اعتراف جالب کاپیتان یونایتد: من مدافع بودم!

به گزارش ورزش اپ، لیگ برتر فوتبال به عنوان فیزیکی‌ترین لیگ جهان شناخته می‌شود، جایی که ورزشکاران سطح بالا باید دائماً مرزهای توانایی‌های بدنی خود را جابه‌جا کنند. در حالی که منچستریونایتد به شدت به خلاقیت و هوش فنی کاپیتان خود وابسته است، مسیر فرناندز برای تبدیل شدن به یکی از بهترین بازی‌سازان اروپا از نقشی غیرمنتظره آغاز شد.

فرناندز قبل از اینکه به عنوان یک نیروی تهاجمی گلزن تثبیت شود، مجبور بود برای مقابله و دوام آوردن در برابر بازیکنانی با فیزیک بدنی قوی‌تر، به هوش فوتبالی‌اش اتکا کند. این بازیکن ملی‌پوش پرتغالی همیشه در اولدترافورد روحیه‌ای جنگنده از خود نشان داده است؛ ویژگی‌ای که مستقیماً از سال‌های ابتدایی دوران فوتبالی او و بازی کردن به عنوان مدافعی با جثه کوچک‌تر در برابر رقبا نشأت می‌گیرد. کاپیتان یونایتد که به تازگی به عنوان بهترین بازیکن سال از نگاه بازیکنان اتحادیه فوتبالیست‌های حرفه‌ای انگلیس انتخاب شده، برای بررسی این مسیر منحصر به فرد، در یک مصاحبه شرکت کرد.

فرناندز در نسخه ویژه‌ای از پادکست «بیست مود» و در گفت‌وگویی اختصاصی با مهاجم سابق، آدبایو آکینفنوا، درباره روزهای ابتدایی خود در فوتبال و تمایل همیشگی‌اش برای به چالش کشیدن خود در برابر بازیکنان بسیار قدرتمند و فیزیکی فوتبال مدرن صحبت کرد.

فرناندز درباره روند پیشرفت خود توضیح داد که دوران حضورش در رده‌های پایه او را مجبور به سازگاری با شرایط کرده بود. او فاش کرد که مسیر فوتبالی‌اش در واقع از قلب خط دفاع آغاز شده بود، جایی که آگاهی تاکتیکی باید کمبود جثه و قدرت بدنی او را جبران می‌کرد. فرناندز گفت: «من دوران فوتبالم را به‌ عنوان مدافع میانی شروع کردم. از آنجا که لاغرترین و کوچک‌ترین بازیکن بودم، این موضوع برایم خوب بود، چون مجبور بودم از مغزم استفاده کنم تا از مهاجم جلو بزنم.»

ستاره یونایتد در شوخی با آکینفنوا که به قدرت بدنی فوق‌العاده‌اش شهرت دارد، درباره این که چطور در زمین مقابل او بازی می‌کرد، اضافه کرد: «به تو فضا نمی‌دادم که بتوانی من را مهار کنی. اجازه می‌دادم توپ را داشته باشی و بعد وقتی می‌چرخیدی، شاید لازم بود یک تکل خیلی محکم بزنم تا توپ را از تو بگیرم. اگر هم خیلی سریع به سمت من می‌آمدی، ممکن بود این برایم مشکل‌ساز شود!»

فرناندز به یاد آورد: «فصل گذشته در تمرینات مجبور شدم یک دوی ۵۰ یاردی را با بنجامین ششکو انجام بدهم. من دو قدم زودتر شروع کردم و او پشت سرم بود، بنابراین خودم را تحت فشار گذاشتم و رکورد بیشترین سرعت خودم را که ۳۵.۵ بود، شکستم. او در پایان به چیزی حدود ۳۷ کیلومتر بر ساعت رسید، به همین دلیل در نهایت خودش را به من رساند، اما من واقعاً به خودم افتخار می‌کردم، چون بن بازیکنی بسیار قدرتمند و فیزیکی و در عین حال بسیار سریع است. اما این همان چیزی است که من در تمرینات دوست دارم، این که مقابل بازیکنانی قرار بگیرم که می‌دانم در یک زمینه از من بهتر هستند تا بتوانم خودم را محک بزنم.»