فیفادی فاجعه برای برزیل: بدون حتی یک نکته مثبت!

به گزارش ورزش اپ، پیروزی پرگل چهار بر صفر هم نتوانست کسی را خشنود کند؛ این فرجام دیدار دوستانه‌ای بود که پرونده اردوی اخیر تیم ملی برزیل را در فیفادی بست. این مصاف نه محک مناسبی برای سنجش عیار تیمی بود و نه مجال درخشش فردی را فراهم ساخت، بلکه این دغدغه جدی را پیش کشید که آیا تصمیمات اتخاذ شده توسط فدراسیون فوتبال برزیل برای آغاز این فصل تازه، صواب بوده است یا خیر.

این پنجره ملی با دو مسابقه متوالی برابر استرالیا کلید خورده بود. با عنایت به اینکه سلسائو در طول سال بخت محدودی برای تمرین و گردهمایی دارد، مصاف با یک رقیب واحد در فاصله تنها پنج روز، خود به نوعی هدر دادن زمان به شمار می‌رفت. با این وجود، تقابل با هند حتی از آن هم بی‌حاصل‌تر جلوه کرد. در وهله نخست، سفر تیم ملی به کشوری که شیفته پیراهن طلایی برزیل است، ایده‌ای نویدبخش به نظر می‌رسید. حضور بازیکنان در کوچه‌ها و استادیوم‌های لبریز از جمعیت و استقبال گرم هواداران، می‌توانست انگیزه مضاعفی ببخشد و ارزش و منزلت پیراهنی را که به تن دارند، بیش از پیش یادآور شود. افزون بر این، چنین رویدادی بازتاب جهانی مطلوبی از برزیل ارائه می‌داد.

لکن هیچ‌یک از این رویاها تحقق نیافت. تیم ملی برزیل در ورزشگاه سالت لیک، روبه‌روی سکوهایی به میدان رفت که تنها بخش کوچکی از آن‌ها تسخیر شده بود. از میان هفتاد هزار بلیت عرضه شده با میانگین بهای دویست دلار، هیچ سنخیتی با توان مالی شهروندان هندی نداشت. نباید از یاد برد که با وجود محبوبیت سلسائو در این کشور، فوتبال ورزش نخست هند محسوب نمی‌شود. معمولاً مسئولیت نرخ‌گذاری بلیت‌ها بر دوش نهاد برگزارکننده است، اما فدراسیون فوتبال برزیل به عنوان متولی صیانت از اعتبار تیم ملی، می‌بایست در این امر دخالت می‌کرد تا از بروز چنین مناظر ناخوشایندی ممانعت به عمل آورد.

ساموئل لینو پس از سوت پایان و در واکنش به فضای غیرمنتظره استادیوم اذعان داشت: «استقبال فوق‌العاده‌ای از ما شد. برای همین فکر می‌کردم هواداران هندی در ورزشگاه هم فضای پرشورتری ایجاد کنند و بیشتر تشویق کنند و آواز بخوانند. شاید به خاطر گرما بود، نمی‌دانم. اما به هر حال، این هم بخشی از ماجراست. هر کشوری فرهنگ خودش را دارد و ما در برزیل همیشه به جشن و شور و هیجان عادت کرده‌ایم.»

بازیکنان برزیل علاوه بر تحمل سکوهای خلوت و سرد ورزشگاه، ناگزیر بودند با هوای شرجی و جان‌فرسای کلکته نیز بجنگند. ستارگان زمین در جریان دویدن حجم بالایی از آب بدنشان را از دست می‌دادند و مجبور به مدیریت انرژی خویش بودند؛ به گونه‌ای که حتی شادی‌های پس از گل نیز فاقد انرژی همیشگی بود. برای تکمیل این پازل از دشواری‌ها، ناتوانی مفرط حریف باعث شد برزیل با هیچ چالش جدی مواجه نگردد. لغزش‌های هولناک دروازه‌بان هند روی دو گل نخست استوائو و پدرو، فضایی شرم‌آور را رقم زد؛ نه فقط برای میزبان، بلکه برای پرافتخارترین تیم جهان. تماشای تیمی با پنج ستاره قهرمانی جهان در رقابتی با این سطح از کیفیت، سنخیتی با جایگاه بین‌المللی این تیم نداشت.

کارلو آنچلوتی برخلاف دیدارهای پیشین مقابل استرالیا، از دقایق ابتدایی نیمه دوم دست به تعویض‌های فراوانی زد. این مسابقه بیشتر شبیه به یک تمرین درون‌گروهی بود و به همین خاطر، بستر مناسبی برای ارزیابی تاکتیکی برزیل مهیا نکرد. در بخش فردی نیز شمار بازیکنانی که توانمندی‌های خود را به منصه ظهور بگذارند، بسیار اندک بود. استوائو در نیمه اول و ساموئل لینو که در وقت دوم دو بار دروازه حریف را گشود، چهره‌های شاخص میدان بودند. ستاره جوان باشگاه چلسی با اشتیاق فراوان وارد زمین شد تا از این بخت برای بازگشت به ترکیب ملی بهره ببرد و کمبود دقیقه بازی در تیم لندنی را جبران کند. در سوی دیگر، مهاجم فلامینگو نیز اثبات کرد که لیاقت تمامی تمجیدهای فصل جاری با لباس سرخ‌وسفید را داراست و باید در اردوهای آتی نیز فراخوانده شود. گابریل بونتمپو، برونو گیمارش، آندری سانتوس، مائورو جونیور، آرتور دیاز، ماتئوزینیو و واندسون نیز دقایق مطلوبی را ثبت کردند؛ هرچند که ضعف مفرط تیم ملی هند، تحلیل دقیق عملکرد این نفرات را با مانع روبه‌رو ساخت.

در نقطه مقابل، وینیسیوس جونیور بازهم نمایشی بی‌روح ارائه داد. اگرچه او نیز از گرمای هوا رنج می‌برد، اما در دیدارهای پیشین برابر استرالیا هم فروغ چندانی نداشت و در این تقابل نتوانست حتی لحظات درخشانی مشابه سایر هم‌تیمی‌هایش خلق کند. او این فیفادی را با بازی خموده و کم‌تحرک به اتمام رساند.

چنانچه پایان این اردو مترادف با اتمام کابوس هواداران برزیل بود، می‌شد از آن به عنوان خبری مسرت‌بخش یاد کرد؛ اما تقویم فیفادی آینده در ماه نوامبر سرنوشتی مشابه را به همراه دارد. سلسائو باید دو بازی دوستانه در سنگاپور برگزار کند؛ چهاردهم نوامبر مصاف با ژاپن و هفدهم همان ماه روبه‌روی تیم ملی این کشور. در چنین فضایی، پیش از آنکه شخص آنچلوتی مقصر باشد، این فدراسیون فوتبال برزیل است که ضرورت دارد در تصمیم‌گیری‌های کلان خود تجدیدنظر کند.