مشکل بزرگ پرسپولیس همچنان پابرجاست

به گزارش ورزش اپ، تماشاگران پرسپولیس نام تارتار را در ورزشگاه فریاد می‌زنند و او هم با دست روی سینه می‌کوبد و برایشان دست تکان می‌دهد. در پایان مسابقه نیز همه به سمت سکوها رفته و با اجرای طرح ایسلندی، پیروزی را در کنار هواداران جشن می‌گیرند. همزمان، تصویر لبخند مدیرعامل باشگاه روی سکوها دیده می‌شود و عده‌ای در تلاشند تا با او عکس سلفی بگیرند. تصاویر و ویدیوهای خلاصه این دیدار چنین القا می‌کنند که اوضاع در اردوگاه پرسپولیس کاملاً بر وفق مراد است و هیچ‌گونه چالشی وجود ندارد. با این وجود، اگر به فهرست بازیکنان پرسپولیس که فاصله زیادی با رقیبان دارد، حمایت هواداران و وضعیت مالی بی‌نقص باشگاه نگاهی بیندازیم، قطعاً انتظارات برای دیدن بازی‌های زیباتر و باکیفیت‌تر بالا می‌رود. البته سرخ‌پوشان در برخی دقایق نمایش‌های چشم‌نوازی ارائه می‌دهند، موقعیت‌های گلزنی خوبی خلق می‌کنند و تا اینجای کار ضمن تصاحب عنوان بهترین خط حمله لیگ، از نظر امتیازگیری نیز عملکرد درخشانی داشته‌اند؛ با این حال، نقایچی در ساختار تیم دیده می‌شود که مانع از ثبت بردهای قاطعانه همراه با بازی‌های بی‌نقص کیفی می‌شود.

پیش‌تر و با اتمام شش هفته نخست رقابت‌ها اشاره کرده بودیم که پرسپولیس نیازمند پیشرفت در دو بخش است و یک ماه فرصت دارد تا با تکیه بر پتانسیل‌های خود، این مشکلات را برطرف کرده و به تیم کامل‌تری در اجرای سبک بازی مورد نظرش تبدیل شود؛ اما شاگردان تارتار همچنان در مدیریت و تسلط بر مرکز زمین ضعف دارند، دقایق زیادی تحت تأثیر روند بازی حریف قرار می‌گیرند و در زمینه ثبت کلین‌شیت و بسته نگه داشتن دروازه خود ناکام هستند. پرسپولیس دیدار برابر صنعت نفت را با همان آرایش ۴-۴-۲ مد نظر تارتار آغاز کرد و با وجود استفاده از عمری به جای علیپور و حضور لطیفی‌فر به جای پورعلی، بازی قابل قبولی به نمایش گذاشت. سرخ‌پوشان در این نیمه یک بار دروازه حریف را باز کردند و این پتانسیل را داشتند که حداقل دو یا سه گل دیگر هم به ثمر برسانند، هرچند که در یکی دو صحنه نیز اسیر بازی خوب حریف شدند. با آغاز نیمه دوم و انجام تعویض‌ها که با ورود پورعلی و علیپور ترکیب تیم را بیشتر به ارنج اصلی تارتار نزدیک کرد، سرعت بازیسازی پرسپولیس در خط حمله افت کرد و شرایط در میانه میدان نیز تا حدودی متزلزل شد.

پرسپولیس در این نیمه به واسطه ضربه پنالتی به گل دوم رسید و به شدت خوش‌اقبال بود که توانست فاصله امتیازی‌اش را افزایش دهد، چرا که مشخص نبود در صورت به تساوی کشیده شدن بازی (یک بر یک)، شرایط چقدر برایشان پیچیده‌تر می‌شد. نکته قابل توجه اینجاست که پرسپولیس لحظاتی مقابل صنعت نفت آبادان تحت فشار قرار گرفت که پیش‌تر در همین ورزشگاه شهرقدس نیز شرایط مشابهی را برابر ملوان و ذوب‌آهن تجربه کرده بود و اگر اشتباهات حریف مثل ۱۰ نفره شدن یا توانایی فردی بازیکنان هجومی‌اش نبود، چ بسا کار برایشان گره می‌خورد. جالب است بدانید با تغییرات ایجاد شده در ابتدای نیمه دوم، به نظر می‌رسید پرسپولیس برای نخستین بار سیستم ۱-۳-۲-۴ را آزمایش می‌کند؛ چرا که حضور لطیفی‌فر و پورعلی در میانه میدان در کنار خدابنده‌لو، مثلثی را شکل داده بود که خدابنده‌لو در نوک هجومی آن بازی می‌کرد. در این آرایش، بیفوما و محبی به عنوان وینگرهای چپ و راست به کار گرفته شدند و علیپور در خط حمله ایستاد، اما واقعیت این است که طی این ۳۰ دقیقه کیفیت فنی تیم به شکل محسوسی افت کرد و ستاره‌های نیمه نخست نیز کم‌فروغ شدند.

مسئله عجیب اینجاست که پرسپولیس حتی با حضور سه هافبک در مرکز زمین هم نتوانست کنترل کامل توپ را در اختیار بگیرد و نبض بازی را حفظ کند، تا جایی که برای دقایقی تسلیم بازی شجاعانه حریف شد و حتی دروازه‌اش را باز شده دید تا اینکه تارتار با به میدان فرستادن شهرآبادی، تیم را به آرایش قبلی بازگرداند و با اتکا به خلاقیت اورونوف، خیال خود را راحت کرد. با بررسی روند حاکم بر مسابقه با صنعت نفت و اتفاقات رقم خورده در زمین، می‌توان نتیجه گرفت که ضعف بزرگ پرسپولیس پیش از تعطیلی مسابقات در این بازی نیز کاملاً نمایان بود و نباید پشت یک پیروزی درخشان دیگر پنهان بماند. کادرفنی پرسپولیس باید چاره‌ای برای ضعف کنترل بازی در میانه میدان بیناند، تدابیری اتخاذ کند تا تیم این‌قدر آسان گل نخورد و به خاطر اشکالات فنی در فاز هجومی یا بدشانسی، خود را در معرض خطر از دست دادن امتیاز نبیند. با وجود اینکه پرسپولیس برابر صنعت نفت پیروزی ارزشمندی کسب کرد و به صدر جدول نزدیک‌تر شد، اما آمار در برخی بخش‌ها افت را نشان می‌دهد.

سرخ‌پوشان در این دیدار مالکیت توپ بالاتری نسبت به حریف داشتند و با ارسال ۵۷۱ پاس با دقت ۷۹.۲ درصد، صاحب ۶۳.۳ درصد مالکیت توپ شدند. در مقابل، صنعت نفت نیز با ثبت ۳۹۱ پاس و دقت ۷۵.۲ درصد، در ۳۶.۷ درصد از دقایق بازی توپ را در اختیار داشت. پرسپولیس ۹ بار به سمت دروازه حریف شوت زد که در مقایسه با دیدارهای قبل کاهش یافته بود و از این تعداد تنها ۴ شوت در چارچوب قرار گرفت. جالب توجه اینکه صنعت نفت نیز ۹ شوت روانه دروازه کرد که سهم شوت‌های در چارچوب آن ۲ عدد بود. شاخص امید گل پرسپولیس همچنان بالای ۲ ماند و عدد ۲.۰۲ را ثبت کرد و صنعت نفت نیز با ثبت امید گل ۱.۳۴ عملکرد خوبی داشت. آمار خطاهای دو تیم با نتیجه ۱۲ بر ۱۲ مساوی بود و نفتی‌ها تنها یک کارت زرد دریافت کردند، اما پرسپولیس همچنان در شاخص «موفقیت در نبردها» وضعیت مطلوبی نداشت و برتری ۵۰.۸ به ۴۹.۲ به نام حریف ثبت شد؛ روندی که در چند مسابقه دیگر این فصل نیز برای سرخ‌پوشان تکرار شده بود. محمد قراگزلو