ژسوس به جای رونالدو ابرقهرمان پرتغال شد!

به گزارش ورزش اپ، تیم ملی پرتغال در غیاب ستاره پرحاشیه خود توانست خیلی زود به یک هماهنگی خیره‌کننده دست پیدا کند و هواداران را نسبت به دوران پسارونالدو بسیار خوش‌بین سازد. پرتغال برای نخستین بار بعد از جدایی پر سر و صدای کریستیانو رونالدو از اردوی تیم ملی، در خانه به میدان رفت. استادیوم دراگائو در شهر پورتو میزبان مسابقه با تیم سرسخت نروژ بود؛ تیمی که در جام جهانی حتی بالاتر از پرتغال قرار گرفته بود. در این دیدار خانگی آیا کسی نسبت به غیبت اسطوره بزرگ اعتراض کرد؟ آیا فردی از نحوه برخورد با شماره هفت و پرواز او با جت شخصی‌اش ابراز تأسف نمود؟ آیا کسی نگران بود که بدون رونالدو، درست همان‌طور که خواهر کریستیانو ادعا کرده بود، پرتغال به روزهای تاریک و معمولی گذشته بازگردد؟

پاسخ تمامی این پرسش‌ها یک «نه» قاطع است. بالعکس، هواداران در روی سکوها تا پایان مسابقه تیم را تشویق کردند و هنگامی که فرانسیسکو کونسیسائو در دقایق پایانی کارت قرمز گرفت و تیم ناچار شد از برد دو بر یک خود محافظت کند، این حمایت‌ها به اوج خود رسید. شاید برخی تصور کنند که به دلیل برگزاری مسابقه در پورتو تنشی به وجود نیامد و اگر این دیدار در لیسبون انجام می‌شد شرایط تغییر می‌کرد، اما حقیقت امر چیز دیگری است. همان‌طور که می‌دانید رونالدو فوتبال حرفه‌ای خود را از اسپورتینگ لیسبون آغاز کرد و سپس راهی منچستریونایتد شد، به همین خاطر در لیسبون از محبوبیت بیشتری نسبت به پورتو برخوردار است یا حداقل این‌گونه ادعا می‌شود.

اما خیر، دلیل اصلی آرامش روی سکوها این است که طرفداران با چشمان خود می‌بینند تیم بدون حضور کریستیانو دچار افت عملکرد نشده است. برعکس، مجموعه تیمی شکوفا شده و هنگامی که به جای ۹ بازیکن (بدون احتساب دروازه‌بان و کریس رونالدو)، ۱۰ نفر در تمامی دقایق بازی فعالانه مشارکت دارند، تصویر کلی تیم جذاب‌تر و منسجم‌تر به نظر می‌رسد. از همه مهم‌تر اینکه تیم نتیجه هم می‌گیرد و وقتی این پیروزی‌ها با یک بازی زیبا همراه می‌شوند، دیگر هیچ جایی برای گلایه باقی نمی‌ماند.

اگرچه تیم ملی پرتغال تا این لحظه تنها سه مسابقه بدون کریستیانو پشت سر گذاشته و این یک جامعه آماری محدود به شمار می‌رود، اما پیش از این چنین موقعیتی اصلاً فراهم نبود و هیچ‌کس حتی برای یک بازی هم نمی‌توانست پرتغال را بدون کریستیانو ببیند. رونالدو همیشه حضور داشت و به‌ویژه در سال‌های اخیر تقریباً هیچ دیداری را از دست نمی‌داد. اکنون او در ترکیب نیست و پرتغال در بالاترین سطح لیگ ملت‌ها، طی سه دیدار برابر نروژ در اسلو، دانمارک و مجدد نروژ در خانه، تمام ۹ امتیاز ممکن را کسب کرده است.

البته نباید به سادگی از کنار نمایش درخشان گونسالو راموس گذشت. بازیکنی که در خط حمله به بهترین شکل ممکن جای خالی رونالدو را پر کرده و در هر سه بازی اخیر موفق به گلزنی شده است. او در بازی مقابل دانمارک پایه‌گذار گل خود بود؛ با یک پاس فوق‌العاده در مرکز زمین استارت زد و در نهایت با ضربه نوک‌پای هوشمندانه‌ای کار را تمام کرد. راموس برخلاف کریستیانو، صرفاً در محوطه جریمه انتظار نمی‌کشد؛ او مدام در حال دوندگی است و هم‌تیمی‌ها همواره می‌توانند او را در جریان بازی مشارکت دهند.

در سوی مقابل، ژائو فلیکس نیز به نظر می‌رسد تولدی دوباره داشته است. او از زمان درخشش خیره‌کننده‌اش در بنفیکا در سال ۲۰۱۹ تاکنون تا این حد باانگیزه و آزاد به میدان نرفته بود. فلیکس در دیدار برابر ولز که رونالدو هنوز در ترکیب حضور داشت گل برتری را به ثمر رساند، اما در دو مسابقه بعدی نیز درخشید. او در اسلو گلزنی کرد، در پورتو به راموس پاس گل داد و برابر دانمارک نیز به عنوان بازیکن ذخیره دروازه حریف را باز کرد.

فلیکس اکنون باید به اردوی باشگاه النصر بازگردد و کریستیانو در آنجا چشم‌انتظار اوست. تصور اینکه در نخستین رویارویی این دو نفر چه صحبت‌هایی رد و بدل خواهد شد بسیار هیجان‌انگیز است. آیا نامی از ژرژ ژسوس به میان خواهد آمد و در صورت پاسخ مثبت، چه کسی گفتگو را آغاز خواهد کرد؟

واقعیت این است که قهرمان اصلی این روزهای تیم ملی پرتغال نه راموس است، نه فلیکس و نه حتی ستارگانی همچون برونو فرناندز و ویتینیا. ژرژ ژسوس مغز متفکر این دگرگونی بزرگ است. او پس از جدایی رونالدو در وضعیتی بسیار دشوار قرار گرفته بود. با وجود اینکه ژسوس کاپیتان را اخراج نکرده بود، اما اگر تیم نتیجه نمی‌گرفت، تمام پیکان‌های انتقاد به سمت او نشانه می‌رفت.

با این وجود، تیمِ ژسوس نتیجه گرفت، آن هم با ارائه یک فوتبال زیبا. این سبک بازی تضاد چشمگیری با عملکردهای خسته‌کننده و بن‌بست‌های تاکتیکی پرتغال در جام جهانی تحت هدایت روبرتو مارتینز دارد. مارتینز در جام جهانی تمام تخم‌مرغ‌های خود را در سبد رونالدو گذاشت، اما در نهایت نه بازی تماشایی ارائه داد و نه نتیجه دلخواه را کسب کرد.

ژسوس هم‌واره با احترام درباره رونالدو سخن می‌گوید و هیچ‌کس افتخارات تاریخی او را انکار نمی‌کند. با این حال، کریستیانو اردوی تیم را ترک کرده و وعده داده که به‌زودی ناگفته‌ها را بازگو کند. در این فاصله، تیم با سرعتی باورنکردنی خودش را پیدا کرده است؛ تحولی که تنها طی سه روز میان دیدار با ولز تا نبرد با نروژ شکل گرفت.

لیگ ملت‌ها تورنمنت مورد علاقه رونالدو به شمار می‌رود و او سابقه دو عنوان قهرمانی در آن را در کارنامه دارد. اما پرتغال امروزه در مسیر نوینی قدم گذاشته که به نظر می‌رسد شانس موفقیتش بدون حضور کاپیتان به مراتب بیشتر از دوران حضور اوست. رونالدو می‌تواند تا هر زمان که مایل باشد با این حقیقت مخالفت ورزد، اما کسانی که مسابقات اخیر پرتغال را تماشا کرده‌اند، هرگز با او هم‌نظر نخواهند بود.