ارثیه پدر به پسران: دو برادر، دو سوپراستار

بر اساس گزارش ورزش اپ، الکس و سیمئون نیکولوف، فرزندان ولادیمیر نیکولوف (چهره افسانه‌ای والیبال بلغارستان)، برای نخستین بار در رده باشگاهی هم‌تیمی شده‌اند و لباس تیم لوبه چیویتانووای ایتالیا را می‌پوشند. الکس باور دارد که برادر کوچک‌ترش قابلیت‌های فراوانی برای یاری رساندن به تیم دارد و سیمئون نیز پیوستن برادرش را یکی از دلایل کلیدی برای قبول پیشنهاد باشگاه لوبه عنوان می‌کند. این دو که بچگی خود را در جوامع و سرزمین‌های گوناگون گذرانده‌اند، همواره پشتیبان هم و خانواده‌شان بوده‌اند و حالا این بخت را دارند که اتحاد خود را در میادین ورزشی نیز به نمایش بگذارند. پیوند برادرانه آن‌ها درون زمین هم فرصت‌ها و هم موانعی به همراه دارد. سیمئون می‌گوید «الکس به دلیل رابطه خانوادگی‌شان گاهی با او متفاوت از سایر پاسورها صحبت می‌کند، اما شناخت کامل ترجیحات یکدیگر، به‌ویژه برای پاسور، یک امتیاز بزرگ است.» الکس نیز تأکید می‌کند که «حمایت متقابل برای آن‌ها یک نیاز درونی است.» با وجود اینکه گاهی اختلاف‌نظرها و دلخوری‌های بعد از بازی به منزل مشترکشان راه پیدا می‌کند، کوشش می‌کنند تا فضای عاطفی سالن مسابقه را پشت در بگذارند. الکس خونسردی سیمئون را ستایش می‌کند و سیمئون هم برادر بزرگ‌تر را به عنوان یک راهبر می‌شناسد که می‌توان در شرایط دشوار به او اتکا کرد. حس مسابقه‌ای از دوران کودکی میان این دو وجود داشته و پابرجاست؛ الکس اذعان می‌کند که در گذشته همیشه با حداکثر توان می‌کوشید برادرش را مغلوب کند و سیمئون یادآور می‌شود که این خصلت حتی در جلسات تمرینی نیز کاملاً هویدا است. با این وجود، عهد و پیمان آن‌ها در دوران اقامت در خارج از مرزها محکم‌تر گشت؛ جایی که سختی‌های زبان باعث شد بیش از پیش به یکدیگر و خانواده متکی باشند. الکس اظهار می‌کند که از لحاظ اخلاقی شباهت زیادی به پدرشان دارد و سیمئون بر این باور است که برادرش روحیه کاپیتانی ولادیمیر نیکولوف را به ارث برده است. در عرصه والیبال نیز راه آن‌ها از هم جدا بود: الکس در ابتدا فقط به دنبال سرگرمی و بازی با هم‌سن‌وسال‌هایش بود، در حالی که سیمئون والیبال را تنها مسیر انتخابی خود می‌دانست و در ادامه به ارزش نقش پاسوری و مدیریت ضرب‌آهنگ مسابقه پی برد.

هر دو برادر با انگیزه‌های نو پا به فصل پیش رو می‌گذارند. الکس که بر این عقیده است دوران بازی به عنوان یک مهره جوان و صرفاً جهت کسب تجربه به سر رسیده، اکنون در پی دستاوردهای مهم و تصاحب جام است. او کنار رفتن تیم ملی بلغارستان برابر آلمان در مرحله حذفی قهرمانی اروپا را دردناک می‌خواند، هرچند هماوردی در حضور هواداران خودی را خاطره‌ای تکرارنشدنی می‌داند. سیمئون هم پس از سپری کردن چند شب پر از بی‌خوابی به خاطر آن باخت، از تجربیات ماه‌های گذشته و یاری‌های سرمربی تیم ملی، کیکو بلنجینی، یاد می‌کند و اشتیاق دارد دستاوردهای این آموزش‌ها را در لوبه پیاده سازد. او که اولین سال حضورش در لیگ ایتالیا را پیش رو دارد، از آمادگی بدنی مطلوب خود سخن می‌گوید و امیدوار است دوشادوش برادرش به بردهای ارزشمندی برسد و از مبارزات سخت نیز درس بگیرد. الکس در میان ویژگی‌های ستاره‌های سوپرلیگ، مهارت‌های دفاعی و دریافت لوک پری (لیبروی استرالیایی) و دفاع‌های بی‌نظیر جکسون هاو را می‌ستاید؛ سیمئون نیز سبک بازی سیمونه جیانلی را مایه الهام برای رشد شخصی خود می‌داند. غایت مشترک آن‌ها آشکار است: الکس توقع دارد در رقابت‌های پیش رو وظایف اصلی و هدایت‌گر را در لوبه بر عهده بگیرند و سیمئون نیز افزون بر کسب فتوحات بزرگ، به دنبال آموختن از سختی‌های مسابقات است. برای دو برادری که سالیان متمادی در کنار یکدیگر بزرگ شده‌اند، بازی در یک تیم ورزشی بخت مغتنمی است تا همبستگی خانوادگی و رقابت حرفه‌ای را در مسیر دستاوردهای بزرگ پیوند بزنند.