ماموریت حیاتی شیاطین سرخ در مادرید

بر اساس گزارش ورزش اپ، شیاطین سرخ روز سه‌شنبه راهی پایتخت اسپانیا می‌شوند تا با حضور در مسابقات لیگ قهرمانان اروپا، علاوه بر کسب پیروزی، به دنبال بهبود وضعیت روحی خود باشند. این مسابقه برابر اتلتیکو مادرید برگزار خواهد شد، اما چنین سفری همزمان یادآور روزهای تاریک و ناپایدار این باشگاه است که پس از جدایی سر الکس فرگوسن آغاز شد. دیه‌گو سیمئونه از دسامبر ۲۰۱۱ هدایت مادریدی‌ها را بر عهده دارد؛ یعنی مدتی پیش از بازنشستگی فرگوسن که پس از ۲۶ سال افتخارآفرینی در اردیبهشت ۱۳۹۲ از سمت خود در منچستریونایتد کناره‌گیری کرد. پس از رفتن این مربی بزرگ، یونایتد با هدایت هفت سرمربی ثابت و چند گزینه موقت، روزگار پرنوسانی را گذراند و نتوانست هیچ‌یک از جام‌های داخلی فوتبال انگلیس را بالای سر ببرد. در سوی مقابل، تیم تحت هدایت سیمئونه توانست جایگاه خود را میان تیم‌های بزرگ اسپانیا تثبیت کند و با وجود رقابت دشوار با توان مالی بارسلونا و رئال مادرید، در سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۲۱ به مقام قهرمانی لالیگا برسد. همچنین روخی‌بلانکوس از فصل ۲۰۱۳-۲۰۱۴ به طور مداوم در لیگ قهرمانان حاضر بوده، دو مرتبه به دیدار پایانی رسیده و دو بار دیگر نیز جواز حضور در مرحله نیمه‌نهایی را به دست آورده است.

برخلاف دوران حضور فرگوسن که منچستریونایتد یکی از قدرت‌های بی‌رقیب فوتبال اروپا به شمار می‌رفت، این تیم پس از جدایی او بارها از تورنمنت‌های مهم قاره‌ای بازمانده که گویای افت شدید این باشگاه است. اتلتیکوی تحت هدایت سیمئونه همواره هویت ثابتی مبتنی بر تلاش فراوان و اراده پولادین داشته است، هرچند ساختار این تیم از یک لایه دفاعی کاملاً بسته به ساختاری روان‌تر در فاز هجومی تغییر شکل داده است. در نقطه مقابل، منچستریونایتد مربیان گوناگونی با تفکرات متفاوت را روی نیمکت خود دیده و تنها عنصر پایدار در این باشگاه، عدم ثبات بوده است. حتی استادیوم‌های دو تیم نیز گویای تفاوت‌های آشکار میان آن‌هاست؛ ورزشگاه پیشرفته متروپولیتانو قرار است در ماه ژوئن میزبان فینال لیگ قهرمانان اروپا باشد، درست مانند سال ۲۰۱۹ که میزبان مسابقه نهایی و قهرمانی لیورپول، رقیب سنتی منچستریونایتد، بود. این در حالی است که ورزشگاه اولد ترافورد حتی به عنوان یکی از میزبان‌های جام ملت‌های اروپا ۲۰۲۸ نیز برگزیده نشد. البته هواداران اتلتیکو مادرید هم گهگاه گلایه‌هایی دارند، به‌ویژه که توقعات در دوران سیمئونه بالا رفته است، اما در مقایسه با بحران‌های بی‌پایان در اولد ترافورد، آن‌ها قدردان ثبات کم‌نظیر باشگاه خود هستند.

اتلتیکو با وجود حرف‌ و حدیث‌هایی که تابستان پیرامون وضعیت خولیان آلورز مطرح بود، فصل را به خوبی استارت زد. در نهایت این مهاجم نام‌آشنای آرژانتینی در مادرید ماند و بتدریج به فرم ایده‌آل و قابل اتکای خود بازگشت. حتی بدون اینکه آلورز مهره بی‌بدنتری باشد، شاگردان سیمئونه در رده دوم جدول لیگ اسپانیا جای دارند و پیش از تعطیلات ملی نیز موفق شدند رقیب سنتی‌شان رئال مادرید را از پیش رو بردارند. در سوی دیگر میدان، منچستریونایتد با هدایت مایکل کریک برای رسیدن به چنین ثباتی دست‌وپا می‌زند. شیاطین سرخ با قرار گرفتن در رتبه سیزدهم جدول رده‌بندی لیگ برتر انگلیس، ضعیف‌ترین آغاز فصل خود را از سال‌های ۱۹۸۶-۱۹۸۷ به ثبت رسانده‌اند. توقف خانگی برابر تاتنهام در روز شنبه، بار مسئولیت و فشارها را روی دوش کریک و شاگردانش بیشتر کرد. تیم منچستریونایتد در تمام رقابت‌های این فصل تنها در هشت مسابقه توانسته به پیروزی برسد. کریک گفت: «واقعیت این است و ما باید آن را بپذیریم. ما باید اوضاع را به سرعت و به شکلی مثبت تغییر دهیم، و این کاملاً واضح است.» تیم انگلیسی در جریان رقابت‌های این فصل بارها به دلیل ضعف در دوندگی و تلاش فیزیکی زیر ذره‌بین رفته است؛ به طوری که در دیدار مقابل تاتنهام، حریف مسافت بیشتری دوید، سرعت بالاتری داشت و تعداد استارت‌هایش بیشتر بود؛ رویکردی که بی‌شک در تفکرات سخت‌گیرانه سیمئونه هیچ‌گاه پذیرفته نیست.

منچستریونایتد مسابقه نخست خود در مرحله گروهی لیگ قهرمانان را با پیروزی قاطع ۴ بر صفر برابر صباح آذربایجان پشت سر گذاشت، اما سفر به متروپولیتانو آزمونی کاملاً متفاوت محسوب می‌شود؛ تقابل با رقیبی که روی دور برد است و فرهنگی مبتنی بر استحکام تیمی را طی بیش از یک دهه بنا نهاده است.