ازبکستان ما را به گذشته برگرداند!

به گزارش ورزش اپ، تیم ملی ایران در نخستین گام پس از جام جهانی، با نتیجه ۳ بر یک مقابل ازبکستان شکست خورد. این بازی فراتر از یک دیدار دوستانه، نمایشگر تیمی بی‌رمق، پر از اشتباه و فاقد انرژی بود که نگرانی‌های جدی را برانگیخت. با وجود گل به خودی جهانگیر اوروزوف در ابتدای نیمه دوم که کورسوی امیدی برای جبران ایجاد کرد، دبل الدور شومورودوف و گل دقایق پایانی حسین نورچائف، پرونده این شب تلخ را بست.

پرسش اصلی اینجاست: پس از جام جهانی قرار بود چه تغییری رخ دهد؟ هواداران در انتظار نشانه‌ای از آغاز یک دوره جدید بودند؛ چه در چهره تیم، چه در نحوه انتخاب‌ها و چه در اشتیاق بازیکنان. اما ایران دقیقاً همان تیم پیش از جام جهانی بود؛ با همان ترکیب‌های تکراری، رویکرد فنی مشابه و همان فوتبال کم‌جانی که گویی تنها از سر اجبار انجام می‌شد. در حالی که تیم‌هایی مثل ژاپن و کره جنوبی در همین فیفادی، چهره‌ای تازه و پرانگیزه از خود نشان دادند و حتی ژاپن با همان سرمربی قبلی، سامورایی‌های متفاوتی را به زمین فرستاد، تیم ملی ایران تنها تغییرش در تاریخ مسابقه بود.

احسان حاج‌صفی در این شب با ثبت صد و چهل و نهمین بازی ملی و رسیدن به رکورد جواد نکونام، به تنهایی در صدر تاریخ فوتبال ایران ایستاد. اما این شب تاریخی برای کاپیتان با اشتباه در دقیقه ۱۰ و اهدای توپ به شومورودوف تلخ شد. در حالی که مهاجم ازبکستان از این هدیه برای زدن گل نخست استفاده کرد، ایران تا دقیقه ۴۵ منتظر ماند تا نخستین ضربه در چارچوب خود را توسط مهدی طارمی ثبت کند؛ آماری که گویای همه چیز است. در سوی مقابل، ازبکستان بارها خط دفاعی ما را لرزاند و حتی تیر دروازه بیرانوند را به لرزه درآورد.

در مرکز خط دفاعی، زوج علی نعمتی و سامان فلاح هنوز فاصله زیادی با هماهنگی لازم داشتند. سعید عزت‌اللهی در سطح انتظار همیشگی نبود و صالح حردانی، احسان حاج‌صفی و امید نورافکن نیز شب موفقی را سپری نکردند. آریا یوسفی در پستی غیرتخصصی به میدان رفت و محمدمهدی محبی نیز نتوانست درخشش باشگاهی خود را تکرار کند. مهدی طارمی از روزهای اوجش فاصله داشت و سردار آزمون هم فرصت تاثیرگذاری نیافت. در میان بازیکنان تعویضی، دنیس اکرت با دوندگی و پرس بالا عملکرد قابل قبولی داشت، اما رامین رضاییان تنها کسی بود که با یک ارسال، تغییری در حملات ایجاد کرد.

شاید تلخ‌ترین قاب بازی را علیرضا بیرانوند ثبت کرد. دروازه‌بانی که سال‌ها شماره یک تیم ملی بوده، با خروجی غیرضروری و خطای پنالتی در صحنه گل دوم، کار را برای ایران دشوارتر کرد. این تصمیم نسنجیده، او را در لیست مقصران اصلی قرار داد.

گل سوم ازبکستان نیز نتیجه اشتباه ساختاری در دفاع بود؛ پیشروی شجاع خلیل‌زاده و خالی ماندن فضای پشت سر، فرصتی دو به یک برای حریف ساخت که ازبکستان به راحتی از آن استفاده کرد. ناکامی سه مدافع مرکزی ایران در این شب، شاید کادر فنی را مجاب کند که در بازی‌های آینده به مهدی زارع یا عارف آقاسی فرصت دهد؛ هرچند که مشکل اصلی فراتر از اسامی است و به ساختار معیوب تیمی بازمی‌گردد.

در نهایت، صحنه خطای هند علی نعمتی که منجر به اخراج او شد، گویای وضعیت فعلی تیم بود؛ وقتی فوتبال قادر به متوقف کردن حریف نیست، دست‌ها به کمک می‌آیند. این تیم محصول مستقیم تفکرات و انتخاب‌های امیر قلعه‌نویی است؛ تیمی که نه برنامه هجومی مشخصی داشت، نه در انتقال توپ امنیت داشت و نه واکنشی به شکست نشان می‌داد. ناتوانی در کسب پیروزی مقابل ازبکستان طی هفت بازی متوالی، آماری است که باید زنگ خطر را برای کادر فنی به صدا درآورد.

شکست در یک بازی دوستانه فاجعه نیست، اما فوتبال ارائه شده نگران‌کننده است. ایران در آستانه جام ملت‌های ۲۰۲۷، جایی که رقبا با رؤیاهای بزرگ به میدان می‌آیند، هنوز پاسخی برای پرسش‌های بی‌پایان خود ندارد. وقتی اولین نمایش پس از جام جهانی هیچ رنگ و بویی از تغییر ندارد، نتیجه مسابقه در برابر این واقعیت که «ایران هنوز در مسیر درستی نیست»، به حاشیه می‌رود.