پایان داستان مسی و آرژانتین: بهترین تا روز آخر

به گزارش ورزش اپ، لیونل مسی حالا بخشی از تاریخ تیم ملی آرژانتین است. این روایت با آخرین فصل پرشور و احساسی‌اش امشب در استادیوم ماس مونومنتال بوئنوس آیرس به تصویر کشیده شد و با ثبت دو پاس گل و یک گل پنالتی از سوی این ستاره بزرگ به فرجام رسید تا آرژانتین با نتیجه سه بر صفر از سد بنین بگذرد. اینچنین پرونده‌ای رویایی برای آرژانتینی‌ها بسته شد؛ سفری که در هفدهم مرداد ۱۳۸۴ برابر مجارستان کلید خورده بود. پس از انجام ۲۰۸ مسابقه و به ثمر رساندن ۱۲۶ گل، لیونل مسی در این دیدار دوستانه با اردوی ملی آرژانتین وداع کرد؛ حریفی که شاید از منظر نام و آوازه، گزینه ایده‌آلی برای خداحافظی بازیکنی در سطح و اندازه مسی به نظر نمی‌رسید، ولی در مستطیل سبز نمایشی قابل تحسین ارائه داد. واقعیت این است که ۴۵ دقیقه نخست تحت‌الشعاع بازی خیره‌کننده بنین قرار گرفت. نماینده آفریقا که در رده‌بندی فیفا جایگاه ۸۹ را میان ۲۱۱ کشور در اختیار دارد، با مقاومت در برابر آرژانتین شایستگی‌هایش را به اثبات رساند. مهمانان آفریقایی عملکردی خیره‌کننده داشتند و تمامی کسانی را که از لحظه نخست سوت آغاز، چشم‌انتظار بردی پرگل برای صعودکنندگان بودند، شگفت‌زده کردند. با این وجود، یک اصل دست‌نخورده باقی ماند: تقریباً تمامی موقعیت‌های خطرناک آرژانتین در نیمه اول توسط ال‌ام، یعنی همان لیونل مسی پایه‌گذاری شد. یک شوت از راه دور، یک ضربه ایستگاهی مستقیم و یک شواهد والی؛ همگی بوی گل می‌دادند، اما هیچ‌کدام از خط دروازه عبور نکردند، چرا که مارسل دانجینو، سنگربان حریف، نمایشی بی‌نقص داشت. او پیش از شروع مسابقه در مصاحبه با مارکا اعلام کرده بود که ماموریتش «هدیه دادن چیزی به مسی نیست» و به ادعای خود نیز جامه عمل پوشاند.

نیمه دوم با رویکردی منطقی‌تر دنبال شد و شصت‌ونومین پاس گل لیونل مسی را به ارمغان آورد. این پاس روی ارسال یک ضربه کرنر به دست آمد و نیکو اوتامندی، دیگر ستاره‌ای که با پیراهن آلبی‌سلسته خداحافظی می‌کرد، آن را تبدیل به گل کرد؛ بازیکنی که دقایقی بعد از زمین مسابقه بیرون رفت. این گل تمثیلی از روزگار پرشکوه گذشته این تیم ملی پرافتخار بود. طولی نکشید که گل فوق‌العاده نیکو پاز به ثمر نشست؛ باز هم به لطف دومین پاس گل مسی که البته این بار در فرمی ساده‌تر خلق شد. مسی روی این بازیکن متولد اسپانیا به عنوان یکی از جانشینان احتمالی‌اش حساب باز می‌کند؛ دست‌کم در ارتباط با تن پوشیدن پیراهن شماره او. ضربه گل نیکو پاز به حقیقت جذاب و تماشایی بود.

با این حال، گل سوم سهم شخص لئو شد؛ ضربه پنالتی آشکاری که به دنبال خطا روی جیای گرفته شد. کاپیتان توپ را برداشت و صدوبرجسته‌ترین گل خود را با پیراهن تیم ملی آرژانتین وارد دروازه حریف کرد. کار تمام شده بود؛ البته اگر اصلاً ماموریت ناخواسته‌ای برای این اسطوره فرازمینی در میدان باقی مانده بود. با این همه، مسی در دقیقه ۷۴ بخت طلایی دیگری را به هدر داد؛ ضربه او در موقعیت تک‌به‌تک به بیرون رفت. گل چهارم می‌توانست حسن ختام این شب به یادماندنی باشد، اما محقق نشد. مسی در دقیقه ۸۹ نیز تا ثبت آن گل فاصله اندکی داشت، ولی شوت او به دیرک دروازه اصابت کرد.

مسابقه به همین منوال به پایان رسید؛ همه در انتظار لحظه‌ای بودند که مسی تعویض شود تا آخرین ثانیه‌های دوران پرفرازونشیب و سرشار از افتخار و سختی‌اش با پیراهن ملی رقم بخورد. اما مسی تعویض نشد و تا سوت پایان، ۹۰ دقیقه کامل در زمین ماند. و آنجا بود که فروغ چراغ او در زمین خاموش گشت، اما اسطوره‌اش متولد شد؛ حماسه‌ای ماندگار از بزرگ‌ترین چهره تاریخ این رشته ورزشی.