خبرنگار ژاپنی در ناگویا مدال طلا گرفت!

به گزارش ورزش اپ، سه سال پیش در جریان بازی‌های آسیایی هانگژو، آیکو سوگیهارا به جای حضور در میدان مسابقه با لباس ورزشی، به عنوان خبرنگار و با میکروفون در جایگاه ویژه رسانه‌ها حضور داشت. او که زمانی از ستاره‌های شاخص بسکتبال ژاپن بود، در آن مقطع از سطح حرفه‌ای ورزش فاصله گرفته بود و با پوشش خبری، عملکرد هم‌تیمی‌های سابقش را تحلیل می‌کرد.

سه سال پس از آن روزها، سوگیهارای ۲۷ ساله در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا با پیراهن تیم ملی ژاپن به میدان رفت و با کسب نمره ۵۵.۵۹۹ در فینال انفرادی مجموع زنان، به مدال طلا دست یافت. او موفق شد «کو چین‌چین»، پدیده ۱۶ ساله چینی را با اختلافی بسیار کم شکست دهد؛ موفقیتی تاریخی که برای نخستین‌بار در تاریخ بازی‌های آسیایی، طلای انفرادی مجموع زنان را برای ژاپن به ارمغان آورد.

اهمیت این دستاورد زمانی دوچندان می‌شود که بدانیم ژیمناستیک چین از سال ۱۹۷۴ تاکنون، به مدت ۵۲ سال متوالی مدال طلای این بخش را در اختیار داشت؛ رکوردشکنی بی‌سابقه‌ای که سرانجام در ناگویا توسط دختری رقم خورد که بسیاری تصور می‌کردند دوران حرفه‌ای‌اش به پایان رسیده است.

داستان بازگشت سوگیهارا بسیار پرکشش است. او پس از المپیک توکیو و عمل جراحی زانوی چپ، انگیزه‌اش را برای رقابت در سطح اول جهان از دست داد و در ژوئن ۲۰۲۲، در حالی که ۲۲ سال داشت، بدون اعلام خداحافظی رسمی، دنیای قهرمانی را ترک کرد.

در دورانی که سوگیهارا هیچ هدف مشخصی برای آینده نداشت، ورزش را کنار نگذاشت. او به آموزش ژیمناستیک به نوجوانان روی آورد، مدارک داوری کسب کرد و به عنوان گزارشگر و کارشناس مسابقات فعالیت خود را ادامه داد.

تدریس حرکات پایه به شاگردان، دیدگاه او را نسبت به جزئیات فنی تغییر داد؛ حرکاتی که قبلاً به صورت غریزی انجام می‌داد، حالا نیازمند تحلیل ذهنی دقیق برای آموزش بود. او بعداً تایید کرد که این تغییر نگاه، درک او از عملکرد بدنش را بهبود بخشید و سطح فکری‌اش را فراتر از دوران حضور در المپیک توکیو برد.

در ژوئن ۲۰۲۳، سوگیهارا با کسب طلای حرکات زمینی قهرمانی ژاپن نشانه‌های بازگشت را بروز داد، اما چند ماه بعد برای پوشش خبری راهی هانگژو شد. مشاهده مسابقات از جایگاه خبرنگاران و دیدن رقبایی که زمانی هم‌تیمی‌اش بودند، آتش اشتیاق را در وجودش دوباره روشن کرد: «دلم می‌خواهد یک بار دیگر پیراهن تیم ملی ژاپن را بپوشم.»

او در نوامبر ۲۰۲۳ رسماً بازگشت خود را به تیم ملی اعلام کرد تا برای سهمیه المپیک پاریس تلاش کند؛ تصمیمی جسورانه که البته فرجام خوشی نداشت.

در انتخابی المپیک ۲۰۲۴، سقوط از پارالل ناهم‌سطح باعث شد سوگیهارا در جایگاه پنجم قرار بگیرد و رویای پاریس را از دست بدهد. او در حالی که اشک می‌ریخت، گفت: «برای پاریس تمام جانم را گذاشتم و نرسیدن واقعا دردناک است، اما هنوز قصد خداحافظی ندارم.»

سوگیهارا در برابر این شکست زانو نزد. یک سال بعد در مسابقات ان‌اچ‌کی کاپ ۲۰۲۵، در ۲۵ سالگی و دقیقا یک دهه پس از اولین قهرمانی‌اش، با نمایشی خیره‌کننده در وسیله نهایی و با اختلاف ناچیز ۰.۰۳۳ امتیاز به مدال طلا رسید و در مصاحبه‌ای ماندگار گفت: «زمان شکوفایی برای هر کسی فرق دارد.»

چند ماه پس از آن، او در مسابقات جهانی ۲۰۲۵ جاکارتا موفق شد نخستین طلای جهانی خود را در حرکات زمینی به دست آورد؛ پاداشی ارزشمند برای دختری که در تاریک‌ترین روزها از تلاش دست نکشید تا در نهایت خود را به بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ برساند.

در فینال ناگویا، حریف سوگیهارا پدیده چینی یعنی «کو چین‌چین» ۱۶ ساله بود که تا پیش از وسیله پایانی با اختلاف ۰.۳۳۴ امتیاز پیش بود.

همه چیز به پرش خرک بستگی داشت؛ بخشی که نقطه قوت سوگیهارا نبود. او برای این مبارزه، زیر نظر کوهی اوچیمورا و کنزو شیرای، تکنیک پرش یورچنکو با دو پیچ را به طور کامل بازسازی کرده بود.

کسب نمره ۱۴.۱۰۰ توسط سوگیهارا باعث شد مجموع امتیازات او به ۵۵.۵۹۹ برسد. در مقابل، ژیمناست ۱۶ ساله چینی در حرکات زمینی نمره ۱۳.۳۶۶ را گرفت و با مجموع ۵۵.۱۹۹ امتیاز، طلا را با اختلاف ۰.۴ امتیاز به رقیب ژاپنی واگذار کرد.

اختلاف سنی ۱۱ ساله میان این دو فینالیست، تضاد دراماتیک این رقابت را نشان می‌داد. زمانی که سوگیهارا در ۱۵ سالگی نخستین جامش را کسب کرد، کسی فکرش را نمی‌کرد مسیر او از اتاق گزارشگری تلویزیون دوباره به سکوی قهرمانی آسیا بازگردد.

سوگیهارا پیش از این مسابقه در شبکه‌های اجتماعی جمله‌ای نوشت که کل مسیر دشوار زندگی‌اش را خلاصه می‌کرد: «در نهایت، ژیمناستیک هنوز هم لذت‌بخش‌ترین کار دنیاست.»