استقبال تاریخی فرانسه از کت‌ و شلواریِ کاریزماتیک

به گزارش ورزش اپ، بیست سال پس از آخرین حضورش به عنوان بازیکن در خانه، زین‌الدین زیدان در فضایی آکنده از عواطف و خاطرات، هدایت تیم ملی فرانسه را بر عهده گرفت؛ آن هم در ورزشگاه ملی این کشور، استادوفرانس.

استادوفرانس برای زین‌الدین زیدان صرفاً یک سازه بتنی ورزشی نیست، بلکه چمن آن بخشی از شناسنامه و هویت ماندگار اوست. امشب و پس از گذشت دو دهه از روزی که زیزو برای آخرین بار با پیراهن شماره ۱۰ فرانسه در این استادیوم به میدان رفت، این بار با پوشش رسمی سرمربیگری به سنت‌دنی بازگشت؛ بازگشتی که با استقبال بی‌نظیر سکوها همراه شد، به طوری که انگار بزرگ‌ترین اسطوره تاریخ کشور پس از سال‌ها دوری به آغوش خانه بازگشته است.

تمام بلیت‌های این مسابقه از مدت‌ها پیش به فروش رفته بود و نزدیک به ۸۰ هزار هوادار لحظه‌شماری می‌کردند تا آغاز رسمی دوران هدایت تیم ملی توسط زیزو را از نزدیک تماشا کنند. از ساعت‌ها پیش از به صدا درآمدن سوت آغاز مسابقه کاملاً نمایان بود که ستاره بی‌چون‌وبرای این شب، نه بازیکنی داخل زمین، بلکه مردی باصلابت در کنار خط طولی است.

اوج هیجان و احساسات هواداران حاضر در استادیوم زمانی تخلیه شد که گوینده ورزشگاه اسامی اعضای کادر فنی فرانسه را اعلام کرد؛ به محض اینکه نام زیدان از بلندگوها طنین‌انداز شد، غریو تماشاگران استادوفرانس را به لرزه درآورد.

پرشورترین تشویق سال به زیزو تعلق گرفت. هواداران یکپارچه نام او را فریاد زدند و کانون‌های هواداری با رونمایی از بنری باشکوه با عبارت فرانسوی «خوش آمدی به خانه‌ات»، به اسطوره‌ای ادای احترام کردند که ماندگارترین افتخارات تاریخ فوتبال این مرزوبوم را روی همین چمن رقم زده است.

معبدی که زیزو در آن جاودانه شد

آخرین خاطره حضور زیدان به عنوان بازیکن در این ورزشگاه به ۶ خرداد ۱۳۸۵ (۲۷ مه ۲۰۰۶) بازمی‌گردد؛ یک مسابقه تدارکاتی برابر مکزیک که صدمین بازی ملی او بود و با تعویضش در دقیقه ۵۲ به اتمام رسید. با این وجود، تصویری که پیوند عمیق میان زیدان و سنت‌دنی را جاودانه ساخت، دیدار پایانی جام جهانی ۱۹۹۸ است.

در بیست‌ویکمین روز از تیر ماه ۱۳۷۷ (۱۲ ژوئیه ۱۹۹۸)، او در فینال فراموش‌نشدنی برابر برزیل با دو ضربه سر بی‌نظیر و مهارنشدنی دروازه تافارل را گشود تا فرانسه با نتیجه سه بر صفر به برتری رسیده و برای نخستین بار جام قهرمانی جهان را بالای سر ببرد. به ثمر رسیدن هر دو گل در همین استادوفرانس باعث شد تا نام زیزو تا ابد با روح این ورزشگاه عجین شود.

بیست‌وهشت سال پس از آن جشن باشکوه ملی، او بار دیگر پا به همان زمین گذاشته است؛ این بار نه برای گلزنی، بلکه جهت پایه‌گذاری نسلی نو که ماموریت دارند پرچم فرانسه را دوباره به اهتزاز درآورند.