آلگری و استراماچونی: رویارویی گذشته و حال!

بر اساس گزارش ورزش اپ، اکسل تورس در یادداشتی برای نشریه آاس آورده است: در واقع مجبور شدم نام او را جستجو کنم، چون تنها یک تصویر مبهم در ذهن داشتم؛ همان مربی بسیار جوانی که روزی هدایت تیم اصلی اینتر به او واگذار شد و بعد از آن دیگر نامی از او شنیده نشد. البته بعداً فهمیدم که کاملاً هم از دنیای فوتبال دور نبوده، هرچند که راه او هر روز کم‌فروغ‌تر از قبل شد. مسیر مربیگری او عبور از تیم‌هایی نظیر اینتر، اودینزه، پاناتینایکوس، اسپارتا پراگ، استقلال در ایران و الغرافه قطر را نشان می‌دهد؛ شخصیتی که از سال ۲۰۲۲ تاکنون هدایت هیچ تیمی را بر عهده نداشته است.

ما همواره شیفته روایت‌های پیروزی هستیم؛ سرگذشت کسانی که از حرفه‌های غیرمرتبط با فوتبال و مدیریت تیم‌های محلی، خود را به بالاترین سطح این ورزش می‌رسانند. با این وجود، خیلی کم درباره روی دیگر سکه صحبت به میان می‌آید؛ درباره کسی که به یکباره روی نیمکت سرمربیگری اینتر تکیه می‌زند، در مجلل‌ترین رستوران‌های میلان میزبانش می‌شوند و یک دهه بعد، اگر قاب تلویزیون به نجاتش نیاید، به وادی فراموشی سپرده می‌شود. چه تعداد نمونه مشابه از این افراد وجود دارد و چه کسی آن‌ها را برای ورود به این شهربازی بی‌رحم و مواجهه با واقعیت‌های خشن آماده می‌کند؟ تماشای آلگری مرا به یاد استراماچونی انداخت، چرا که در سال ۲۰۱۲ آن مربی کم‌سن‌وسال و جویای نام توانست در دو نبرد متوالی دربی، مکسِ بااتربه‌تر را که یک سال پیش‌تر با آث میلان قهرمان سری آ شده بود، شکست دهد. به دنبال آن پیروزی‌ها، آینده‌ای درخشان و سرشار از افتخار برایش تصویر می‌شد. در حال حاضر، استراماچونیِ ۵۰ ساله به عنوان کارشناس در تلویزیون ایتالیا حضور دارد و غالباً به کالبدشکافی ایده‌های تاکتیکی همان کسی مشغول است که روزگاری رقیب او به شمار می‌رفت.

ولی آلگری، با سری خمیده و چهره‌ای جدی، هیچ ذهنیتی درباره استراماچونی نداشت. وقتی اوضاع به سمت تاریکی پیش می‌رود، یادآوری گذشته چه سودی دارد؟ برای مربی‌ای که شش بار جام قهرمانی سری آ را بالای سر بروده است، این افتخارات در شهری همچون ناپل گره‌گشا نخواهد بود؛ نقطه‌ای که در آن، داشتن پیشینه یوونتوسی معمولاً یک نقطه ضعف تلقی می‌شود. کسب تنها ۱۰ امتیاز از ۱۸ امتیاز ممکن در مسابقات لیگ و ناکامی در کسب امتیاز در لیگ قهرمانان اروپا، وضعیت کنونی او را بازتاب می‌دهد. آرایش تاکتیکی تیم او در ورزشگاه لا سرامیکا نیز در گام نخست به دلیل بی‌نظمی و عدم تقارن، گیج‌کننده به نظر می‌رسید و در نهایت با تجمع بیش از حد بازیکنان تهاجمی خاتمه یافت.