راز بزرگ بهترین مربی جهان فاش شد

بر اساس گزارش رسانه ورزش اپ، نیکولا گربیچ، سرمربی برجسته و موفق تیم ملی والیبال مردان لهستان، سال‌هاست دلبستگی ویژه‌ای به منطقه‌ای خاص دارد و اکنون دلایل خود را برای عدم تمایل به جابجایی محل اقامتش تشریح کرده است. تنظیم تعادل میان حرفه و کانون خانواده همواره یکی از بزرگ‌ترین موانع در مسیر فعالیت یک بازیکن و سرمربی بوده است. گربیچ در طول سالیان گذشته تلاش نموده تا برنامه‌ریزی‌هایش به گونه‌ای باشد که بیشترین وقت ممکن را در کنار همسر و فرزندانش سپری کند. وی در این زمینه اظهار داشت: «اینکه بتوانی زندگی شخصی و کار را با هم ترکیب کنی، برای یک بازیکن و بعد از آن یک مربی کار بسیارختی است.» سرمربی پرافتخار لهستان اذعان می‌کند که سکونت در کنار خانواده برایش اهمیت حیاتی دارد. او به جز یک مقطع کوتاه‌مدت که هدایت تیم زاکسا را بر عهده داشت و به ناچار دور از خانواده ماند، همواره در کنار آن‌ها بوده است. گربیچ در این خصوص یادآور می‌شود: «آن مقطع تنها باری بود که با هم نبودیم. تصمیم گرفتیم خانواده در پروجا بماند و من در کندژژین-کژله باشم. اما پس از پایان فصل تصمیم گرفتم همه‌چیز را تغییر دهم و به پروجا برگردم. می‌خواستم در کنار همسر و فرزندانم باشم.»

چرا مرکز ایتالیا همچنان پناهگاه امن گربیچ است؟ این منطقه از ایتالیا به اقامتگاه اصلی این مربی صربستانی و اعضای خانواده‌اش مبدل شده است، هرچند که فرزند ارشد آن‌ها اکنون مستقل شده است. گربیچ دلایل خود را برای ماندگاری در این مکان چنین بیان می‌کند: «پسر بزرگم در ایالات متحده آمریکا مشغول تحصیل است و پسر کوچکترم ۱۶ سال دارد؛ اگر قرار بود به خارج از ایتالیا نقل‌مکان کنیم، او مجبور می‌شد به یک مدرسه بین‌المللی برود که این مسئله در هر جایی قابل اجرا نیست. علاوه بر این، پسر کوچکترم نیز به‌زودی از خانه پرواز خواهد کرد و این آخرین فرصت ماست تا کمی بیشتر را در کنار هم بگذرانیم. وقتی هدایت تیم ملی را بر عهده دارم، می‌توانم همین زمان‌های آزاد را صرف خانواده و البته رشد و پیشرفت شخصی خودم کنم.» او پیش‌تر در یک گفتگوی مبسوط، ابعاد تازه‌ای از زندگی شخصی خود را نمایان ساخت و ابراز داشت که بسیاری از خصایص حرفه‌ای‌اش را از خانواده‌اش وام گرفته است. وی با یادآوری تعهد و رویکرد پدرش نسبت به تکالیف محوله گفت: «فکر می‌کنم انضباط و اخلاق کاری از همین‌جا آمده است. این یکی از ارزش‌هایی است که از پدرم برای من به یادگار مانده است.»

گربیچ همچنین نقش خانواده را در شکل‌دهی به ثبات شخصیتی‌اش در مواجهه با بحران‌ها بسیار پررنگ می‌داند: «من به خودم مطمئن هستم و می‌دانم چه می‌خواسته‌ام. از ۱۰ سالگی والیبال بازی کردم و در ۴۰ سالگی آن را کنار گذاشتم. تجربه زیادی دارم و سیستم و رویکرد شخصی خودم را دارم.» وی ویژگی‌های مشابهی را در رفتار برادرش، ولادیمیر، نیز مشاهده می‌کند: «این‌ها همان چیزهایی است که من در برادرم هم می‌بینم؛ ویژگی‌هایی که دقیقاً بین ما مشترک است.»

نیکولا گربیچ دوران نوجوانی خود را در سایه سنگین جنگ‌های یوگسلاوی سابق سپری کرد. او در این باره می‌گوید: «وقتی جنگ شروع شد، یک نوجوان بودم؛ اول در اسلوونی، بعد کرواسی و سپس بوسنی.» او در سنین جوانی راهی ایتالیا شد: «وقتی ۲۰ ساله بودم به ایتالیا رفتم. ما دو سال و نیم با تحریم حضور در میادین ملی مواجه بودیم. این یکی از سخت‌ترین لحظات در زندگی پدر و مادر، دوستان و فامیل‌هایمان بود.» آن دوران تنها محدود به بحران‌های اقتصادی نبود، بلکه جو روانی جامعه علیه صرب‌ها نیز فشار مضاعفی ایجاد کرده بود: «آن دوره واقعاً بد بود. نه‌تنها به این خاطر که وضعیت مالی دشوار بود، بلکه از نظر رسانه‌ای همه‌جا می‌گفتند صرب‌ها آدم‌های بدی هستند. در آن زمان در صربستان، پول تنها در اختیار سه دسته از آدم‌ها بود: کسانی که وارد سیاست شده بودند، مافیا و ورزشکاران. و ما در آن مقطع تنها نمونه مثبت برای نسل جوان بودیم.»

در نهایت، او معتقد است که سختی‌های دوران جوانی و زیست به عنوان یک مهاجر، او را برای مواجهه با چالش‌های بزرگ زندگی آبدیده کرده است: «اینکه در خانه نباشی، در میان کسانی که به تو کمک کنند نباشی، به‌عنوان یک خارجی زیر فشار و استرس زندگی کنی، تأثیر بسیار زیادی دارد. در نهایت، چنین شرایطی تو را برای رویارویی با موقعیت‌های سخت کاملاً آماده می‌کند.»