قرارداد ستاره‌های لیگ برتر آب رفت!

بر اساس گزارش ورزش اپ، فوتبال ایران هم‌اکنون و در این روزهای سکوت فیفادی، با چالش بزرگ اقتصادی دست‌به‌گریبان است؛ بحرانی که ریشه‌اش در مستطیل سبز نیست اما بدون شک آینده فنی و مدیریتی فصل جاری لیگ برتر را دگرگون خواهد کرد. با شروع مسابقات فصل ۰۶-۱۴۰۵ از بیست‌وسوم مرداد و نهایی شدن عمده قراردادهای نقل‌وانتقالاتی در همان بازه زمانی، صعود بی‌سابقه نرخ ارز، تمام محاسبات مالی باشگاه‌ها را به هم ریخته است. برای نمونه، در ۲۷ تیرماه که قرارداد بازیکنانی مانند محمدحسین اسلامی با استقلال ثبت شد، دلار در کانال ۱۹۱ تا ۱۹۵ هزار تومان معامله می‌شد، اما امروز یکشنبه ۱۲ مهر و پس از گذشت کمتر از ۷۴ روز، نرخ دلار به محدوده ۲۶۵ تا ۲۷۲ هزار تومان رسیده است؛ یعنی جهشی نزدیک به ۴۰ درصد که اقتصاد باشگاه‌ها را از دو زاویه مختلف تحت فشار شدید قرار داده است.

در این وضعیت، بازیکنان و مربیان داخلی با چالش کاهش ارزش دستمزدهای ریالی خود مواجه شده‌اند. به عنوان مثال، بازیکنی که اواخر تیرماه با قراردادی ۵۰ میلیارد تومانی، معادل تقریبی ۲۵۸ هزار دلار دستمزد داشت، اکنون با قیمت‌های جدید، دریافتی‌اش به حدود ۱۸۶ هزار دلار کاهش یافته که نشانگر افت بیش از ۷۵ هزار دلاری قدرت خرید اوست. همچنین، بازیکنی با قرارداد ۲۰ میلیارد تومانی که در ابتدای فصل معادل ۱۰۳ هزار دلار بود، حالا با این نوسان ارزی ارزشی در حدود ۷۴ هزار دلار دارد و دستمزدش ۲۸ درصد افت دلاری را تجربه کرده است.

از سوی دیگر، باشگاه‌هایی نظیر تراکتور، استقلال، پرسپولیس، چادرملو اردکان، سپاهان و گل‌گهر سیرجان که برای جذب لژیونرها متعهد به پرداخت دلاری هستند، با هزینه‌های سرسام‌آور ریالی روبه‌رو شده‌اند. با توجه به اینکه دستمزد پایه یک بازیکن خارجی باکیفیت حداقل ۳۰۰ هزار دلار و چهره‌های مطرح حدود یک میلیون دلار یا بیشتر است، تامین این منابع به چالشی بزرگ تبدیل شده است. برای پرداخت دستمزد یک بازیکن یک میلیون دلاری که در تیرماه به حدود ۱۹۳ میلیارد تومان نیاز داشت، حالا مدیران باشگاه باید بیش از ۲۶۸ میلیارد تومان هزینه کنند؛ یعنی تحمیل بار مالی اضافیِ ۷۵ میلیارد تومانی برای یک بازیکن، ضمن اینکه برای مهره‌های ۳۰۰ هزار دلاری نیز بودجه‌ای مازاد بر ۲۳ میلیارد تومان نیاز است.

البته برخی تیم‌ها برای فرار از این وضعیت به ثبت قراردادهای ریالی با بازیکنان خارجی روی آورده‌اند؛ روشی که نمونه‌اش در انتقال اریک بایناما به صنعت نفت آبادان دیده شد. با این وجود، چنین راهکارهایی دوام چندانی ندارد زیرا نوسانات ارزی به نارضایتی و افت انگیزه لژیونرها منجر می‌شود. شاید تنها تصمیم نجات‌بخش در این میان، اقدام هوشمندانه سازمان لیگ در ابتدای فصل بود که سهمیه بازیکنان خارجی هر تیم را از هشت بازیکن به چهار نفر کاهش داد. با وجود انتقادهایی که در آن زمان به این تصمیم شد، امروز مشخص است که اگر تیم‌ها مجاز به جذب هشت لژیونر بودند، اکنون تا آستانه ورشکستگی و احکام سنگین فیفا پیش رفته بودند.