صبر میلان تمام شد: زلزله قریب‌الوقوع؟

بر اساس گزارش رسانه‌های ایتالیایی، بالاترین مقام اجرایی ردبرد پس از برباد رفتن پیروزی تیمش، ورزشگاه ماپئی را با چهره‌ای اخم‌آلود ترک کرد. تضاد رفتار او کاملاً مشهود بود؛ کاردیناله تنها یک روز پس از نشان دادن اشتیاق زیاد و به سر گذاشتن کلاهی با شعار «میلان را دوباره بزرگ کنیم»، به ناامیدی عمیقی از این پروژه رسید که با وجود خرج‌های زیاد در تابستان گذشته، هنوز پیشرفتی نداشته است. علاوه بر نارضایتی از نحوه قضاوت داوران، تصمیمات روبن آموریم هم با موجی از انتقادهای شدید مواجه شده است. تیم تحت هدایت این مربی ۴۱ ساله برای پیاده کردن ایده‌های تاکتیکی خود با موانع جدی روبه‌روست.

اگر باخت برابر بنفیکا در لیگ اروپا را فاکتور بگیریم، شاگردان آموریم و گونچالو راموس شکستی را متحمل نشده‌اند، اما تعداد بردهایشان بسیار کم است و تا ارائه یک بازی مطمئن و قانع‌کننده فاصله زیادی دارند. بهترین نمایش آن‌ها در این فصل به یک ساعت نخست بازی در تورین طی نیمه مرداد ماه برمی‌گردد. از آن به بعد، کیفیت و کارایی تیم مدام افت کرده و تنها با لحظاتی درخشان و غیبت‌های طولانی در متن مسابقات همراه بوده است. این سناریو بار دیگر در مسابقه مقابل ساسولو تکرار شد و خشم آموریم را به خاطر بی‌تمرکزی خط دفاعی روی گل خورده به دنبال داشت.

با این وجود، نارضایتی‌ها به داخل رختکن تیم نیز کشیده شده است. رابیو صراحتاً به تمایل خطرناک بازیکنان برای عقب‌نشینی و محافظت از نتیجه پس از زدن گل برتری اعتراض کرد. روسونری همچنان به دلیل تغییرات پی‌درپی نفرات و سیستم‌های تاکتیکی، هویت ثابتی از خود بروز نمی‌دهد. ریسک‌پذیری تیم هنگام پیش افتادن از حریفان همچنان بالاست و کارایی خط حمله نیز بسیار اندک ارزیابی می‌شود. افزون بر این، دست سرمربی روی نیمکت کاملاً بسته است؛ مصدومیت گابیا خط دفاعی را تضعیف کرده و در فاز هجومی، کاماردا که سرمربی او را تنها پشتیبان راموس می‌داند، فقط پنج دقیقه فرصت بازی به دست آورده است.

این چرخش بسیار محدود بازیکنان، فشار سنگینی را به راموس تحمیل کرده است. اکنون و در نیمه اکتبر، این مهاجم اهل پرتغال نزدیک به ۹۰۰ دقیقه برای باشگاه و تیم ملی کشورش به میدان رفته و در تیم باشگاهی خود با خشکسالی عجیبی در گلزنی دست‌وپنجه نرم می‌کند. آموریم روی این بازیکن به عنوان یکی از معدود عناصر ثابت حساب باز کرده، اما خستگی انباشته شده و سردرگمی تاکتیکی کل مجموعه را تحت فشار گذاشته است، در حالی که کاردیناله چشم‌انتظار بازگشت سرمایه کلان خود است.

عملکرد درخشان راموس در ترکیب تیم ملی پرتغال هنوز در میلان تکرار نشده و همین مسئله موجی از انتقاد رسانه‌های ایتالیایی را به راه انداخته است. روزنامه توتواسپورت به عملکرد این ملی‌پوش پرتغالی نمره ۵ داد و اشاره کرد که به غیر از یک شوت مهارشده توسط آریانت موریچ روی پاس ساموئل چوکوئزه، این مهاجم عملاً در محوطه جریمه حریف دیده نشد. روزنامه کوریره دلو اسپورت نیز نمره ۵.۵ را به او داد و تاکید کرد که موقعیت‌های محدود او فقط در انتهای نیمه اول ایجاد شد و در بقیه اوقات مسابقه محو بود. تندترین نقدها متعلق به گاتزتا دلو اسپورت بود که با چاپ مقاله‌ای مفصل پیرامون وضعیت این بازیکن نوشت: «میلان احساس نیاز فوری به گلزنی مهاجم خود دارد. این آمار کنونی به هیچ وجه کافی نیست. مهاجمی که با مبلغی بیش از ۷۰ میلیون یورو خریداری شد در آستانه الصاق برچسب بازیکنی بیش از حد ارزیابی شده قرار دارد. در شبکه‌های اجتماعی برخی از کاربران او را گوستالو یا همان مهاجم گمشده نامیده‌اند.»