بتیس-بارسلونا با نقش‌آفرینی مسی و مارادونا

به گزارش ورزش اپ، بارسلونا در شرایطی راهی سویل می‌شود که به خاطر بازسازی و تخریب سکوی اصلی ورزشگاه بنیتو ویامارین، تیم بتیس مسابقات خانگی‌اش را در ورزشگاه لاکارتوخا برگزار می‌کند. این استادیوم که نخستین بار جهت رقابت‌های جهانی دوومیدانی در سال ۱۹۹۹ احداث شده بود، حالا میزبان روزهای درخشان بتیس در راه رسیدن به لیگ قهرمانان اروپا است. بلوگرانا خاطرات خوشی از این استادیوم به یاد دارد؛ زیرا در سال ۲۰۲۵ با غلبه ۳ بر ۲ بر رئال مادرید، جام حذفی را در همین زمین تصاحب کرد و در آخرین مسابقه لیگ نیز با نتیجه ۵ بر ۳ به برتری رسید. این مسابقه نبرد تیم‌های اول و سوم جدول رده‌بندی است. شاگردان هانسی فلیک با غلبه بر ختافه در نیوکمپ، هشتمین برد پیاپی خود در ۸ هفته ابتدایی لالیگا را به دست آوردند تا با رکورد تاریخی فصل ۲۰۱۳-۲۰۱۴ تاتا مارتینو برابری کنند. در سمت مقابل، بتیس با هدایت پیگرینی لاکارتوخا را به قلعه‌ای نفوذناپذیر تبدیل کرده و آمار ۱۵ بازی خانگی بدون شکست در رقابت‌های لیگ را به نام خود ثبت کرده است. آمار رویارویی‌های این دو باشگاه حاکی از ۸۸ برد برای بارسلونا و ۳۰ پیروزی برای بتیس در مجموع ۱۴۴ دیدار است.

بازی کردن بارسلونا در خانه بتیس همواره تداعی‌گر خاطرات اسطوره‌های بزرگ تاریخ فوتبال است. پیش از آنکه دیگو مارادونا در ۱۰ نوامبر ۱۹۸۲ در این ورزشگاه به میدان برود، طرفداران بتیس نظاره‌گر بازی بزرگانی چون دی استفانو، پله و یوهان کرویف در استادیوم خود بودند. آن مسابقه در سال ۱۹۸۲ با نتیجه مساوی ۱ بر ۱ به اتمام رسید و آنتولین اورتگا به سختی برابر ستاره آرژانتینی مقاومت کرد، اما عجیب‌ترین اتفاق مسابقه پرتاب یک میوه بود. در هنگام ارسال ضربه کرنر، یک پرتقال از سکوها به سوی مارادونا پرتاب شد. اسطوره آرژانتینی پرتقال را از روی زمین برداشت، پوست گرفت و همانجا میل کرد؛ اقدامی که با تشویق پرشور هواداران همراه شد و سال‌ها بعد نظیر آن را از دنی آلوز پس از پرتاب موز در زمین ویارئال دیدیم. مسابقات این دو تیم لحظات ماندگار دیگری هم به خود دیده است؛ از سه گل و ضربه چیپ خیره‌کننده لیونل مسی در سال ۲۰۱۹ گرفته تا برد ۳ بر ۱ بتیس در جام حذفی سال ۲۰۱۱ با درخشش خورخه مولینا. اکنون این دو تیم در غیاب بنیتو ویامارین مقابل یکدیگر صف‌آرایی می‌کنند؛ استادیومی که بتیس آن را در سال ۱۹۳۶ کرایه کرد و در تاریخ ۱۲ آگوست ۱۹۶۱ با پیگیری‌های رئیس فقیدش، بنیتو ویامارین، سند آن را به نام خود زد.