منچستریونایتد و تئاتر رویاها درهم شکسته‌اند

بحران در منچستر موضوع تازه‌ای نیست و هشدار نسبت به وضعیت تیم، پیشینه طولانی دارد. با گذر زمان، منچستر همچنان برای بازگشت به روزهای اوج تقلا می‌کند و حالا خطر سقوط به دسته‌های پایین‌تر نیز به چالش‌های قبلی افزوده شده؛ چرا که تیم در رده‌های انتهایی جدول دست‌وپا می‌زند. مایکل کریک، تازه‌ترین قربانی در چرخه پرتلاطم مربیگری در این باشگاه محسوب می‌شود. اولدترافورد که روزگاری ورزشگاهی ترسناک برای تمامی رابران به شمار می‌رفت، امروزه به مکانی آسان برای امتیازگیری رقبا بدل گشته است. ریشه اصلی ناکامی‌ها را باید در وضعیت نیمکت مربیگری جستجو کرد. از زمان جدایی سر الکس فرگوسن پس از نزدیک به دو دهه فعالیت، منچستر دستخوش تحولات مدیریتی و فنی فراوانی شده و مدیران باشگاه مدت‌هاست راهکار مناسبی برای برون‌رفت از این شرایط پیدا نکرده‌اند. فرگوسن در سال ۲۰۱۳ از جمع شیاطین سرخ جدا شد و از آن مقطع تاکنون، طی تنها ۱۳ سال، هفت سرمربی هدایت تیم را عهده‌دار بوده‌اند؛ آماری که مربیان موقت را هم شامل نمی‌شود.

در همان سال ۲۰۱۳، دیوید مویس وظیفه سنگین جانشینی اسطوره باشگاه را پذیرفت، اما نتوانست حتی یک فصل کامل دوام بیاورد و رایان گیگز به عنوان گزینه موقت جایگزین او شد. در تابستان ۲۰۱۴، مدیران تصمیم گرفتند با تکیه بر تجربه، لوئیس فن‌خال را استخدام کنند، اما این سرمربی سخت‌گیر هلندی نیز تنها دو سال روی نیمکت ماند. پس از آن، رویکرد باشگاه تغییر کرد و ژوزه مورینیو به خدمت گرفته شد؛ هرچند حضور این مربی صاحب‌نام و پرسروصدا هم برای قهرمانی دوباره در لیگ برتر کافی نبود، اما او موفق شد قهرمانی در جام حذفی، جام اتحادیه و لیگ اروپا را به ارمغان بیاورد. با این وجود، سطح انتظارات در اولدترافورد بسیار فراتر از این‌هاست و به همین دلیل، باشگاه تصمیم گرفت سکان هدایت را به چهره‌ای خودی یعنی اوله گونار سولسشر بسپارد. این ایده نیز راه به جایی نبرد و این مربی نروژی بدون کسب حتی یک جام، در زمستان ۲۰۲۱ جای خود را به مایکل کریک داد تا او به صورت موقت هدایت تیم را بر عهده بگیرد، پیش از آنکه رانگنیک به عنوان سرمربی دائمی معرفی شود؛ البته او نیز بیشتر از ماه می ۲۰۲۲ دوام نیاورد.

در ادامه، اریک تن‌هاخ به عنوان آخرین امید باشگاه، با پشت سر گذاشتن دوران موفق در آژاکس سکان هدایت تیم را در دست گرفت. با این حال، این تجربه هم با شکست مواجه شد. او طی یک سال و نیم حضورش، یک جام اتحادیه (۲۰۲۳) و یک جام حذفی (۲۰۲۴) را کسب کرد و طلسم شش ساله عدم قهرمانی از دوران مورینیو را شکست، اما تنش با بازیکنان و نتایج ضعیف در رقابت‌های لیگ، در نهایت به قطع همکاری با او منجر شد. رود فن نیستلروی، یکی دیگر از چهره‌های اسطوره‌ای باشگاه، به عنوان سرمربی موقت انتخاب شد تا مدیران گزینه مناسبی را پیدا کنند و در نهایت روبن آموریم پس از درخشش در اسپورتینگ لیسبون به عنوان سرمربی جدید معرفی شد؛ اما او نیز نتوانست دوران درخشانی در منچستریونایتد رقم بزند. کارنامه آموریم به ثبت تنها ۲۴ برد، ۱۸ تساوی و ۲۱ باخت در ۶۳ مسابقه ختم شد که ضعیف‌ترین آمار پیروزی برای یک سرمربی در این باشگاه از زمان رفتن فرگوسن به شمار می‌رود.

پس از او دارن فلچر برای مدت کوتاهی به عنوان سرمربی موقت روی نیمکت نشست تا اینکه مایکل کریک در ماه ژانویه هدایت تیم را پذیرفت. با این حال، این تصمیم هم گره‌گشا نبود و این مربی انگلیسی پس از سقوط تیم به رده‌های پایین جدول و ایجاد بحرانی مدیریتی، از سمت خود کناره‌گیری کرد. حالا حضور پوچتینو به عنوان آخرین کورسوی امید برای باشگاهی مطرح می‌شود که هم در کادرفنی و هم درون زمین با چالش مواجه است؛ باشگاهی که هزینه‌های کلانی صرف جذب بازیکنان جدید کرده اما این سرمایه‌گذاری‌ها هنوز نتوانسته خروجی مطلوب را در پی داشته باشد.