معجزه غیرقابل توضیح گتوزو در لاتزیو!

بر اساس گزارش ورزش اپ، گتوزوی ۴۸ ساله با بار سنگین حذف ایتالیا از جام جهانی راهی فرمِلو، کمپ تمرینی لاتزیو شد. هواداران با دیدگاه‌های متفاوتی از حضور او استقبال کردند؛ گروهی تردید داشتند و عده‌ای دیگر با اعتماد کامل معتقد بودند مشکلات آتزوری ریشه‌ای و ساختاری بوده و ارتباطی به او ندارد. رینو با رویکردی متواضعانه و تمرکز بر تلاش روزمره پا به رم گذاشت. انضباط، تمرینات اصولی، کار با توپ و یکپارچگی رختکن، ابزارهای اصلی او برای انتقال تفکراتش به بازیکنان به شمار می‌ر روند. این سرمربی تلاش کرد اجازه ندهد حاشیه‌های مدیریتی بهانه‌ای برای ناکامی‌های ورزشی شود و همواره از ورود به این تنش‌ها دوری کرد. او در نشست معارفه خود در تاریخ ۱۱ جولای، برنامه‌ها و اولویت‌هایش را با شفافیت تشریح کرد. گتوزو اذعان داشت که از چالش‌های باشگاه باخبر است و تمام تمرکزش را روی کار تیمی، سازندگی و بی‌توجهی به خالی بودن سکوها به دلیل غیبت هواداران معطوف کرده است. او خواهان تیمی جنگنده بود که با تمام وجود برای حفظ اعتبار و تاریخ باشگاه تلاش کند.

ویژگی‌هایی نظیر شجاعت، قاطعیت و قدرت رهبری که گتوزو را در دوران بازیگری متمایز ساخته بود، اکنون در قامت مربیگری نیز در او دیده می‌شود. تا اینجای کار، همین تفکر توانسته است ۶ پیروزی و یک تساوی مقابل میلان را برای تیمش به ارمغان بیاورد. او در آخرین هفته رقابت‌ها نیز یوونتوس را در زمین خودش با نتیجه ۳ بر صفر از پیش رو برداشت. گتوزو شعار سیمئونه را سرلوحه کار خود قرار داده است: «بازی به بازی» با این وجود، آغاز کار لاتزیو با هدایت گتوزو چندان رویایی نبود. این تیم در اواسط ماه اوت و در نخستین دیدار رسمی خود در مرحله یک‌شانزدهم نهایی جام حذفی ایتالیا، با دو گل مغلوب منتووا از سری بی شد. این نتیجه نمای نگران‌کننده‌ای از نماینده پایتخت به نمایش گذاشت، اما تیم به سرعت خود را بازیافت و بر اضطراب‌های گذشته فائق آمد. او این موفقیت را در شرایط بحرانی اقتصادی، موانع ثبت بازیکنان و ناچاری در فروش ستاره‌ها برای کاهش هزینه‌ها رقم زد؛ بحرانی که با قهر هواداران و امتناع از تهیه بلیت‌های فصل شدت گرفته بود. با این حال، باشگاه دست به جذب مهره‌های کلیدی و هوشمندانه‌ای زد. انتقال قرضی داویده فراتزی از اینتر با بند خرید قطعی، برجسته‌ترین نمونه این خریدهاست که توانست در سه هفته ابتدایی گلزنی کند، به تیم ملی بزرگسالان دعوت شود و حتی دروازه ترکیه را نیز باز کند.

پیوستن آلبرت گودموندسون از فیورنتینا و آندرها پیناموتی از ساسولو، خط حمله تیمی را تقویت کرد که ناچار شده بود با بازیکنان بزرگی چون ماریو خیلا، پدرو رودریگز (که از دنیای بازیگری خداحافظی کرد)، ایوان پروودل و آلسیو رومانیولی خداحافظی کند. ورزشگاه المپیکو به مرور زمان بار دیگر رنگ هواداران را به خود دید. این حضور پرشور نه به خاطر حل اختلافات کهنه هواداران با کلودیو لوتیتو، بلکه به این دلیل بود که بازیکنان در مستطیل سبز اثبات کردند توانایی عبور از موانع بزرگ را دارند. عملکرد ابتدایی لاتزیو، هرچند مسیر طولانی و تقابل‌های سختی با مدعیانی چون اینتر و رم در پیش دارد، کارشناسان را به یاد دوران توماسو مایسترلی، سرمربی افسانه‌ای این تیم در فصل ۱۹۷۳-۱۹۷۴ و قهرمانی اسکودتو انداخته است. اما راه درازی در پیش است. گتوزو پس از درهم کوبیدن بانوی پیر فروتنانه گفت: «ما عادت نداریم آن بالا باشیم و شاید حتی آماده هم نباشیم. بازی به بازی پیش می‌رویم و اگر به شکل خاصی تمرین کنیم، می‌توانیم شگفتی‌ساز شویم.»