آخرین تانگوی مسی، آخرین گریه مارادونا

به گزارش ورزش اپ، با سوت پایان دیدار فینال جام جهانی، نیمکت اسپانیا خالی شد و بازیکنان ذخیره برای جشن گرفتن قهرمانی به سمت هم‌تیمی‌هایشان دویدند. در این میان، مسی تنها و شکست‌خورده باقی مانده بود؛ گویی تجسمی از آشیلِ آرژانتین بود که در میان فشارهای دفاعی، راهی برای نفس کشیدن نداشت. پیش از آنکه داور پایان بازی را اعلام کند، همه به سمت او هجوم بردند؛ صحنه‌ای پرفشار در نزدیکی دروازه‌ای که برای آرژانتین تسخیرناپذیر باقی ماند. دوربین‌ها نگاه بی‌روح و مات او را ثبت کردند که گویای سنگینیِ پایان یک رؤیا بود. مسی با حالتی درهم‌شکسته روی زمین نشست و کفش‌هایی را که آدیداس با عنوان «آخرین تانگو» برای او طراحی کرده بود، از پا درآورد. با وجود غوغای ورزشگاه مت‌لایف، برای او موسیقیِ فوتبال به پایان رسیده بود و این آخرین حضورش در جام جهانی، به نقطه فرجام رسید. آخرین رقص او رنگ‌وبوی آرژانتینی داشت و از ابتدای مرحله حذفی، هراس از جدایی بر هر گام تیم سایه افکنده بود؛ شش هفته‌ای که با حسِ «آخرین بار» سپری شد.

همان‌طور که گل تساوی سیدنی کابرال برای کیپ‌ورد یا پیش افتادن مصر مقابل رقبا و مقاومت آرژانتینِ ده‌نفره مقابل سوئیس در لحظات حیاتی، مسی و یارانش را در لبه پرتگاه قرار داده بود، این تیم همواره در نوسان میان حذف و بازگشت دراماتیک بود. حضور در شهرهای میزبان یعنی حس کردن لحظه‌ای که قرار است مسی دیگر در این صحنه حضور نداشته باشد.

نخستین کسی که پس از پایان بازی به سمت مسی رفت، فران تورس بود؛ بازیکنی که مرد پیروز میدان لقب گرفت. اما به جای همدلی هم‌تیمی‌ها، درگیری‌های فیزیکی میان بازیکنان شکل گرفت؛ لئاندرو پارادس در بطن این تنش بود و شب تلخ آرژانتین با اخراج انزو فرناندس که آن‌ها را خسته و ده‌نفره به وقت‌های اضافه برد، تکمیل شد. ستاره چهارم هرگز بر سینه آرژانتین ننشست و لیونل اسکالونی پس از مسابقه گفت: «امروز از نظر فوتبالی، توان رقابت شانه‌به‌شانه با آن‌ها را نداشتیم.»

مسی در ۱۵ دقیقه نخست تنها یک لمس توپ داشت و اونای سیمون، گلر اسپانیا، شب آرامی را سپری کرد. آرژانتین در حفظ توپ ناتوان بود و شاخص گل مورد انتظار (xG) مسی تنها ۰٫۰۳ ثبت شد. وقتی رودری برای دریافت جایزه بهترین بازیکن روی سکو رفت، ورزشگاه یک‌صدا نام مسی را فریاد زد؛ واکنشی که از سر انکار واقعیت و حمایت بی‌دریغ هواداران بود. مسی سپس تیمش را برای دریافت مدال نایب‌قهرمانی از دست دونالد ترامپ هدایت کرد و مرد ۳۹ ساله‌ای که به آینده‌ای نامعلوم خیره شده بود، در زمین گم شد. هنگام جشن قهرمانی اسپانیا، بازیکنان آرژانتین پشت به سکوها ایستادند و مسی در حالی که اشک می‌ریخت، کنار پرچمی که تصویر او و مارادونا را با واژه «همزیستی» نشان می‌داد، ایستاده بود.

وقایع این فینال، تداعی‌کننده فینال سال ۱۹۹۰ بود؛ جایی که آرژانتین بدون خلق موقعیت جدی و با بازی دفاعی به دنبال وقت اضافه بود، اما گل آندریاس برمه سرنوشت را تغییر داد. در فینال ۲۰۲۶ نیز وقتی فران تورس قفل دروازه را شکست، مسی ناامیدانه روی زمین افتاد و حتی فرصت جولیانو سیمئونه برای کشاندن بازی به ضربات پنالتی هم به نتیجه نرسید. این پایان در خاک آمریکا، یادآور پایان دوران مارادونا بود، با این تفاوت که مسی نه با خشم یا رسوایی، بلکه با عشقی عمیق و قدردانی از صحنه خارج شد. اگرچه فیتزجرالد معتقد بود قهرمانی تراژدی است، اما برای مسی این‌طور نبود. او در اینستاگرام نوشته بود: «هر اتفاقی که فردا بیفتد، این گروه داستانی نوشته که هرگز فراموش نخواهیم کرد و هیچ‌کس نمی‌تواند آن را از ما بگیرد.» او که در سال‌های اخیر فاتح کوپا و جام جهانی شده بود، پیش‌تر گفته بود: «من بازی را همان جام جهانی قطر تمام کردم.»

حتی با وجود رکوردشکنی احتمالی امباپه، بسیاری از افتخارات فردی نزد مسی باقی می‌ماند. او در دورانی که حواشی فیفا فوتبال را احاطه کرده بود، همواره توجه‌ها را به اصل بازی بازگرداند. حالا با عبور مسی از تونل ورزشگاه، این پرسش باقی می‌ماند که جام جهانی بدون او چه خواهد شد؛ حقیقتی که حتی با افزایش تیم‌ها توسط جیانی اینفانتینو تغییر نخواهد کرد: جام جهانی بدون لیونل مسی، همیشه چیزی کم خواهد داشت.