بوفون، کیه‌لینی و ده‌روسی در تیم ملی والیبال ایران!

به گزارش ورزش اپ، سال‌هاست که تیم ملی والیبال کشورمان در جمع بزرگان والیبال دنیا حضور دارد و همواره در لیگ ملت‌ها به میدان می‌رود، اما رسیدن به این جایگاه پرافتخار کار ساده‌ای نبوده است. داستان ورود تاریخی ایران به لیگ جهانی که امروزه لیگ ملت‌ها نامیده می‌شود، پر از ماجراست و خاطرات تلاش‌های نسل طلایی این رشته را زنده می‌کند. سید محمد موسوی، ستاره سابق و برجسته خط دفاعی تیم ملی، از روزهای سخت و خاطره‌انگیز سال ۱۳۹۱ و مسیر نفس‌گیر صعود به لیگ جهانی ۲۰۱۳ روایت می‌کند. در آن مقطع، والیبالیست‌های ایرانی برای کسب این افتخار بزرگ ابتدا باید مصر را در شهر قاهره شکست می‌دادند و سپس در سالن ۱۲ هزار نفری آزادی تهران از سد ژاپن عبور می‌کردند تا برای نخستین‌بار جواز حضور در معتبرترین رقابت‌های والیبال جهان را کسب نمایند.

آماده‌سازی ملی‌پوشان جهت حضور در مسابقات انتخابی لیگ جهانی با اردو در اسلوونی استارت خورد و شاگردان خولیو ولاسکو پس از آن راهی قاهره شدند، ولیکن به محض فرود در فرودگاه این شهر، حاشیه‌های عجیبی به وقوع پیوست. کاروان والیبال ایران نزدیک به هشت ساعت در فرودگاه معطل ماند و ارتش مصر از خروج بازیکنان ممانعت کرد. شرایط به حدی بحران‌زده شد که خولیو ولاسکو، سرمربی وقت تیم، شخصاً با مدیران فدراسیون جهانی والیبال تماس گرفت و اعتراض شدید خود را نسبت به امکانات نامطلوب فرودگاه و رفتار میزبان اعلام کرد. محمد موسوی درباره آن روز دشوار می‌گوید: «ما را هشت ساعت در فرودگاه نگه داشتند و حتی صندلی یا جایی برای استراحت در اختیارمان نگذاشتند؛ ما را در محوطه‌ای نامناسب و کثیف روی زمین نگه داشته بودند.» با این وجود، سنگ‌اندازی‌های مصری‌ها به فرودگاه ختم نشد. کشور میزبان که از باخت در زمین خود بیم داشت، از واگذاری سالن اصلی مسابقه به تیم ایران خودداری کرد و سالنی شبیه به فضای تمرین کاراته را به ملی‌پوشان اختصاص داد. سلسله اقدامات روانی مصری‌ها در روز مسابقه و مراسم پیش از آغاز بازی نیز تداوم یافت و میزبان کوشید با حاشیه‌سازی‌های مختلف تمرکز بازیکنان ایران، به‌ویژه در هنگام پخش سرود ملی، را بر هم بزند.

موسوی در این زمینه توضیح می‌دهد: «هنگام پخش سرودها، مصری‌ها سرود خود را با بالاترین صدا و از طریق بلندگوهای سالن پخش کردند؛ اما وقتی نوبت به ما رسید، ناگهان تمام میکروفون‌ها و بلندگوها قطع شد و صدای ضعیف ضبط‌صوت کوچکی که در کنار زمین بود، به‌سختی شنیده می‌شد.» این اتفاق ناخودآگاه ما را به یاد تیم ملی فوتبال ایتالیا می‌اندازد. جایی که در سال‌های اخیر بارها شور و حرارت ستاره‌های آتزوری نظیر جیان‌ لوئیجی بوفون، دنیله ده‌روسی، جنارو گتوزو، جورجو کیه‌لینی، لئوناردو بونوچی و دیگر بازیکنان این تیم هنگام خواندن سرود ملی ایتالیا مورد توجه قرار گرفت. موسوی که از این رفتار میزبان به‌شدت خشمگین شده بود، خودش دست به کار شد و سرود ملی را با صدای بلند خواند. این اقدام غیرمنتظره بلافاصله با همراهی دیگر بازیکنان و اعضای کادر فنی روبه‌رو شد؛ به‌طوری‌که سرود ملی ایران بدون هیچ بلندگویی، در سالن بزرگ قاهره طنین‌انداز شد. موسوی با یادآوری آن لحظه می‌گوید: «رگ گردن همه بچه‌ها هنگام خواندن سرود متورم شده بود و سرودی کاملاً حماسی شکل گرفت.» این غیرت و تعصب بی‌نظیر بی‌نتیجه نماند؛ تیم ملی والیبال ایران در دو دیدار انتخابی مقابل مصر در قاهره، با نتایج ۳ بر صفر و ۳ بر یک به پیروزی رسید و به مرحله بعد صعود کرد. بازیکنان ایران در ادامه با بازگشت به تهران و بهره‌مندی از حمایت پرشور هواداران در سالن آزادی، ژاپن را نیز از پیش رو برداشتند تا برای نخستین‌بار تاریخ‌ساز شده و سهمیه ارزشمند لیگ جهانی را به نام ایران قطعی کنند.