گل جولانی قربانی شد، گل جولانی را ببینید!

به گزارش ورزش اپ، بعضی‌اوقات مستطیل سبز در چند ثانیه منظره‌ای می‌آفریند که تا سال‌ها در ذهن هواداران نقش ببندد. امروز در لیگ برتر انگلیس، دیه‌گو گومز، ستاره برایتون، با هوشیاری نسبت به موقعیت والتر بنیتس و خروج او از دروازه، از فاصله ۵۱ متری دروازه کریستال پالاس را هدف گرفت. شوت فنی و قوس‌داری که از بالای سر سنگربان عبور کرد و به تور چسبید؛ گلی که یادآور شوت‌های استثنایی از وسط زمین بود. بااین‌حال، برای هواداران فوتبال در ایران این صحنه تداعی‌گر خاطره‌ای آشنا بود؛ گل بی‌نظیر امیرحسین جولانی، در مسابقه اخیر میان فولاد و مس شهربابک. او نیز با رصد جایگیری دروازه‌بان رقیب و در کسری از ثانیه، با شوت بلندی دروازه را گشود. شلیک توپ از مسافتی بیش از ۵۰ متر و فرود آن درون دروازه؛ سکانسی که ظرفیت تبدیل شدن به یکی از قاب‌های تاریخی فوتبال ایران را داشت.

بااین‌وجود، تفاوت اصلی زمانی برجسته می‌شود که فریم‌های تلویزیونی این دو گل را مقایسه کنیم. در پخش تلویزیونی گل لیگ جزیره، تماشاچی قادر است مسیر طی‌شده توسط توپ را به چشم ببیند؛ از ضربه پا تا رد شدن از بالای دست گلر و نشستن توپ در دروازه. زاویه دوربین به تماشاگر اجازه می‌دهد قوس، ارتفاع و جهت توپ را رصد کند و لذت کامل را ببرد.

در مقابل، حین به ثمر رسیدن گل جولانی، دوربین‌ها نتورستند چنان‌که باید پرواز توپ را تعقیب نمایند. ضعف در استقرار دوربین‌ها و از دست رفتن قاب‌بندی در ثانیه‌های سرنوشت‌ساز باعث شد بخشی از هیجان این صحنه برای بیننده تلویزیونی بسوزد. اصل گل چیزی از نمونه خارجی‌اش کم نداشت، ولیکن این سبک فیلم‌برداری و کیفیت ضعیف ادوات تلویزیونی بود که مانع از بروز جذابیت واقعی این شوت شد.

سنجش این دو صحنه قرار نیست نمایانگر شکاف بزرگ میان زیرساخت‌های تلویزیونی فوتبال ما و انگلیس باشد. بدیهی است که لیگ جزیره از تکنولوژی، دانش ساخت و استانداردهای بالاتری بهره می‌برد، اما این قیاس یک پیام آشکار دارد: روایت صحیح یک رخداد ویژه، ارکان اصلی لذت از فوتبال است و نباید آن را موضوعی پیش‌پاافتاده تلقی کرد.

زمانی که در فوتبال ما استانداردهای پخش با نمونه‌های جهانی فاصله دارد، مسلم است که توقع برابری کامل در کیفیت پوشش تلویزیونی نداریم، ولی هنگامی که فوتبالیستی گلی تا این حد زیبا وارد دروازه می‌کند، حداقل مطالبه این است که عوامل تصویربرداری مسیر حرکت توپ را بدرستی پوشش دهند تا بیننده همان چیزی را تماشا کند که حاضران در استادیوم دیده‌اند. در چنین موقعیت‌هایی، رسالت دوربین صرفاً نشان دادن گل شدن توپ نیست، بلکه باید روایتگر مسیر پرواز آن باشد. مرز میان دیدن گل و تماشای مسیر شگفت‌انگیز توپ، مرز میان یک گل معمولی و یک خاطره جاودانه است. گاهی فاصله ما با استانداردهای جهانی فوتبال، در کیفیت نمایش یک گل تاریخی خلاصه می‌شود.