متن کامل افشاگری دیلی‌میل: منچسترسیتی در دسته 2

به گزارش ورزش اپ، الیور هولت، تحلیلگر ارشد ورزشی روزنامه دیلی‌میل، در گزارشی اختصاصی ابعاد و جزئیات تنبیه‌های احتمالی منچسترسیتی را پس از محکومیت در پرونده تخلفات مالی زیر ذره‌بین قرار داده و به نقل از منابع مطلع اعلام کرده است که افتادن به دسته پایین‌تر از مسیر کسر امتیازات سنگین، محتمل‌ترین سناریو برای این باشگاه خواهد بود.

در طول تعطیلات آخر هفته، بارها این جمله تکراری از زبان مجریان و کارشناسان تلویزیونی فوتبال شنیده شد که نبرد برای کسب عنوان قهرمانی این فصل لیگ برتر انگلیس از همین حالا به یک «رقابت دو اسبه» تبدیل شده است. پناه بردن به انکار، به ویژه در صنعتی چند میلیارد پوندی مثل فوتبال، مکانیسم دفاعی قدرتمندی برای فرار از واقعیت است.

شاید منظور آن کارشناسان از دو مدعی اصلی قهرمانی، تیم‌های آرسنال و برایتون بوده است که اگر چنین باشد، بابت برداشت اشتباهم عذرخواهی می‌کنم. چرا که اگر قرار باشد کورس قهرمانی بین دو تیم شکل بگیرد، هیچ‌کدام از آن دو مدعی قاعدتا پیراهن منچسترسیتی را بر تن نخواهد داشت.

شکی نیست که سیتی فصل را فوق‌العاده شروع کرده است. حتی با استانداردهای سخت‌گیرانه این باشگاه طی سالیان اخیر، کسب هفت برد پیاپی در هفت هفته نخست مسابقات، آن هم در دوران پس از پپ گواردیولا و با هدایت سرمربی تازه‌وارد یعنی انزو مارسکا، کارنامه‌ای بسیار درخشان به شمار می‌رود. با وجود این، این پیروزی‌ها سایه سنگین اتهامات را محو نمی‌کند، بلکه آن را پررنگ‌تر جلوه می‌دهد.

شاید حجم وسیعی از توجیهات، مسائل مبهم و هیاهوهای رسانه‌ای پیرامون موضوعی به نام «کارتل سرخ» توانسته بود برای مدتی اصل ماجرا را به حاشیه ببرد، ولی ماه گذشته یک هیئت داوری مستقل، منچسترسیتی را در بیشتر از ۱۰۰ مورد تخلف مالی اعلام‌شده از سوی برگزارکنندگان لیگ برتر گناه‌کار شناخت. در هر مسابقات منظمی که از حداقل استانداردهای انضباطی برخوردار باشد، صدور چنین حکمی باید خودبه‌خود نام این تیم را از دایره مدعیان جام حذف می‌کرد. جریمه‌های انضباطی باید خیلی زودتر ابلاغ می‌شد و بدون شک با توجه به وسعت تخلفات، شانس قهرمانی را از آن‌ها سلب می‌کرد.

پروسه رسیدگی به تخلفات سیتی چنان پیچیده و زمان‌بر شده که فضای غبارآلودی پیرامون زمان دقیق اعمال تنبیه‌ات و طول درمان فرجام‌خواهی شکل گرفته است. افراد مطلع به بنده خبر داده‌اند که بعید است سیتی با سناریوی بحرانی اخراج کامل از لیگ برتر و اجبار به آغاز دوباره از سطح چهارم فوتبال جزیره مواجه گردد. تبعید مستقیم تیم، برگزاری مسابقات لیگ برتر و اتحادیه را دچار آشفتگی بی‌سابقه‌ای می‌کند و عملی فرجام‌ناپذیر خواهد بود.

روایت‌ها حاکی از آن است که ارکان اداره‌کننده لیگ برتر پافشاری دارند تا تنبیهات سیتی پیش از مشخص شدن نتیجه نهایی اعتراض این تیم که به نظر نمی‌رسد پیش از ژانویه نهایی شود، رسماً اعلام شود.

اخبار دریافتی از منابع مطلع نشان می‌دهد که محتمل‌ترین جریمه، کسر امتیازات بسیار وسیع است که سقوط قطعی منچسترسیتی به مسابقات سطح پایین‌تر را قطعی می‌کند و افزون بر آن، جریمه مالی کلانی نیز در انتظارشان خواهد بود.

همچنین این احتمال وجود دارد که حکم مذکور شامل کسر امتیاز مضاعفی برای فصل بعد باشد تا عملاً منچسترسیتی را دست‌کم برای یک فصل دیگر در چمپیونشیپ نگه دارد. یعنی سیتی در واقع قطعا دو فصل را در لیگ دسته دو انگلیس حضور خواهد داشت. سازمان لیگ فوتبال انگلیس (EFL) الزامی به پذیرش و اجرای این جریمه برای یکی از باشگاه‌های زیرمجموعه خود ندارد، اما به احتمال بسیار زیاد با آن موافقت خواهد کرد.

پس از طی شدن این تشریفات، باید به سیتی فرصت احیا و نوسازی داده شود. غرور و لجاجت مدیران سیتی فضای عمومی را علیه آن‌ها تیره و تار کرده، اما آن‌ها این روزها با لکه ننگی دست به گریبانند که تا سال‌ها از تاریخ باشگاه پاک نخواهد شد.

به دنبال مجازاتی به سبک «معاهده ورسای» بودن هیچ فایده‌ای ندارد. میل به تحقیر کردن طرف شکست‌خورده شاید غرایز اولیه را ارضا کند، اما کمکی به سلامت آینده پیکره فوتبال نخواهد کرد. سیتی بدون تردید باید مجازات شود، اما در عین حال باید مسیری برای بازگشت و احیای دوباره پیش پای این باشگاه گذاشته شود.

درست است که عطش انتقام‌جویی شدیدی در برخی اهالی فوتبال دیده می‌شود که می‌خواهند سیتی به پایین‌ترین سطوح هرم فوتبال تبعید شود کمااینکه استیون جرارد کاپیتان پیشین لیورپول به صراحت ابراز امیدواری کرد سیتی به خاطر تمام جام‌ها و لحظاتی که از سایر تیم‌ها و هوادارانشان دزدیده «رنج بکشد»، اما اگر چنین اخراجی در میانه فصل جاری رخ دهد، عملاً کل رقابت‌های این فصل از اعتبار ساقط می‌شود.

اگر سیتی همین حالا از جمع بالانشینان کنار گذاشته شود، در ادامه مسیر باید کجا به میدان برود؟ آیا باید ماه‌ها خانه‌نشین شود؟ چنانچه چنین اتفاقی بیفتد، تمام امتیازات کسب‌شده پیشین بی‌ارزش خواهد شد و این رویکرد، هرچند تسکینی بر دل رقیبان است، اما ضربه جبران‌ناپذیری به پیکره مسابقات خواهد زد.

افزون بر این، چنین برخوردی بسیار بیشتر از حد تخلف خواهد بود. غایت این پرونده نباید تنبیه هواداران باشد، بلکه باید دست‌اندازی مالکان خاطی را قطع کند؛ همان کسانی که به تشخیص مرجع صالح، مهندسان اصلی یک روند طولانی از تخلفات بوده‌اند که مزیت غیرمنصفانه‌ای برای سیتی به ارمغان آورده بود.

ریشه اصلی تهدیدها برای آینده باشگاه در همین جا نهفته است، نه در سقوط به دسته‌های پایین‌تر. زیرا در صورت رد شدن اعتراض باشگاه، تصور اینکه افراد محکوم در این تخلفات گسترده بتوانند همچنان سکان‌دار امور باشند، بسیار دشوار است.

بقا دادن به مدیران فعلی، فلسفه وجودی و اقتدار نهادهای نظارتی مستقل را به چالش می‌کشد. هم‌اکنون نیز ابهاماتی درباره میزان اقتدار این نهادها وجود دارد و اگر مالکان فعلی حفظ شوند، اعتبار مسئولان این سازمان زیر سوال خواهد رفت.

اما پرسش اساسی این است که بدون سرمایه‌گذاران اماراتی، آینده سیتی چگونه رقم خواهد خورد و چرخه مالی کلان باشگاه چه سرنوشتی پیدا می‌کند؟ آیا سرمایه‌گذار دیگری برای نجات این مجموعه آسیب‌دیده قدم پیش می‌گذارد؟ پاسخ روشن این است که هر قدر تعیین تکلیف این پرونده طول بکشد، پیکر فوتبال جزیره بیشتر آسیب می‌بیند.