46 میلیون نفر یکصدا: هر کس نپرد انگلیسی‌ است!

به گزارش ورزش اپ، آرژانتین بار دیگر از دل یک بازی طاقت‌فرسا خارج شد و با موفقیت از این آزمون عبور کرد. این پیروزی نه با نمایشی درخشان و نه با برتری قاطع فوتبالی، بلکه با ویژگی‌ای که در این جام بسیار به کار این تیم آمده، یعنی توانایی برخاستن در سخت‌ترین لحظات، به دست آمد. زمانی که همه چیز به سمت ضربات پنالتی می‌رفت، خولین آلوارز با یک شوت استثنایی ورق را برگرداند و چند دقیقه بعد لائوتارو مارتینز با گلزنی، آلبی‌سلسته را با پیروزی ۳ بر ۱ مقابل سوئیس، راهی نیمه‌نهایی جام جهانی ۲۰۲۶ کرد. آنجا انگلیس منتظرشان است. چه بازی‌ای. هیچ‌کس نمی‌تواند ادعا کند که آرژانتین در این جام رقبا را با فوتبال خود می‌ترساند. ضربه‌های این تیم به حریفان بیشتر روحی و روانی است تا تاکتیکی. هر بار که به نظر می‌رسد کارش تمام شده، دوباره از جا بلند می‌شود. هر بار که تصور می‌کنی دیگر چیزی برای ارائه ندارد، یک اتفاق غیرمنتظره همه معادلات را به هم می‌ریزد.

این بار نیز سوئیس تا لحظه آخر مقاومت کرد. تیمی که حتی پس از ۱۰ نفره شدن با شجاعت دفاع کرد، فضاها را بست و آرژانتین را از رسیدن به دروازه‌اش ناامید کرد. به نظر می‌رسید از همان لحظه اخراج بریل امبولو، برنامه سوئیسی‌ها تنها رساندن بازی به ضربات پنالتی بود؛ برنامه‌ای که تا چند دقیقه مانده به پایان وقت اضافه نیز موفقیت‌آمیز به نظر می‌رسید. اما ناگهان خولین آلوارز ظاهر شد. شوتی که او به گوشه بالای دروازه فرستاد، واقعا فراتر از یک گل بود. انفجاری بود که تمام فشار، اضطراب و نگرانی جمع‌شده روی سکوها را آزاد کرد. وقتی لائوتارو مارتینز گل سوم را هم به ثمر رساند، دیگر هیچ‌کس خودش را کنترل نمی‌کرد و اگر هم می‌خواست، نمی‌توانست. بازیکنان داخل زمین و هواداران روی سکوها یک‌صدا شادی می‌کردند و خیلی زود همان شعاری که سال‌ها بخشی از فرهنگ فوتبال آرژانتین بوده، در ورزشگاه طنین انداخت: کسی که نپرد، انگلیسی است.

همه از قبل منتظر چنین لحظه‌ای بودند. از همان زمانی که انگلیس نروژ را حذف کرد، ذهن هواداران به نیمه‌نهایی معطوف شده بود. اما هیچ‌کس حاضر نبود پیش از قطعی شدن صعود، آن شعار را سر بدهد؛ مبادا بدشانسی بیاورد. حالا اما زمانش رسیده بود. انگلیس، برای آرژانتینی‌ها، فقط یک حریف فوتبالی نیست؛ مسابقه‌ای است که همیشه بار احساسی و تاریخی ویژه‌ای داشته است. با این حال، رسیدن به این مرحله بسیار سخت‌تر از آن چیزی بود که تصور می‌شد. برای آرژانتین ظاهراً هیچ مسابقه آسانی وجود ندارد. اگر عقب بیفتد، باید برای بازگشت بجنگد و اگر جلو بیفتد، باز هم باید تا آخرین لحظه رنج بکشد. مقابل سوئیس دوباره دقیقا همین اتفاق افتاد. تیمی که بیشتر بر قدرت بدنی تکیه داشت، موفق شد آرژانتین را وادار کند بیش از حد به دروازه خودش نزدیک شود؛ تصمیمی که در نهایت به گل تساوی سوئیس انجامید و همه چیز را از نو آغاز کرد.

در نهایت این مسابقه نیز با جادوی یک لحظه تمام شد؛ جادوی خولین آلوارز. مهاجمی که تا پیش از این بازی در گلزنی ناکام مانده بود، طلسمش را نه با یک ضربه ساده یا یک گل روی ریباند، بلکه با شوتی شکست که احتمالاً تا سال‌ها در خاطره هواداران باقی خواهد ماند. واقعیت این است که آرژانتین این بار نیز بیشتر به نبوغ فردی تکیه کرد تا کار تیمی. نه در بازی ۱۱ مقابل ۱۱ و نه حتی پس از ۱۰ نفره شدن سوئیس، شاگردان لیونل اسکالونی نتوانستند دفاع منسجم حریف را از هم باز کنند. حتی لیونل مسی هم، به جز پاس گل اول برای الکسیس مک‌آلیستر، شب درخشانی را پشت سر نگذاشت. اما شاید دیگر کسی به این مسائل اهمیت ندهد. اگر لازم باشد تمام اصول تاکتیکی کنار گذاشته شود و همه نقشه‌ها تغییر کند، اسکالونی این کار را انجام می‌دهد. او تیمش را در دقایق پایانی با سه مهاجم نوک به زمین فرستاد و همین ریسک جواب داد. خوزه مانوئل لوپز در شکل‌گیری گل دوم نقش داشت، تیاگو آلمادا ضدحمله گل سوم را ساخت و لائوتارو کار را تمام کرد. در آن دقایق، آرژانتین بیشتر با پنج مهاجم حمله می‌کرد و دیگر یک تیم فوتبال کلاسیک نبود.

شاید هنوز برای تحلیل نیمه‌نهایی زود باشد. شاید هنوز سؤال‌های زیادی بی‌پاسخ مانده باشد؛ اینکه چرا اسکالونی تقریباً همیشه از همان تعویض‌های همیشگی استفاده می‌کند، چرا از فهرست ۲۶ نفره، عملاً فقط تعداد محدودی فرصت بازی پیدا می‌کنند و آیا زمان اعتماد به نفرات دیگر نرسیده است؟ اما یک چیز کاملاً روشن است؛ آرژانتین تا آخرین هفته جام جهانی در رقابت‌ها خواهد ماند. این تیم شاید هنوز بهترین فوتبالش را ارائه نکرده باشد، اما چیزی دارد که در تورنمنت‌های بزرگ گاهی از هر سیستم و تاکتیکی ارزشمندتر است؛ شخصیت یک گروه که هرگز تسلیم نمی‌شود. اسکالونی بعد از بازگشت فراموش‌نشدنی مقابل مصر جمله‌ای گفت که شاید امروز بیش از هر زمان دیگری درباره این تیم صدق کند: چه گروهی از بازیکنان داریم، برادر. شاید آرژانتین امروز بیش از آنکه یک تیم کامل باشد، یک گروه متحد است؛ گروهی که در آن خولین آلوارز دوباره به روزهای خوبش برگشته، امیلیانو مارتینز همچنان در لحظات حساس قابل اعتماد است و همه آماده‌اند برای نبرد بزرگ مقابل انگلیس. چهارشنبه، نوبت یک رویارویی دیگر است؛ مسابقه‌ای که آرژانتینی‌ها امیدوارند پایانش، یک قدم دیگر آنها را به رویای دفاع از عنوان قهرمانی نزدیک‌تر کند.