کالبدشکافی زندگی فوتبالی مسی: یک ابرپرونده

به گزارش ورزش اپ، لیونل مسی از تیم ملی آرژانتین خداحافظی کرد. وقتی بتوانیم از شوک ناشی از این وداع گذر کنیم در کارنامه او اعدادی دیده می‌شود به درک ابعاد داستانی که ۲۱ سال به طول انجامید کمک می‌کند. از اولین بازی پرماجرا در ۱۷ آگوست ۲۰۰۵ مقابل مجارستان که تنها ۹۰ ثانیه پس از ورود به زمین در نیمه دوم اخراج شد تا آخرین جام جهانی او در سال ۲۰۲۶ لئو کارنامه‌ای با پیراهن آلبی سلسته ساخت که او را یکی از خاص‌ترین رکوردداران تمام ادوار فوتبال کرده است. ۲۰۷ بازی، ۱۲۵ گل، ۱۶۳۶۷ دقیقه، ۱۳۳ بار بستن بازوبند کاپیتانی و ۴ جام قهرمانی دستاوردهای او هستند. او یک افسانه زنده است.

از این ۲۰۷ دیدار آرژانتین در ۱۳۴ بازی پیروز شد، در ۴۱ مسابقه به تساوی رسید و ۳۱ بار شکست خورد. مسی در ۱۸۵ بازی در ترکیب اصلی حضور داشت و در ۲۲ مسابقه دیگر از روی نیمکت وارد زمین شد. او در مجموع ۱۶۳۶۷ دقیقه در زمین حضور داشت و ۱۳۳ بار بازوبند کاپیتانی را بر بازو بست. این آمار روند تبدیل شدن آن نوجوان خجالتی که از بارسلونا به تیم ملی آمده بود به رهبر پرافتخارترین نسل تاریخ اخیر تیم ملی را نشان می‌دهد. میانگین نمرات او در روزنامه کلارین در طول این مسیر طولانی ۶.۹۷ امتیاز بوده است.

توزیع بازی‌های او نشان‌دهنده تداوم ورزشی شگفت‌انگیز مسی است. او ۷۲ بازی در مرحله مقدماتی، ۶۱ بازی دوستانه، ۳۹ بازی در کوپا آمه‌ریکا، ۳۴ بازی در جام‌های جهانی و یک بازی در فینالیسیما انجام داد.

شماره پیراهن‌های او در این مسیر تغییر کرد تا اینکه در نهایت یک شماره به نمادی برای نام مسی تبدیل شد. مسی ۱۱ بازی با پیراهن شماره ۱۹ و ۲۴ بازی با پیراهن شماره ۱۸ انجام داد و ۱۷۲ بار پیراهن شماره ۱۰ را بر تن کرد. پیراهنی که در بخش عمده‌ای از دوران حرفه‌ای او به معنای همزیستی اجباری با مقایسه اجتناب‌ناپذیر با دیگو مارادونا بود.

اگر ۲۰۷ بازی نشان‌دهنده تداوم خارق‌العاده اوست ۱۲۵ گل وزن فوتبالی مسی را توضیح می‌دهد. مسی در حالی خداحافظی می‌کند که دومین گلزن برتر تاریخ فوتبال ملی است و تنها پایین‌تر از کریستیانو رونالدو قرار دارد که ۱۴۶ گل برای پرتغال به ثمر رسانده است. در رتبه‌های بعدی علی دایی از ایران با ۱۰۸ گل، سونیل چتری از هند با ۹۵ گل و روملو لوکاکو از بلژیک با ۹۳ گل دیده می‌شوند.

بولیوی قربانی محبوب او بود. مسی در ۱۲ بازی ۱۱ گل به این تیم زد. در برابر ونزوئلا و اکوادور ۷ گل، مقابل اروگوئه ۶ گل و در برابر ۲ رقیب قدرتمند و تاریخی یعنی برزیل و پاراگوئه ۵ گل به ثمر رساند. او همچنین ۵ بار دروازه شیلی را باز کرد و ۳ بار موفق به گلزنی مقابل کلمبیا شد.

این فهرست رکوردهای خاص دیگری هم دارد. او ۵ گل به گواتمالا و ۵ گل به استونی زد، ۴ بار دروازه مکزیک و پاناما را گشود و ۳ گل به نیجریه، کرواسی، سوئیس و هائیتی زد. او در واقع موفق شد دروازه طیف وسیعی از حریفان از تمام قاره‌ها را باز کند. در میان این رقبا نام اسپانیا قهرمان دنیا هم به چشم می‌خورد، تیمی که پیوند خاصی با آغاز و پایان داستان بین‌المللی او دارد. مسی از کودکی در بارسلونا پرورش یافت و احتمال بازی او برای تیم ملی اسپانیا باعث شد فدراسیون فوتبال آرژانتین برای پوشاندن پیراهن آلبی سلسته بر تن او عجله کند. بیش از دو دهه بعد اسپانیا تبدیل به رقیب آرژانتین در فینال جام جهانی ۲۰۲۶ شد دیداری که نقطه پایان مسیر او در تیم ملی بود.

آمارهای فردی لئو استثنایی هستند اما نکته دیگری وجود دارد که توضیح می‌دهد چرا مسی توانست پس از رابطه‌ پر فراز و نشیبش با تیم ملی که مدت‌ها با ناکامی همراه بود در آرامش خداحافظی کند. او ۴ عنوان قهرمانی با تیم ملی بزرگسالان کسب کرد. کوپا آمه‌ریکا در سال‌های ۲۰۲۱ و ۲۰۲۴، فینالیسیما در ۲۰۲۲ و بالاتر از همه جام جهانی ۲۰۲۲ قطر.

به این افتخارات باید دو دستاورد دوران جوانی او را هم اضافه کرد. لئو قهرمان جام جهانی زیر ۲۰ سال و با تیم زیر ۲۳ سال قهرمان المپیک شد.

پس از ۲۱ سال این پرونده بسته شده است ولی این اعداد به ما می‌گویند که تکرار چنین مسیری برای بازیکنان دیگری که امروز و در سالهای آینده برای رسیدن به او تلاش خواهند کرد تا چه حد دشوار و دست‌نیافتنی خواهد بود.