نفس راحت اتلتیکو در فیفادی: بازگشت هیولا

بر اساس گزارش ورزش اپ، هرچند این توپِ در دروازه نشستن طی برد ساده آرژانتین برابر تیم ضعیف بورکینافاسو رقم خورد، اما ارزش آن فراتر از یک مسابقه تدارکاتی یا بازی دادن به جوانان زیر ۲۳ سال حریف بود. شاید این گل در تاریخ ماندگار نشود، اما برای خولیان آلوارز و اتلتیکومادرید اهمیت بالایی دارد. این گل، یک انگیزه روانی ناب در این مسیر مشترک است تا «عنکبوت» پس از تعطیلات بازی‌های ملی، بازگشت خود را کلید بزند و هر دو طرف حواشی جنجالی فصل نقل‌وانتقالات تابستانی را پشت سر بگذارند. لیونل اسکالونی پس از اینکه این مهاجم نخستین گل ملی‌اش را از زمان دیدار یک‌چهارم نهایی جام جهانی برابر سوئیس در تاریخ ۱۲ ژوئیه به ثمر رساند، اظهار داشت: «در اتلتیکومادرید، آنها نیاز دارند خولیان در شرایط خوبی باشد. او هرگز ناامیدتان نمی‌کند، چون گل می‌زند.» این گل در شرایطی وارد دروازه شد که آلوارز آشکارا تمایل خود برای جدایی و انتقال به بارسلونا را ابراز کرده بود؛ خواسته‌ای که پیش‌تر و در انتهای فصل نیز به مدیران باشگاه اتلتیکومادرید انتقال داده بود. در واقع، با اینکه اظهارات او موجی از نارضایتی را میان هواداران ایجاد کرد، اما باشگاه همواره ایمان داشت که ارزش اصلی این بازیکن در مستطیل سبز نمایان می‌شود. از این رو، با نهایی شدن تمدید قراردادش، تمرکز اصلی روی بازگرداندن او به روزهای اوج قرار گرفت. دیه‌گو سیمئونه که پس از شروع این حواشی برای نخستین بار در نشست خبری حاضر می‌شد، به حمایت قاطع از شاگردش پرداخت. حتی هنگامی که هواداران حاضر در ورزشگاه متروپولیتانو طی نخستین بازی خانگی خولیان برابر ویارئال، با سوت‌های ممتد اعتراض خود را بروز دادند، این بازیکنان و ارکان رختکن بودند که پیشگام شدند و خطای مهاجم تیمشان را بخشیدند. یان اوبلاک در همین رابطه گفت: «بازیکنان و کاپیتان‌ها شرایط خولیان را چیزی مربوط به گذشته تلقی کرده‌اند. او با ماست، از او حمایت می‌کنیم، تمام تلاشش را به کار می‌گیرد، چند بازی انجام داده و هرچه در توان داشته ارائه کرده است. مطمئنم تا زمانی که اینجا باشد، صددرصد توانش را خواهد گذاشت و هر کاری از دستش برمی‌آید برای این باشگاه و کسب بهترین نتایج ممکن انجام خواهد داد.»

پشتیبانی کاپیتان‌های تیم با صحبت‌های چهره شاخص دیگری یعنی کریستین رومرو تکمیل شد. رفاقت نزدیک او با خولیان و نقش رهبری‌اش در تیم، کمک کرد تا فضای ایده‌آلی شکل بگیرد تا مهاجم آرژانتینی در خصوص آینده‌اش تجدیدنظر کند، حواشی مدیریتی تابستان را به فراموشی بسپارد، روحیه و لبخندش را بازستاند و از طریق عملکردش در زمین، ارتباط تیره شده با سکوها را ترمیم کند. به همین دلیل، گلزنی خولیان آلوارز فقط یک اتفاق معمولی نبود؛ بلکه همان نقطه‌عطفی بود که به او فرصت داد تا به فرم ایده‌آل گذشته بازگردد. کیفیت حریف اهمیت چندانی نداشت، چرا که او در بازی دوستانه پیشین مقابل بولیوی با وجود حضور در تمام دقایق مسابقه نتوانسته بود گلزنی کند. مسئله مهم، گشودن دوباره دروازه حریفان و استارت بازگشت پس از سپری کردن ماه‌هایی بسیار سخت بود. او نه تنها یک کار تیمی روان را به ثمر رساند، بلکه روی پاس ارسالی‌اش با اثرگذاری دیالو، زمینه‌ساز گل به خودی حریف شد و در نهایت ۴۵ دقیقه پرفشار را به پایان رساند که دستاوردی روحیه‌بخش برایش به همراه داشت. به طور خلاصه، این یک گام رو به جلوی حیاتی پس از نمایش خیره‌کننده او برابر لیورپول بود؛ مسابقه‌ای که با مصدومیتش به پایان رسید و به ویژه پس از شهرآوری که طی آن دوباره با اعتراض هواداران مواجه شد، اما با موقعیت‌سازی و جنگندگی در کارهای دفاعی، در نهایت تشویق سکوها را نیز به دست آورد؛ رفتارهایی که اثبات کرد تعهد و تلاش او برای تیم هرگز رنگ نمی‌بازد. این سیگنال‌های مثبت، خولیان را در ایده‌آل‌ترین وضعیت ممکن قرار می‌دهد تا پس از وقفه دیدارهای ملی، همان مهاجم قابل اتکایی باشد که تیم بتواند به پشتوانه او برای فتح جام‌ها بجنگد.