‫زیدانِ زیبا: ایتالیا او را بیشتر از فرانسه دوست دارد!

به گزارش ورزش اپ، ایتالیا خود را برای رویارویی با شخصیتی آماده می‌کند که عمیق‌ترین ردپای ممکن را در تاریخ فوتبال این کشور به یادگار گذاشته است: زین‌الدین زیدان.

نخستین فیفادی تیم ملی فرانسه زیر نظر زین‌الدین زیدان با مسابقه‌ای هیجان‌انگیز به نقطه اوج خود می‌رسد؛ پیکاری که برای علاقه‌مندان به فوتبال در ایتالیا معنا و مفهومی کاملاً خاص دارد.

روز جمعه ۲ اکتبر، خروس‌ها در چارچوب مسابقات لیگ ملت‌های اروپا در ورزشگاه استاد دو فرانس میزبان آتزوری خواهند بود و زیدان نخستین دیدار خانگی‌اش را به عنوان سرمربی جدید فرانسه تجربه خواهد کرد. در سمت مقابل نیز روبرتو مانچینی بار دیگر هدایت نیمکت ایتالیا را بر عهده گرفته است؛ آن هم در شرایطی بسیار حساس و بحرانی برای تیمی که پس از سال‌ها روزهای سخت و پرنوسان، همچنان در جست‌وجوی ثبات است.

این مسابقه مصاف دو چهره برجسته با دو مسیر کاملاً متفاوت است؛ افرادی که نامشان در دنیای فوتبال هرگز بی‌تأثیر نبوده و همواره واکنش‌برانگیز بوده‌اند. روی کاغذ، تقابل فرانسه و ایتالیا همواره یکی از باشکوه‌ترین نبردهای قاره اروپا به شمار می‌رود؛ مسابقه‌ای که اهمیت و پیشینه تاریخی‌اش آن را بسیار فراتر از یک دیدار ساده در مرحله گروهی لیگ ملت‌ها قرار می‌دهد.

هرگاه نام زیدان به میان می‌آید، ناخودآگاه خاطرات ایتالیا زنده می‌شود. شاید خیلی‌ها به مارسی به عنوان شهر زادگاه او یا دوران درخشانش در رئال مادرید بیندیشند، اما فصل بسیار مهم و سرنوشت‌سازی از کارنامه ورزشی زیزو در سرزمین چکمه رقم خورده است.

این ستاره فرانسوی از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱ پیراهن یوونتوس را بر تن کرد، دو بار فاتح سری آ شد و شالوده اصلی افسانه ورزشی خود را در فوتبال ایتالیا بنا نهاد. حدود یک ربع قرن پس از آن دوران، زیدان بار دیگر در برابر ایتالیایی قرار می‌گیرد که سهم بزرگی در سراسر زندگی حرفه‌ای‌اش داشت؛ با این تفاوت که این بار از کنار زمین و به عنوان سرمربی تیم ملی کشورش فرمان می‌راند.

مرور خاطرات گذشته به خوبی نشان می‌دهد چرا این مسابقه ماهیتی داستانی و دراماتیک دارد. زیدان سال‌ها چهره‌ای آشنا و محبوب در فوتبال ایتالیا بود؛ بازیکنی که با درخشش در یوونتوس چشم‌ها را خیره کرد و به عنوان یکی از بزرگ‌ترین نوابغ تاریخ سری آ راهی رئال مادرید شد.

پیوند او با ایتالیا در رقابت‌های ملی و با پیراهن فرانسه نیز سرشار از لحظات تاریخی و فراموش‌نشدنی است. فینال یورو ۲۰۰۰ که در آن ایتالیا ابتدا پیش افتاد، اما فرانسه در واپسین ثانیه‌ها بازی را به تساوی کشاند و در نهایت با گل طلایی دیوید ترزگه جام قهرمانی را به پاریس برد، هنوز از خاطره‌ها محو نشده است.

شش سال بعد، سرنوشت پایان کاملاً متفاوتی برای این رویارویی تاریخی رقم زد. نهم ژوئیه ۲۰۰۶ در شهر برلین و در آخرین مسابقه دوران بازیگری زیدان، او ابتدا با یک ضربه پنالتی چیپ دروازه ایتالیا را گشود تا بازی مساوی شود، اما در وقت‌های اضافه آن خطای خشن و ضربه سر به سینه مارکو ماتراتزی با کارت قرمز داور و اخراج وی همراه شد تا جام جهانی از دست فرانسه برود. آتزوری در ضربات پنالتی جام را بالای سر برد و به این ترتیب، مصاف با ایتالیا برای زیزو به خاطره‌ای تلخ و آزاردهنده تبدیل شد.

از آن شب به بعد، هرگاه در ایتالیا حرف از فرانسه به میان می‌آید، همه از زیدان سخن می‌گویند؛ به ویژه که در سال‌های گذشته نام یوونتوس بارها به عنوان یکی از گزینه‌های جدی برای مربیگری او مطرح شده بود. به همین دلیل است که تماشای زیزو روی نیمکت فرانسه در ایتالیا حس دلتنگی و نوستالژی را برمی‌انگیزد؛ درست مانند دیدیه دشان که او نیز به عنوان قهرمان جهان، پیوندی ناگسستنی با باشگاه یوونتوس و فوتبال ایتالیا داشت.

با این وجود، این بار زیدان نه در نقش شماره ۱۰ افسانه‌ای که سکوهای تورین را به وجد می‌آورد به میدان می‌آید و نه به عنوان کابوس آتزوری در ترکیب تیم ملی فرانسه؛ او حالا مربی‌ای است که تیمش را از کنار زمین هدایت می‌کند و دوستداران فوتبال در ایتالیا با اشتیاق فراوان در انتظار تماشای این بازگشت پرخاطره هستند.

زیدان همواره در ایتالیا از بالاترین جایگاه احترام برخوردار بوده است.

برای درک میزان ارجی که زیدان در ایتالیا دارد، کافی است پای صحبت کسانی بنشینید که روزهای درخشش او را در سری آ از نزدیک دنبال کرده‌اند. فراتر از آمار و جام‌ها، آن ظرافت و وقار بی‌همتا در سبک بازی و زوج رویایی‌اش با آلساندرو دل‌پیرو تا ابد در یادها مانده است.

میکله چاسکی، بنیان‌گذار کانال یوتیوبی Team Serie A، درباره آن روزها می‌گوید: «زیدان برای هر کسی که سری آ را دنبال می‌کرد یک شخصیت کاملاً منحصربه‌فرد است. آنچه من و همه علاقه‌مندان به فوتبال از دوران حضور او در یوونتوس به خاطر داریم، ظرافت ناب بازی او و زوجش با دل‌پیرو است که بدون شک یکی از بهترین زوج‌های تاریخ فوتبال ایتالیا به شمار می‌رفت.»

او در ادامه افزود: «البته نام او با آن دو فینال ناکام در لیگ قهرمانان اروپا نیز گره خورده است. در آن زمان این احساس وجود داشت که یوونتوس قدرتمندترین تیم اروپا و حتی جهان است، اما وقتی به دیدار پایانی می‌رسیدند همیشه نوعی مانع ذهنی و ناکامی شکل می‌گرفت. اگر با بازیکنان قدیمی که هم‌تیمی او در یوونتوس بودند صحبت کنید، زیدان را دارای چنان سطح خیره‌کننده‌ای از هوش و توانایی توصیف می‌کنند که درک آن برای برخی فرانسوی‌هایی که ادعا می‌کنند او بیش از حد بزرگ شده، واقعاً دشوار است. در ایتالیا احترامی فوق‌العاده برای زیدان قائل هستند؛ احترامی که شاید حتی در خود کشور فرانسه نیز سابقه نداشته باشد و این بسیار عجیب است.»

چاسکی همچنین به رکوردشکنی مالی در انتقال او اشاره کرده و گفت: «من زیدان را با آن انتقال معروف ۷۲ میلیون یورویی به یاد دارم که در آن مقطع مرا کاملاً شوکه کرد. این رقم برای آن سال‌ها عددی باورنکردنی و نجومی بود. البته باشگاه یوونتوس با همان سرمایه، تیم فوق‌العاده قدرتمندی ساخت و بازیکنانی چون پاول ندود، لیلیان تورام و جان‌لوئیجی بوفون را از پارما و لاتزیو به خدمت گرفت.»

این پیوند عاطفی به پنج سال حضور زیزو در تورین ختم نمی‌شود. برای هواداران فرانسوی با ریشه ایتالیایی و کسانی که با مسابقات کالچو خاطره دارند، نام زیدان با شبی گره خورده است که تا همیشه در حافظه دو ملت حک خواهد شد؛ فینال جام جهانی ۲۰۰۶ و آخرین حضور یک اسطوره روی مستطیل سبز.

میکله چاسکی در این خصوص توضیح می‌دهد: «به عنوان یک فرانسوی ایتالیایی‌تبار، فینال ۲۰۰۶ عمیق‌ترین خاطره من است. آدم احساس می‌کرد تیم ملی فرانسه با حضور زیدان هرگز شکست‌نمی‌خورد. من وحشت زیادی از آن مسابقه داشتم؛ به ویژه که جام جهانی ۹۸ در ضربات پنالتی از دست رفته بود و یورو ۲۰۰۰ مانند ضربه‌ای سنگین بر پیکر ایتالیا فرود آمد. یک شهروند ایتالیایی در سال ۲۰۰۶ با خود می‌اندیشید که آیا قرار است برای سومین بار کابوس تکرار شود، اما سرانجام ماجرا با قهرمانی ایتالیا به پایان رسید.»

او با اشاره به صحنه اخراج زیزو خاطرنشان کرد: «آن ضربه سر معروف به سینه بازیکن حریف صحنه‌ای بود که حتی من به عنوان یک هوادار ایتالیا نیز تمایلی به دیدنش نداشتم. واقعاً دلم می‌خواست او از در بزرگ و با احترامی شایسته از دنیای فوتبال خداحافظی می‌کرد؛ حتی اگر با قبول شکست همراه بود، چرا که با آن نمایش‌های خیره‌کننده‌ای که در طول تورنمنت ارائه داده بود، هیچ‌کس نمی‌توانست او را سرزنش کند. با این وجود، در نهایت همین حوادث نیز بخشی از افسون و جادوی او بودند. زیزو بازیکنی استثنایی و گاه غیرقابل‌پیش‌بینی با روحیه‌ای حساس بود، اما به محض اینکه توپ به پایش می‌رسید، سراسر لطافت، آرامش و زیبایی می‌شد؛ یکی از معدود ستاره‌هایی که تماشای تسلط او بر توپ واقعاً چشم‌نواز بود.»