هجوم بریتانیایی‌ها به سری آ: ایتالیا انگلیسی‌پسند شد!

بر اساس گزارش ورزش اپ، وقتی صحبت از فوتبال انگلیس و ایتالیا به میان می‌آید، ذهن خیلی‌ها ناخودآگاه سمت خاطرات پل گاسکوئین، دیوید بکام، ری ویلکینز یا مارک هیتلی می‌رود، اما جریان کنونی در رقابت‌های سری آ فراتر از یک مرور خاطرات صرف است. طبق نوشته روزنامه گاردین، تعداد بازیکنان بریتانیایی شاغل در باشگاه‌های ایتالیایی به رکورد بی‌نظیری رسیده و ستارگان سرشناس انگلیسی سهم عمده‌ای در این آمار دارند. حضور چهره‌هایی نظیر جان استونز، جد اسپنس و کرتیس جونز در ترکیب اینتر، اسکات مک‌تومینای به عنوان بازیکن ناپولی، و تروه چالوبا در تیم کومو، بخش مهمی از این جریان نوین را تشکیل می‌دهند.

ماجرای مهاجرت فوتبالیست‌های جزیره به چکمه بسیار پیش‌تر از دوران چهره‌هایی چون بکام و گاسکوئین شکل گرفته بود. چارلز اَدکاک، نظامی ارتش بریتانیا که در مسابقات نظامی پا به توپ می‌شد، پس از پایان جنگ جهانی دوم راهی پادووا شد و عنوان نخستین بازیکن انگلیسی تاریخ فوتبال ایتالیا را به خود اختصاص داد. نکته جالب توجه اینجاست که او هیچ‌گاه در سطح حرفه‌ای فوتبال انگلستان بازی نکرد و پس از چند سال فعالیت در ایتالیا، در سال ۱۹۵۳ به کشورش بازگشت تا برای پیتربورو یونایتد که آن زمان تیمی غیرلیگی بود، به میدان برود. از آن دوران تا به امروز، بیش از ۵۰ بازیکن انگلیسی در مسابقات سری آ به میدان رفته‌اند، اما ویژگی متمایز این فصل، کیفیت بالا و تعداد قابل توجه ستارگان بریتانیایی در این رقابت‌هاست. تغییر دیدگاه مدیران باشگاه‌های ایتالیایی نسبت به جذب این بازیکنان، یکی از محرک‌های اصلی این موج جدید است. آدام سامرتون، کارشناس و گزارشگر فوتبال ایتالیا، بر این باور است که عملکرد بازیکنانی مثل لیام هندرسون و کریس اسمالینگ در سال‌های اخیر، مسیر پیشرفت را برای نسل تازه‌وارد هموار کرده است. اسمالینگ پنج فصل متوالی پیراهن رم را به تن کرد و حتی توانست در دیدار پایانی نخستین دوره لیگ کنفرانس اروپا در سال ۲۰۲۲، عنوان بهترین بازیکن زمین را از آن خود کند. در این میان، فوتبالیست‌های اسکاتلندی نیز توانسته‌بند جایگاه بسیار معتبری در فوتبال ایتالیا کسب کنند. کادر مدیریتی باشگاه‌های ایتالیایی این نفرات را افرادی بسیار ساعی، حرفه‌ای و جنگنده ارزیابی می‌کنند و جدای از قابلیت‌های فنی، از تاثیر مثبت آن‌ها بر فضای رختکن تیم‌ها نیز ابراز رضایت دارند.

شاید بتوان گفت هیچ موردی به اندازه انتقال اسکات مک‌تومینای نتوانست نگاه‌ها را نسبت به بازیکنان بریتانیایی در ایتالیا دگرگون کند. پیش از او، لوئیس فرگوسن پس از پیوستن به بولونیا در سال ۲۰۲۲، عنوان بهترین هافبک سری آ در فصل ۲۴-۲۰۲۳ را کسب کرد و همراه با این تیم به مقام قهرمانی جام حذفی ایتالیا رسید. به دنبال او، مک‌تومینای با انتقال به ناپولی فصل فوق‌العاده‌ای را پشت سر گذاشت؛ تا جایی که علاوه بر فتح اسکودتو با ناپولی، جایزه بهترین بازیکن فصل سری آ را هم تصاحب کرد.

این دستاوردها موجب شده است تا بازی در ایتالیا دیگر برای لژیونرهای بریتانیایی به منزله یک قمار بزرگ یا تجربه‌ای مبهم نباشد. حتی سبک زندگی این ورزشکاران نیز دستخوش تغییر شده است. ستارگان جدید تلاش مضاعفی به خرج می‌دهند تا برخلاف نسل‌های پیشین، با زبان، فرهنگ و سنت‌های غذایی ایتالیا آشنا شده و خود را با شرایط جدید تطبیق دهند؛ موضوعی که نمونه بارز آن را می‌توان در علاقه شدید مک‌تومینای به گوجه‌فرنگی‌های محلی ناپل مشاهده کرد.

بدون شک جالب‌ترین تجلی این موج نوظهور را باید در باشگاه اینتر جست‌وجو کرد. این باشگاه ریشه‌دار پیش از این تنها سه بازیکن انگلیسی را در تاریخ خود دیده بود؛ جری هیچنز در سال ۱۹۶۱، پل اینس در سال ۱۹۹۵ و اشلی یانگ در سال ۲۰۲۰. اما اکنون نراتزوری به‌طور همزمان کرتیس جونز، جد اسپنس و جان استونز را در اختیار دارد؛ مسئله‌ای که به روشنی نشان می‌دهد شکاف سنتی میان فوتبال انگلیس و ایتالیا دیگر مانعی جدی برای نقل‌وانتقالات نیست. استونز پس از پایان دوران حضورش در منچسترسیتی به یکی از پرافتخارترین تیم‌های ایتالیا ملحق شد و جونز نیز با جدایی از لیورپول راهی اینتر شد. جالب اینکه کریستین کیوو، سرمربی اینتر، شخصاً اصرار زیادی بر جذب جونز داشت.

شاید این مهم‌ترین تحول رخ‌داده باشد؛ چرا که بازیکنان بریتانیایی دیگر ایتالیا را مقصدی ناشناخته و دشوار ارزیابی نمی‌کنند. رشد و ارتقای آکادمی‌های فوتبال در انگلیس، کسب تجربیات بین‌المللی بیشتر توسط بازیکنان و البته شکاف اقتصادی میان لیگ برتر انگلیس و دیگر رقابت‌های اروپایی موجب شده است تا بازیکنی که شاید در لیگ جزیره فرصت بازی پیدا نکند، در مسابقات سری آ شانس بالایی برای تبدیل شدن به مهره کلیدی یک تیم بزرگ داشته باشد. به همین دلیل، امروزه نسل تازه‌ای از فوتبالیست‌های بریتانیایی در حال نگارش فصل جدیدی از این پیوند دیرینه در ایتالیا هستند؛ نسلی که دایره نام‌های آن دیگر به گاسکوئین و بکام محدود نمی‌شود، بلکه ستارگانی چون مک‌تومینای، استونز، جونز، اسپنس و چالوبا را نیز در بر می‌گیرد.