کمبود ستاره بالاخره کار دست لیورپول داد!

به گزارش ورزش اپ، در حالی که بازیکنان سرخوش منچسترسیتی مقابل نوئل گلگر، آلفی هالند و دیگران در جایگاه هواداران مهمان که پر از موزهای بادی بود، به رقص و شادی می‌پرداختند، دی‌جی آنفیلد هم با پخش آهنگ «دروغ‌های کوچک» از گروه فلیت‌وود مک، لحظات سرگرم‌کننده‌ای رقم زد. البته بیشتر آنچه در این نمایش پرهیاهو و به‌اصطلاح تماشایی، اما تا حدی ناامیدکننده دیدیم، دروغ بود؛ با این حال، برای لیورپول و آندونی ایرائولا، چند حقیقت تلخ و انکارناپذیر کاملاً آشکار شد.

برای دومین سال متوالی، کیفیت فوق‌العاده بازیکنانی نظیر جرمی دوکو، رایان شرکی و ارلینگ هالند فراتر از توان دفاعی لیورپول بود و مهار نشد. این مسئله در بازه زمانی کوتاهی نمایان ساخت که تیم تحت هدایت ایرائولا، به ویژه با در نظر گرفتن نقص نفری، هنوز راه درازی تا رسیدن به نقطه مطلوب دارد. این باخت، نخستین شکست این سرمربی اهل باسک از زمان جدایی از بورنموث به شمار می‌رفت، اما در عین حال دغدغه‌هایی را تقویت کرد که احتمالاً از روزهای نخست حضورش در مرسی‌ساید ذهن او را درگیر کرده بودند؛ از جمله افت سطح ستاره‌های گران‌قیمت تیم. فلوریان ویرتز ناامیدکننده‌ترین مهره در بین ۲۲ بازیکن حاضر در ترکیب اولیه بود و از طرفی بردلی بارکولا نیز نتوانسته پس از انتقال از پاری‌سن‌ژرمن، انتظارات را برآورده سازد. هرچند وقت محدودی برای نمایش توانایی‌های این خریدها ثبت شد، اما کارایی لازم دیده نشد. مسبعاً بارکولا فرصت کافی برای انطباق با شرایط جدید خواهد داشت، اما ویرتز دیگر بازیکن تازه‌واردی به شمار نمی‌رود و باید عملکرد بهتری از خود به نمایش بگذارد.

ویرتز و بارکولا که روی هم رفته ۲۳۹ میلیون پوند هزینه در پی داشته‌اند، در مقایسه با دو مهره کمتر شناخته‌شده خط حمله لیورپول یعنی لوئیس کوماس که برای نخستین بار در لیگ برتر انگلیس در ترکیب اصلی قرار می‌گرفت و ویکتور مونیوز، خرید جدید ۳۴.۵ میلیون پوندی از اوساسونا که رقم آن در بازار کنونی فوتبال ناچیز به نظر می‌رسد، کارایی خاصی از خود نشان ندادند. کوماس با دوندگی و فشار مداوم، خط دفاع حریف را کلافه کرده بود و مونیوز نیز مرتباً مدافعان سیتی را به دردسر می‌انداخت. در نقطه مقابل، بارکولا عملکرد قابل پیش‌بینی داشت و ویرتز در نواحی تهاجمی، هر بار توپ را لمس می‌کرد تصمیمات نادرستی می‌گرفت.

لیورپول این فرصت را داشت تا برنده این دیدار باشد. هم پیش و هم پس از اتمام وقت‌های نیمه اول، مناطقی برای ضربه زدن فراهم شد، اما تیم میزبان جرات و باور کافی را نداشت و در استفاده از فضاهای پشت خط دفاعی سیتی، دچار تعلل و تردید زیاد می‌شد. با این وجود، نقد عملکرد تیم ایرائولا بدون در نظر گرفتن دو فاکتور کلیدی منصفانه نیست: تصمیم نادرست در اخراج بازیکن و غیبت سه مهره کلیدی یعنی الکساندر ایساک، کودی خاکپو و دومینیک سوبوسلای که از جایگاه ویژه نظاره‌گر بازی بودند. لیورپول در این فصل هفت گل به ثبت رسانده بود که سهم این مثلث شش گل بود. با نبود آن‌ها، زهر خط حمله به شدت گرفته شد و خط آتش لیورپول کاملاً کم‌فروغ بود. بنابراین، این مسابقه کمبود مهره در ترکیب لیورپول را به رخ کشید؛ موضوعی که در بازار تابستانی مرتباً نسبت به آن هشدار داده شده بود.

بدون حضور ایساک، لیورپول مجبور شد به کوماس تکیه کند؛ جوان مستعدی با آینده‌ای درخشان که فصل قبل در چمپیونشیپ برای هال‌سیتی به میدان می‌رفت. با این حال، نکات مثبتی هم در جریان بازی لیورپول دیده شد. پیش از اخراج، ساختار دفاعی تیم یکپارچه بود و آلیسون عملاً بیکار بود؛ هرچند سیتی با دوندگی بدون توپ بازیکنانی نظیر اورایلی و اندرسون، فضاهای خالی را می‌شناخت و موقعیت‌سازی می‌کرد. غیبت سوبوسلای حس می‌شد، اما خط هافبک تعادل خوبی داشت و رایان گراونبرخ تا پیش از کارت قرمز، یکی از بهترین بازی‌های اخیرش را به نمایش گذاشت. این هافبک هلندی به همراه الکسیس مک‌آلیستر، با شوت‌های راه دور برای جان‌لوئیجی دوناروما دردسرساز شدند.

ایرائولا و مجموعه لیورپول حق دارند از تصمیم داور برای اخراج بازیکنشان گله‌مند باشند. خطای اول اصلاً مستحق اخطار نبود و در گذشته جریمه‌ای در پی نداشت؛ اما کریس کاوانا، داور میدان، برای نشان دادن کارت عجله داشت. این تصمیم جذابیت بازی را گرفت و این ابهام را ایجاد کرد که چرا کمک‌داور ویدئویی با وجود دخالت در تمام امور، روی کارت‌های زرد اختیاری ندارد. آیین‌نامه جدید برد بین‌المللی فوتبال اجازه بازبینی کارت زرد دوم را می‌دهد اما کارت اول غیرقابل بررسی است. چرا؟ با این وجود، حتی پیش از اخراج نیز لیورپول نتوانسته بود کنترل میدان را در دست بگیرد یا از میزبانی برای تحمیل تاکتیک خود بهره ببرد. همزمان، سیتی فشار جو سنگین و خصمانه آنفیلد را مدیریت کرده بود. با اخراج گراونبرخ، شیرازه تیم ایرائولا از هم پاشید و بسیار سریع‌تر از حد تصور تسلیم شدند. آنها شبیه بوکسوری شدند که مشت محکمی خورده و تعادلش را از دست داده است. دروازه لیورپول سه بار باز شد و تعجب‌برانگیز این بود که تعداد گل‌ها افزایش نیافت.

روی کین در شبکه اسکای اسپورتس گفت: «آنها به‌اندازه کافی باهوش نبودند. فقط به این دلیل که ۱۰ نفره شدند، نباید از زیر بار مسئولیت فرار کنند.» اگر لیورپول با تمام نفرات به کار ادامه می‌داد و برترین مهره‌های هجومی پس از طی دوران مصدومیت به زمین برمی‌گشتند، شاید سرنوشت بازی تغییر می‌کرد. اما مشکل ایرائولا این است که عیان شدن ضعف نیمکت، فاصله واقعی لیورپول با منچسترسیتی صدرنشین را بی‌رحمانه به نمایش گذاشت.