برای کودکی‌ام، برای سالهای رنج و رنج و رنج!

بر اساس گزارش ورزش اپ، ژرمی ژاکه در چند ماه اخیر با روندی خیره‌کننده از یک بازیکن جوان و ناشناخته به ستاره جدید فوتبال فرانسه تبدیل شده است. این مدافع ۲۱ ساله که در نقل‌وانتقالات تابستانی از رن راهی لیورپول شد، بی‌درنگ توانست در ترکیب اصلی لک‌لک‌ها جایگاهی برای خود دست‌وپا کند و در خط دفاعی در کنار ویرژیل فن‌دایک به میدان برود. سپری کردن پنج مسابقه در لیگ برتر کافی بود تا نام او به گوش زین‌الدین زیدان برسد و سرمربی جدید تیم ملی فرانسه، این مهره جوان را در نخستین اردوی ملی خود فرا بخواند. ژاکه در این اردو در دو بازی پیاپی در ترکیب اصلی خروس‌ها قرار گرفت؛ ابتدا عملکرد بسیار مطلوبی مقابل بلژیک ارائه داد و سپس در تساوی یک بر یک برابر ایتالیا در ورزشگاه استاد دو فرانس، یکی از چهره‌های شاخص تیمش لقب گرفت. با این حال، پشت این ظهور خیره‌کننده روایتی نهفته است که با صحبت‌های خود ژاکه درباره سختی‌های مسیر حرفه‌ای‌اش، ابعاد تازه‌ای پیدا می‌کند.

«وقتی سرود ملی را خواندم، واقعاً خوشحال بودم» ژاکه هنوز نمی‌تواند راحت از تجربه بازی در تیم ملی حرف بزند، و هیجان‌زده شدن به سرعت در چهره‌اش قابل تشخیص است. او درباره دومین بازی ملی‌اش در استاد دو فرانس گفت: «بازی دومم در استاد دو فرانس، لذت خالص بود. انتظار نداشتم ورزشگاه این‌قدر سر و صدا داشته باشد. تصور کنید، من هم بخشی از این صحنه بودم! وقتی سرود مارسی‌یز را در استاد دو فرانس خواندم، واقعاً خوشحال بودم. با توجه به جایی که از آن آمده‌ام، فقط می‌توانم به خودم افتخار کنم. خانواده‌ام را در سکوها دیدم.»

او درباره عملکردش مقابل ایتالیا گفت: «بازی خوبی بود، اما می‌توانست بهتر باشد. در مجموع از این دو بازی اولم خوشحالم.» شاید همین آرامش درونی از فاکتورهایی باشد که ژاکه را در این سن و سال متمایز ساخته است. خود او نیز چرایی این خونسردی را به‌دستی نمی‌داند: «نمی‌دانم این بلوغ از کجا می‌آید. شاید از پدر و مادرم. اما همیشه با توپ بازیکن نسبتاً آرامی بوده‌ام و سعی می‌کنم عجله نکنم. در نهایت فوتبال خودم را بازی می‌کنم.»

این ویژگی شخصیتی، کاملاً با انتظارات زین‌الدین زیدان از مدافعان تیمش همخوانی دارد. ژاکه در خصوص نکات تاکتیکی سرمربی تیم ملی فرانسه توضیح داد: «مربی از ما می‌خواهد بالا برویم و با شدت و تهاجمی بازی کنیم. البته با این کار فضای زیادی پشت سرمان ایجاد می‌شود، بنابراین وقتی جلو می‌رویم باید تهاجمی و جدی باشیم.»

او در مصاف با ایتالیا از حضور یک تکیه‌گاه مطمئن در کنار خود سود می‌برد؛ دایو اوپامکانو. ژاکه درباره هم‌تیمی باتجربه‌اش در خط دفاعی گفت: «کمی با سبک بازی او آشنا هستم و کارم را راحت‌تر کرد. او توصیه‌های زیادی به من داشت. زیاد با هم صحبت می‌کنیم و با توجه به موقعیت‌های یک مقابل یک که گاهی ایجاد می‌شود، به این ارتباط نیاز داریم.»

«برای کودکی‌ام، برای سال‌ها رنج» کارشناسان آینده‌ای درخشان و بلندمدت را برای ژاکه در تیم ملی فرانسه پیش‌بینی می‌کنند، اما خودش ترجیح می‌دهد گام‌به‌گام جلو برود و به تضمین جایگاهش فکر نکند: «صادقانه بگویم، فعلاً خیلی به تثبیت جایگاهم در تیم ملی فکر نمی‌کنم. فقط دو بازی ملی دارم. بازی به بازی جلو می‌روم، دقایقی را که مربی به من می‌دهد بازی می‌کنم و سعی می‌کنم از آنها لذت ببرم. همه‌چیز خیلی سریع اتفاق افتاده است.»

ژاکه در باشگاه لیورپول نیز رویکرد مشابهی دارد و از شروع رویایی‌اش در این تیم می‌گوید: «همه‌چیز خیلی، خیلی سریع پیش رفت. تیم خوبی داریم و فعلاً همه‌چیز خوب است. بازی کردن کنار ویرژیل فن‌دایک فوق‌العاده است. همه می‌دانیم او چه مدافع بزرگی است، این را باید بگویم که به نظرم مدافعان خیلی کمی هستند که می‌توانند ادعا کنند به سطح او رسیده‌اند.»

این مدافع آینده‌دار در ادامه به روزهای دشوار پیش از حضورش در آنفیلد اشاره کرد و حاضران را تحت‌تأثیر قرار داد: «بازی کردن در لیگ برتر، در آنفیلد، به خاطر دوران کودکی‌ام، به خاطر سالها رنج، واقعا لذت‌بخش است. شروع آسانی نداشتم. وقتی می‌ایستم و به بعضی چیزها نگاه می‌کنم، خوشحال می‌شوم. مشکل کمر دارم، مشکل زانو هم داشته‌ام. سعی می‌کنم به آنها فکر نکنم و فقط به جلو نگاه کنم.»

شایای ذکر است که استعداد ژاکه پیش از انتقال به لیورپول و دعوت به تیم ملی بزرگسالان، نظر تیری آنری را نیز جلب کرده بود. سرمربی اسبق تیم زیر ۲۱ سال فرانسه بارها ابراز تمایل کرده بود که این مدافع را در سنین پایین‌تر به اردوی تیمش دعوت کند و همواره ستایشگر بلوغ فکری و منش حرفه‌ای او بود. اکنون همان نوجوانی که روزگار سختی را با درد و رنج پشت سر گذاشته بود، در ورزشگاه آنفیلد دوشادوش فن‌دایک می‌جنگد و در لباس تیم ملی، سرود کشورش را طنین‌انداز می‌کند.

ژاکه اذعان می‌کند که پوشیدن پیراهن ملی فراتر از یک دستاورد ورزشی، تجسم رویایی دیرینه است: «بزرگ‌ترین رویای من چه بود؟ فکر می‌کنم به آن رسیده‌ام. بازی کردن برای کشورم، برای تیم ملی‌ام، مقابل همه مردم فرانسه، حس فوق‌العاده‌ای است. آن هم زیر نظر زین‌الدین زیدان، یک اسطوره بزرگ.»

با وجود گمانه‌زنی‌ها درباره حضور دوباره او در ترکیب اصلی فرانسه مقابل بلژیک و بازگشت قریب‌الوقوع به لیورپول، این ستاره جوان خواسته پیچیده‌ای ندارد و تنها سلامتی را طلب می‌کند: « چه چیزی می‌توانم آرزو کنم؟ سلامتی. اینکه تا جای ممکن بازی کنم و همچنان بازی‌های زیادی با پیراهن فرانسه داشته باشم.»