیز عملکرد متفاوتی از خود نشان داده است و ریتم جریان بازی را هم در درون زمین و هم بیرون از آن مدیریت می‌کند. با این حال، باید به خاطر داشت که این نابغه دنیای فوتبال نیز روزی به حکم قوانین طبیعت کم‌فروغ خواهد شد. اگرچه در استادیوم مونومنتال شعله دیگری به خاموشی گرایید، اما او هنوز به پایان راه نرسیده است. پله هشت سال دیگر به دوران بازیگری خود ادامه داد، دی‌استفانو چهار سال، کرویف هفت سال و مارادونا سه سال در میادین ماندند. پس بیایید از لحظات باقیمانده از حضور این اسطوره نهایت لذت را ببریم.