سقوط آزاد امپراتور پرتغال: در حسرت مسی!

به گزارش ورزش اپ، به نظر می‌رسد دیگر هرگز شاهد اتفاقی مشابه نباشیم. سال‌ها، کریستیانو رونالدو و لیونل مسی در سایه رقابت رئال مادرید و بارسلونا، برای کسب عنوان بهترین بازیکن دنیا با هم رقابت می‌کردند. یکی نماد تلاش بی‌وقفه و فداکاری در بالاترین سطح و به‌نوعی کمال‌گرایی افراطی بود و هیچ‌کس ارتباطی چنین پرشور با گلزنی نداشت. دیگری تجسم محض استعداد بود؛ بازیکنی که حرکات، دریبل‌ها و شوت‌هایش را بارها تکرار می‌کرد و با این وجود مهارکردنی نبود. فصل‌های پایانی، به‌ویژه پس از جدایی هر دو از باشگاه‌های قبلی‌شان، ترازو را به نفع فوق‌ستاره آرژانتینی سنگین‌تر کرد. قهرمانی در جام جهانی قطر و افتخارات توپ طلا (هشت در برابر پنج) دلایل اصلی این برتری بودند. هر دو بازیکن در سنین ۴۱ و ۳۹ سالگی، به پایان مسیر خود در تیم‌های ملی و فوتبال حرفه‌ای رسیده‌اند؛ تیم‌هایی که در آن‌ها به اسطوره‌هایی جاودانه مبدل گشته‌اند. با این حال، در حالی که لیونل مسی با برگزاری جشن و ادای احترام از فوتبال ملی خداحافظی می‌کند، CR7 با خلق یک جنجال بزرگ، قلب فوتبال پرتغال را جریحه‌دار کرده و این کشور را با بحران مواجه ساخته است.

چند ساعت بیشتر از جدایی ناگهانی رونالدو نگذشته بود که رسانه‌های پرتغالی به تحلیل ابعاد این ماجرا پرداختند. فدراسیون فوتبال پرتغال سال‌هاست که در مدیریت حواشی مربوط به بزرگ‌ترین ستاره تاریخ خود — با وجود احترام عمیقی که برای بازیکنانی نظیر فیگو و اوزه‌بیو قائل است — دچار چالش بوده است؛ بازیکنی که اکنون از سطح اول فوتبال دنیا فاصله گرفته است.

از روزی که CR7 چهار سال پیش راهی فوتبال عربستان شد، عملکردش با افت مواجه گردید که با توجه به سن و سال و مرحله کنونی دوران ورزشی‌اش امری طبیعی به نظر می‌رسد. اما میل سیری‌ناپذیری که همواره صفت بارز این ستاره اهل مادیرا بوده و او را به یک مبارز تمام‌عیار تبدیل کرده بود، با پذیرش نقشی فرعی و نیمکت‌نشینی در تیم ملی همخوانی ندارد. کریستیانو خود را بزرگ‌ترین ستاره تاریخ فوتبال می‌داند و خودش باید برای یک قدم عقب‌نشینی تصمیم می‌گرفت.

دقیقا چنین انتظاری از فدراسیون فوتبال پرتغال پس از حذف در مرحله یک‌هشتم نهایی جام جهانی آمریکا، مکزیک و کانادا می‌رفت؛ جایی که پرتغال با یک گل مربی اسپانیا شد. عملکرد CR7 در این مسابقات دور از انتظار بود و زمزمه‌های بازنشستگی او از بازی‌های ملی که روزنامه آ.اس نیز به آن اشاره کرده بود، روز‌به‌روز جدی‌تر می‌شد. جایگاه بی‌نظیر او و تأثیرگذاری‌اش طی دو دهه گذشته، آن‌قدر وسیع بود که سرمربی جدید نمی‌توانست آن را نادیده بگیرد.

برای جانشینی روبرتو مارتینز اسپانیایی که همواره حامی سفت‌وسخت کریستیانو بود، گزینه‌های زیادی بررسی نشدند و در نهایت ژرژ ژسوس هدایت تیم را بر عهده گرفت؛ همان مربی‌ای که رونالدو آخرین جام خود در عربستان را با او فتح کرده بود. این مربی ۷۲ ساله تعلق به نسل سنتی فوتبال پرتغال دارد و مشی مدیریتی‌اش بسیار قاطع و سرسختانه است. او پیش‌تر اعلام کرده بود که به تیم ملی آمده تا به هر قیمتی نتیجه بگیرد و منافع تیمی در اولویت است، هرچند که کریستیانو همچنان مهره‌ای کلیدی محسوب می‌شود؛ سیاستی که مربیان پیشین نیز دنبال کرده بودند.

اما این بار همه‌چیز رنگ و بوی دیگری داشت. توافقات پشت پرده میان ژسوس و رونالدو که بخشی از آن توسط خود سرمربی افشا شد، وضعیت حضور این مهاجم در ترکیب را به توافقات قبلی مشروط کرده بود. ژسوس در این باره روایت کرد: «درست است که با او (کریستیانو) صحبت کردم، ما یک برنامه ایجاد کردیم و به او گفتم که نه در بازی مقابل نروژ و نه در بازی مقابل دانمارک بازی نخواهد کرد… در جریان مسابقه فکر کردم شاید به او نیاز داشته باشم و به همین دلیل او را به گرم کردن فرستادم. هر بازیکنی وقتی ۲۰ یا ۳۰ دقیقه گرم می‌کند و سپس وارد زمین نمی‌شود، ناراحت می‌شود. چه رسد به کریستیانو، پله یا مارادونا.»

واکنش CR7 این بود که بلافاصله پس از به صدا درآمدن سوت پایان مسابقه، ورزشگاه را ترک کرد؛ حرکتی که خشم شدید او را بازتاب می‌داد و بحرانی عمیق در اردوی تیم ملی ایجاد کرد؛ بحرانی که در نهایت به جلسه‌ای اضطراری در سپیده‌دم با حضور پدرو پروئنسا، رئیس فدراسیون، برای میانجیگری میان سرمربی و بازیکن منجر شد.

بر اساس گزارش منابع نزدیک به بهترین گلزن تاریخ پرتغال، ژسوس در دیداری خصوصی عذرخواهی کرد و از کریستیانو خواست تا توضیحات علنی او را بشنود و رونالدو نیز پذیرفت. اما درست در همان نقطه بود که اختلاف‌نظرها سر باز کرد. ژسوس اظهار داشت: «من یک سال با او کار کردم. اینجا هیچ مشکلی وجود ندارد. کریستیانو از دست من عصبانی بود، اما این مربوط به گذشته است. او از تمرین امتناع نکرد؛ تمرینات بدنسازی انجام داد. او معمولاً دو روز پس از یک مسابقه تمرین نمی‌کند.»

سرمربی از پاسخ به سوالات بیشتر پیرامون این ستاره خودداری کرد که پیامی صریح داشت: اینجا من همه‌کاره هستم. ستاره مادیرا به محض شنیدن این اظهارات، وسایل شخصی‌اش را جمع کرد و راهی فرودگاه شد و گفت: «در زمان مناسب صحبت خواهم کرد.» خانواده‌اش نیز که همواره واکنش‌های تندتری در فضای عمومی دارند، سخن از خیانت و بی‌مهری به میان آوردند.

کریستیانو چگونه می‌توانست در این مقطع از دوران حرفه‌ای خود چنین تحقیر سنگینی را تاب بیاورد؟ او بدون درنگ اردوی تیم ملی را ترک کرد تا منتظر تصمیمات رسمی بماند. واکنش فدراسیون سریع بود و پیراهن شماره ۷ به رافائل لیائو واگذار شد تا پیام کادر فنی کاملاً شفاف باشد. این رویداد رسانه‌های پرتغالی را که سابقه طولانی در ناتوانی مدیریت بحران‌های ستاره‌های بزرگ خود دارند، درگیر حاشیه‌ای تازه کرد. هرچه جایگاه فرد رفیع‌تر باشد، سقوط از آن نیز دشوارتر خواهد بود.

برای داغ‌تر شدن فضای فوتبال، لیونل مسی نیز قرار است با انجام یک بازی دوستانه به افتخار خود، پرونده بازی در تیم ملی آرژانتین را ببندد. بازیکنی که روزگاری در کشورش متهم بود که «در بارسا عالی است و اینجا کاری نمی‌کند»، با ارائه نمایش‌های درخشان و فتح جام جهانی، منتقدانش را وادار به ستایش کرد و به داستان خود درخشان پایان داد. در سوی مقابل، کریستیانو رونالدو در حالی پرتغال را ترک می‌کند که بدون شک تأثیرگذارترین بازیکن تاریخ این کشور بوده است. مهار انگیزه‌های سیری‌ناپذیر بازیکنی که دیگر توانایی‌های سابق را در زمین نداشت، پروژه‌ای بسیار دشوار بود که سرانجام در تلخ‌ترین شکل ممکن به فرجام رسید.