درس بزرگ منچستریونایتد از سریال سوپرانوز!

بر اساس گزارش ورزش اپ، از دو هفته پیش که فرصت بیشتری به مایکل کریک داده شد، شیاطین سرخ یک پیروزی، یک شکست و یک تساوی به دست آورده‌اند و در تمام این سه مسابقه با اختلاف دو گل از حریف عقب افتاده‌اند. از همه نگران‌کننده‌تر این است که تیم به قعر جدول و منطقه سقوط لغزیده است. کریک بیشتر سه سال دوران مربیگری‌اش در میدلزبرو را در رقابت‌های چمپیونشیپ سپری کرد و در نهایت موفق نشد آن تیم را به سطح اول فوتبال انگلیس برساند. منچستریونایتد در گذشته‌ای نه چندان دور اصرار داشت که خریدهای جدید خود را متعلق به «بزرگ‌ترین باشگاه دنیا» معرفی کند. با وجود اینکه آن تکبر ساختگی سال‌هاست کنار گذاشته شده، اما این مجموعه همچنان خود را هم‌رتبه و هم‌سطح با غول‌هایی چون رئال مادرید، بارسلونا و بایرن مونیخ می‌بیند. اگر کریک سکان هدایت یکی از این باشگاه‌های بزرگ را در دست داشت و از ۱۰ مسابقه لیگ تنها به یک برد می‌رسید و تیم را تا رده‌های پایانی جدول پایین می‌کشید، بدون تردید حکم اخراجش صادر می‌شد و هرگز تا ماه نوامبر روی نیمکت دوام نمی‌آورد.

به نظر می‌رسد کریک نیز درست مانند رفیق و همکار قدیمی‌اش، اوله گونار سولسشر در پنج سال پیش، توانسته موقعیت خود را حداقل تا فرا رسیدن تعطیلات دیدارهای ملی در ماه نوامبر حفظ کند. سولسشر آخرین فرصت بقای خود را در زمین واتفورد دریافت کرد که در نهایت با باخت سنگین چهار بر یک به پایان رسید. در آن مسابقه، هواداران حاضر در سکوهای خودی او را به شدت هو کردند و حکم اخراجش صادر شد. به نظر می‌رسد مدیران ناتوان باشگاه چشم انتظار این هستند که سکونشینان اولدترافورد شخصاً علیه کریک شعار سر دهند و اعتراض کنند. تماشاگران تا اینجای کار اعتراضات خود را متوجه مالکان، مدیر اجرایی، مدیر ورزشی و بازیکنان کرده‌اند، اما نام سرمربی را حتی با اشتیاقی بیشتر از دوران بازیگری‌اش فریاد می‌زنند. با این وجود، یونایتد هفته آینده مهمان آنفیلد خواهد بود. هنگامی که لیورپولی‌ها در سپتامبر ۲۰۲۴ در یکی از آخرین مسابقات اریک تن‌هاخ در اولدترافورد به پیروزی رسیدند، با طعنه سرود خواندند: «تن‌هاخ پشت فرمان است.» همچنین در دسامبر ۲۰۱۸، هواداران حاضر در جایگاه کاپ پس از برتری سه بر یک لیورپول فریاد زدند: «مورینیو را اخراج نکنید.» اد وودوارد همان شب به این نتیجه رسید که زمان جدا شدن مورینیو فرا رسیده است و ۳۶ ساعت بعد او را برکنار کرد. بنابراین، اگر طرفداران یونایتد دست به اعتراض علیه کادر فنی نزنند، شاید این بار شصت هزار هوادار لیورپول باشند که در روز یکشنبه تصمیم نهایی را به مدیران حریف دیکته کنند.

نتیجه دیدار پیش رو مقابل لیورپول هیچ تاثیری در تغییر شرایط ندارد، درست همان‌طور که اگر مسابقه برابر استون‌ویلا نیز با پیروزی و کامبک به پایان می‌رسید، تغییری در وضعیت بحرانی تیم ایجاد نمی‌شد. منچستریونایتد بسیار آشفته‌تر و متزلزل‌تر از آن است که با این کادر فنی بتواند فصل جاری را نجات دهد. اینکه ضعیف‌ترین تیم یونایتد در نیم قرن اخیر هنوز هم می‌تواند با تکیه بر غیرت و روحیه مبارزه‌طلبی، بازگشت‌های باشکوه دوران سر الکس فرگوسن را زنده کند، ارزش چندانی ندارد. باشگاه بیش از یک قرن است که به عنوان تیم کامبک‌ها شناخته می‌شود؛ سنتی که ریشه آن به گم شدن یک سگ در سال ۱۹۰۱ برمی‌گردد. استادیوم اولدترافورد پس از جنگ جهانی دوم بازسازی شد و سر مت بازبی توانست باشگاهی را که در فاجعه هوایی مونیخ از هم پاشیده بود، از نو احیا کند. تامی دوچرتی بلافاصله پس از سقوط تیم در سال ۱۹۷۴ آن را دوباره به سطح اول بازگرداند و بازگشت‌های رویایی در دقایق تلف‌شده نیز از ویژگی‌های بارز عصر فرگوسن بود.

با این تفاسیر، برخی بنیادها در این باشگاه هیچ‌گاه دستخوش تغییر نمی‌شوند. اولدترافورد پیش از مصاف با رم، شاهد کامبک‌های تماشایی برابر لیورپول در مرحله یک‌چهارم نهایی جام حذفی ۲۰۲۴ و همچنین مقابل لیون در یک‌چهارم نهایی لیگ اروپا ۲۰۲۵ بود؛ تیم‌هایی که به اعتراف همگان ضعیف‌ترین نسخه‌های تاریخ باشگاه در دهه‌های اخیر به شمار می‌رفتند. با این حال، تیم فعلی از تمامی آن‌ها نامتعادل‌تر است. با افزایش توقعات و فشرده‌تر شدن تقویم مسابقات، سطح واقعی توانایی‌های کریک عیان شده است؛ بنابراین هیچ توجیحی برای ادامه دادن این روند فرساینده وجود ندارد. پاسخ مختصر این است که مدیران هیچ طرح و برنامه‌ای برای جایگزینی او ندارند، گزینه مناسبی پیدا نمی‌کنند و تصمیم‌گیرندگان باشگاه پس از بزرگ‌نمایی بیش از اندازه درباره کریک، اکنون تنها به فکر حفظ صندلی‌های خود هستند. دائمی کردن قرارداد کریک در روزهای نخست تصمیمی منطقی به نظر می‌رسید؛ تیم روی نوار پیروزی بود، رقیبان وضعیت باثباتی نداشتند و باشگاه می‌توانست گامی رو به جلو بردارد. اما آن‌ها این موقعیت طلایی را با یک پنجره نقل و انتقالاتی همراه با خسست از دست دادند که در آن حتی نتوانستند دو هدف اصلی خود را جذب کنند.

مدیران در تمام بخش‌ها دست به صرفه‌جویی زدند؛ از تلاش برای جذب ارزان‌قیمت یوری تیلمانس گرفته تا اکتفا کردن به تنها یک مدافع چپ تخصصی. لوک شاو از مجموع ۶۷۴ مسابقه ممکن، تنها در ۳۳۰ بازی توانسته برای شیاطین سرخ به میدان برود. افزون بر این، باشگاه تصمیم گرفت در مقطعی که تنها مهاجم نوک تیم با مصدومیت ساق پا دست و پنجه نرم می‌کرد، مهاجم مکمل دیگری به خدمت نگیرد؛ آسیبی که بنیامین ششکو را در مجموع نزدیک به هشت ماه خانه‌نشین کرد. با این اوصاف، آیا واقعاً کسی تصور می‌کند که آنتونیو کونته نتایجی ضعیف‌تر از شرایط فعلی کریک به ثبت می‌رساند؟ کونته از نخستین فصل حضورش روی نیمکت یوونتوس در سال ۲۰۱۱، در ۹ دوره از ۱۰ فصل کاملی که هدایت یک باشگاه را بر عهده داشته، توانسته سهمیه حضور در میان چهار تیم برتر را کسب کند. در سریال معروف سوپرانوز، تونی در نهایت سخنان کارملا را تکرار می‌کند و حقیقت این است که وقتی پای تصمیم‌گیری درباره برکناری یک مدیر در میان باشد، تردید و تعلل بیشترین بها و هزینه را به دنبال خواهد داشت.