همه دنیا به این تیم حسادت می‌کنند!

به گزارش ورزش اپ، تابستان امسال نیز گواه استمرار این رویه در وستفالن است؛ سه نوجوان به فهرست تیم اضافه شده‌اند و این تازه آغاز ماجراست. سال‌هاست که دورتموندی‌ها هنری را به کمال رسانده‌اند که مورد غبطه جهان است؛ تبدیل شدن به الگویی بی‌بدیل در پرورش استعدادهای برتر دنیای فوتبال. راهبرد باشگاه بر یک سازوکار مشخص استوار است: شناسایی زودهنگام پدیده‌ها، فراهم کردن فرصت بازی در بالاترین سطح، فروش با سود کلان و تکرار این چرخه. اما پرسش اینجاست که آیا این مدلِ متکی بر تجارت بازیکن، در میدان مسابقه نیز دستاورد دارد یا تنها چرخ‌دنده‌های مالی باشگاه را روغن‌کاری می‌کند؟ خریدهای تابستانی اخیر نشان می‌دهد که دورتموند کوچک‌ترین قصدی برای تغییر مسیر ندارد و بیش از پیش در جذب استعدادهای جوان غرق شده است. سه بازیکنی که به تیم ملحق شده‌اند، همگی زیر بیست سال سن دارند.

نخستین خرید، ژوان گادو، مدافع ۱۹ ساله ردبول سالزبورگ است که با رقمی در حدود ۲۰ میلیون یورو به خدمت گرفته شد. او یکی از آینده‌دارترین مدافعان میانی فوتبال فرانسه محسوب می‌شود. گادو با قامت ۱۹۵ سانتی‌متری، علاوه بر تجربه حضور در آکادمی پاریس و لیگ اتریش، از نظر فیزیکی شرایط فوق‌العاده‌ای دارد و سبک بازی و قدرت بازی‌سازی‌اش از عقب زمین، تداعی‌گر ویژگی‌های ابراهیما کوناته است.

دومین بازیکن، کاوا پراتس است؛ مدافع برزیلی که انتقالش در فوریه ۲۰۲۶ نهایی شده بود، اما به دلیل قوانین سنی، اکنون توانست به آلمان بپیوندد. مبلغ پایه این انتقال از کروزیرو ۷ میلیون یورو بود که با احتساب پاداش‌ها به ۱۲ میلیون یورو می‌رسد. او که یک مدافع چپ‌پا و چندپسته است، قابلیت بازی در قلب دفاع و سمت چپ خط دفاعی را دارد و پیشینه قهرمانی در جام جهانی زیر ۱۷ سال را در کارنامه ثبت کرده است.

آخرین خرید قطعی، جاستین لرما است. باشگاه از می ۲۰۲۴، زمانی که این بازیکن اکوادوری تنها ۱۶ سال داشت، برای جذبش اقدام کرده بود. او محصول همان آکادمی «ایندپندینته دل‌واسی» است که ستارگانی مانند مویسس کایسدو و کندری پائس را به فوتبال معرفی کرده است. لرما که در ۱۵ سالگی به تیم بزرگسالان رسید، تخصصی در پست هافبک هجومی دارد اما می‌تواند به عنوان هافبک بازی‌ساز یا وینگر نیز به میدان برود.

عملیات تقویت ترکیب همچنان ادامه دارد و مدیران دورتموند قصد دارند حداقل دو بازیکن دیگر را نیز به خدمت بگیرند. هدف اصلی، کونستانتینوس کارتساس، ملی‌پوش ۱۸ ساله و خوش‌آتیه خنک است که مذاکرات برای جذب او با هزینه‌ای احتمالی بیش از ۳۰ میلیون یورو، در مراحل پایانی قرار دارد.

علاوه بر این، احتمال پیوستن سعید الملا نیز وجود دارد؛ وینگر ۲۰ ساله‌ای که فصل درخشانی را در کلن سپری کرد و با آمار ۱۳ گل و ۵ پاس گل در تمامی مسابقات، توجه‌ها را به خود جلب کرد.

البته این راهبرد در دورتموند ریشه‌ای طولانی دارد. از دوران توماس روسیتسکی و نوری شاهین که در ۱۶ سالگی رکوردشکنی کردند تا عصر یورگن کلوپ که ماریو گوتزه و روبرت لواندوفسکی در آن درخشیدند، این باشگاه همواره بر پرورش استعدادها تاکید داشته است. با گذشت زمان، این رویکرد به یک مدل تجاری سازمان‌یافته تبدیل شد؛ نمونه بارز آن جود بلینگام است که پس از رشد در دورتموند، با رقمی نجومی به رئال مادرید پیوست. سناریوهایی مشابه برای ارلینگ هالند، جادون سانچو و عثمان دمبله نیز تکرار شد. مدیریت باشگاه اکنون همان فرمول را برای جوب بلینگام پیاده کرده و در مورد کریم ادیمی نیز با فروش او به بارسلونا، پیام روشنی مخابره کرد: «پیش ما بیا. شانس بازی پیدا می‌کنی، رشد می‌کنی و وقتی غول‌ها در زدند، سر راهت قرار نمی‌گیریم.»

اما آیا این مدل پول‌ساز به موفقیت ورزشی هم می‌انجامد؟ از منظر اقتصادی، دورتموند الگوی ثبات است، اما در کسب جام با تردیدهایی مواجه است. زردپوشان وستفالن همواره در جمع مدعیان و لیگ قهرمانان حضور دارند، اما تکرار چرخه فروش بازیکنان، مانع از شکل‌گیری یک تیم باثبات و قهرمان‌پرور می‌شود. در حالی که رقبایی چون لورکوزن یا بایرن مونیخ بر ساختارهای متفاوت متکی هستند، دورتموند همواره در حال «بازسازی» است.

هواداران این تیم کمتر فرصت دیدن تیمی پخته و باثبات را پیدا می‌کنند. در فوتبال امروز که در سلطه باشگاه‌های متمول است، مدل دورتموند از نظر اقتصادی امن است، اما تا زمانی که اولویت پرورش و فروش امثال بلینگام باشد، دورتموند تنها یک ایستگاه میان‌راهی باقی می‌ماند؛ باشگاهی که جهان را با استعدادهایش شگفت‌زده می‌کند، اما برای هوادارانش حسرت جام‌های بزرگ را باقی می‌گذارد. در نهایت، در سطح اول فوتبال، این جام‌ها هستند که اصالت دارند، نه تراز مثبت حساب‌های بانکی.