خداحافظی دومین ستاره لیگ برتری با فوتبال

بر اساس گزارش ورزش اپ، حسین ابراهیمی، هافبک پیشین تیم‌های داماش گیلان، فولاد خوزستان، نفت مسجدسلیمان و دیگر باشگاه‌ها، با انتشار پیامی در حساب کاربری خود از دنیای فوتبال خداحافظی کرد و کفش‌هایش را آویخت. ابراهیمی که معرفی‌اش به سطح اول فوتبال کشور با تیم داماش رقم خورده بود، در طول دوران ورزشی خود پیراهن تیم‌هایی نظیر نفت تهران، ملوان بندرانزلی، فولاد، ماشین‌سازی، ذوب‌آهن، هوادار، نفت مسجدسلیمان و سپیدرود رشت را بر تن کرده بود. این تصمیم ابراهیمی در شرایطی اتخاذ شد که چند روز پیش از او نیز، محمدرضا، ستاره سابق تیم‌های ذوب‌آهن و سپاهان، خبر از پایان دوران فوتبال خود داده بود. ابراهیمی در متن منتشرشده در صفحه شخصی‌اش چنین نگاشت: «پایان یک دوران… آغاز دلتنگی‌ها بالاخره رسید روزی که سال‌ها از فکر کردن بهش فرار می‌کردم… روزی که باید کفش‌هام رو آویزون کنم و با چیزی خداحافظی کنم که سال‌های زیادی از عمرم رو باهاش زندگی کردم؛ با فوتبال… سال‌ها گذشت؛ سال‌هایی پر از تلاش، عشق، رفاقت، شکست، پیروزی، اشک و لبخند… سال‌هایی که برای من فقط گذر زمان نبود، بلکه بخشی از جوانی و زندگی‌م بود که روی همین چمن جا گذاشتم. فوتبال برای من هیچ‌وقت فقط یک ورزش نبود؛ عشق بود، هویت بود، زندگی بود. جایی که یاد گرفتم برای رسیدن به هدفم بجنگم، بعد از هر شکست دوباره بلند بشم و حتی وقتی خسته بودم، با تمام وجودم ادامه بدم. امروز که به پشت سرم نگاه می‌کنم، شاید همه‌چیز اون‌طوری که روزهای اول رؤیاش رو داشتم پیش نرفته باشه، اما یک چیز رو با افتخار می‌گم: من با عشق زندگی کردم، با تمام وجود جنگیدم و هیچ‌وقت از رؤیام دست نکشیدم. چه روزهایی که با لبخند از زمین بیرون اومدم، چه روزهایی که سنگینی شکست رو با خودم به خونه بردم… چه رفاقت‌هایی که شکل گرفت، چه خاطراتی که برای همیشه توی قلبم موند و چه لحظه‌هایی که فقط یک فوتبالیست می‌تونه عمقشون رو درک کنه.»

وی در ادامه پیام خداحافظی‌اش افزود: «حالا وقتشه بپذیرم که هر قصه‌ای پایانی داره؛ حتی قصه‌ای که هیچ‌وقت دلت نمی‌خواد تموم بشه. شاید دیگه صدای سوت شروع بازی برای من تکرار نشه، شاید دیگه با پیراهن بازی وارد زمین نشم، اما هیچ‌چیز نمی‌tونه اون همه خاطره و عشقی رو که به فوتبال داشتم، از من بگیره. از تمام مدیران ،مربیان، هم‌تیمی‌ها، دوستان وخانواده ام که در این سال‌ها کنارم بودن، ممنونم. از اون‌هایی که بهم اعتماد کردن، کنارم جنگیدن و در روزهای سخت تنهام نذاشتن. شما بخشی از زیباترین سال‌های زندگی من هستید. امروز با افتخار کفش‌هام رو آویزون می‌کنم؛ نه با حسرتِ رفتن، بلکه با احترام به تمام سال‌هایی که برای این عشق زندگی کردم. شاید دوران فوتبالم به پایان برسه، اما خاطراتم روی این چمن برای همیشه زنده می‌مونن. و حالا، بعد از تمام این سال‌ها، وقتشه از بازیکنی که بودم خداحافظی کنم و به مردی که فوتبال از من ساخت، لبخند بزنم. خداحافظ مستطیل سبز… ممنونم که بخشی از جوانی من بودی. ممنونم برای تمام رفاقت‌ها، تجربه‌ها، اشک‌ها و لبخندها. ممنونم برای رؤیایی که زندگی‌اش کردم… با احترام به تمام روزهایی که گذشتند، و با افتخار به مسیری که طی کردم… پایان دوران بازیگری من؛ با احترام: حسین ابراهیمی»