متفاوت‌ترین ورزشکار زن تاریخ ایران!

به گزارش ورزش اپ، فاطمه برمکی به‌عنوان یکی از چهره‌های منحصربه‌فرد کاروان ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا شناخته می‌شد. بانوی فوق‌سنگین کوراش کشورمان با فیزیکی بسیار تنومندتر نسبت به اغلب حریفانش به میدان آمد و به سرعت نگاه‌ها و لنز دوربین عکاسان را متوجه خود ساخت. عکس‌های مصاف او با حریفی از چین‌تایپه نیز در زمره پربازدیدترین تصاویر روز رقابت‌ها جای گرفت. با این وجود، ماجرای برمکی قرار نبود به چند فریم عکس دیدنی ختم شود؛ او با انگیزه کسب مدال طلا قدم به مسابقات گذاشته بود.

قرعه‌کشی برای نماینده کشورمان در گام نخست مطلوب ارزیابی می‌شد و برمکی در مرحله اول استراحت داشت. نخستین تقابل او در مرحله یک‌چهارم نهایی مقابل یاچونگ یان از چین‌تایپه شکل گرفت؛ نبردی که به سرعت به سود برمکی خاتمه یافت. او با نتیجه سه بر صفر پیروز شد و به دور نیمه‌نهایی راه یافت، مرحله‌ای که دیگر خبری از مسابقات آزمایشی و آسان نبود.

رقیب بعدی نیز از کشور چین‌تایپه راهی میدان شد؛ شی‌لیو لی‌لینگ. روی کاغذ، برمکی به لطف هیکل درشت و قدرت بدنی بالا، حریفی هراس‌انگیز به نظر می‌رسید. لکن ورزش کوراش مسابقه‌ای برای تعیین سنگین‌وزن‌ترین فرد روی تاتامی به شمار نمی‌رود. اجرای یک فن ساده برای بر هم زدن تمام محاسباتی که از بیرون انجام می‌دهیم، کفایت می‌کند. دقیقاً همین سناریو رخ داد. لی‌لینگ موفق شد فن مد نظر خود را پیاده کند و کنترل مبارزه را از دست برمکی خارج سازد. نهایتاً با ثبت نتیجه پنج بر صفر، شکستی سنگین رقم خورد؛ شکستی که البته به معنای پایان کار برمکی در ناگویا نبود. دستیابی به مدال برنز برای ورزشکار ایرانی قطعی شد، اما فرصت حضور در فینال از دست رفت.

در این نقطه بود که لبخندها و تصاویر جالب پیش از مسابقه، جای خود را به حسرت دادند. برمکی با اتکا به عملکرد قدرتمندانه‌اش در مصاف نخست، انتظارات فراوانی برای صعود به فینال به وجود آورده بود. کادرفنی کوراش ایران نیز حسابژ ویژه‌ای روی طلای او باز کرده بود، اما در حساس‌ترین مبارزه که می‌توانست او را یک گام دیگر به نشان طلا نزدیک‌تر کند، حریف چین‌تایپه‌ای مانع از تأثیرگذاری قدرت بدنی برمکی شد.

این مورد شاید جذاب‌ترین زاویه از سرگذشت برمکی باشد؛ اینکه وزن ۱۴۰ کیلویی لزوماً به معنای برخورداری از ۱۴۰ کیلوگرم برتری در میدان مسابقه نیست. کسب برنز آسیا افتخاری بزرگ برای یک بانوی ورزشکار ایرانی محسوب می‌شود، به‌ویژه در سنگین‌ترین دسته وزنی یک رشته رزمی. اما برای کسی که با هدف تصاحب مدال طلا وارد گود شده، ایستادن روی سکوی سوم معمولاً جشنی کامل به همراه ندارد. برمکی اکنون با یک مدال آسیایی راهی منزل می‌شود، در حالی که احتمالاً بیش از هر چیز دیگری به همان چند ثانیه سرنوشت‌ساز در نیمه‌نهایی نمی‌اندیشد؛ به مبارزه‌ای که اگر اجرای یک فن بر وفق مرادش پیش می‌رفت، شاید امروزه رنگ مدالش تغییر می‌کرد.