از کوچه غریبان تا قلب فوتبال ایران، سلطان ۸۰ ساله شد

به گزارش ورزش اپ، نام علی پروین که به میان می‌آید، تنها تصویر یک اسطوره شماره ۷، یک هافبک خلاق یا مربی موفق در ذهن هواداران نقش نمی‌بندد. پشت این نام، بیش از شش دهه تاریخ فوتبال ایران نهفته است؛ از دوران آغازین که فوتبال هنوز چهره‌ای صنعتی و بزرگ به خود نگرفته بود تا زمانی که پرسپولیس به یکی از قطب‌های اصلی فوتبال آسیا بدل شد. علی پروین ۸۰ ساله شد؛ مردی که فعالیت حرفه‌ای خود را از سال ۱۳۴۰ با کیان آغاز کرد و پس از طی مسیر در پیکان، به پرسپولیس پیوست؛ باشگاهی که بخش جدایی‌ناپذیر زندگی او شد. البته داستان پروین فراتر از یک باشگاه است. او در سوم مهرماه ۱۳۲۵ در کوچه غریبان بازار تهران متولد شد. در پس‌زمینه زندگی او، حتی کودکی‌اش با چالشی بزرگ همراه بود؛ بیماری سختی که در سال‌های خردسالی تا مرز تهدید جانش پیش رفت، اما پس از بهبودی، به تعبیر روایت قدیمی زندگی‌اش، با انرژی بیشتری به فوتبال بازگشت. شاید در آن روزها کسی تصور نمی‌کرد پسربچه‌ای که در کوچه‌های بازار تهران پا به توپ می‌شد، چند دهه بعد به یکی از نمادین‌ترین چهره‌های ورزش ایران تبدیل شود. سال ۱۳۴۰ آغاز رسمی حضور او در فوتبال بود؛ کیان نخستین سکوی پرتاب او بود و پس از آن پیکان و سرانجام پرسپولیس مقصد نهایی او شد. پروین در پرسپولیس تنها به میدان نرفت؛ او با این باشگاه بزرگ شد و باشگاه نیز با حضور او بخشی از هویت تاریخی‌اش را بنا کرد. سال‌ها با پیراهن شماره ۷ به میدان رفت، بازوبند کاپیتانی را بست، طعم قهرمانی را چشید و در نهایت همان‌جا از دنیای بازی خداحافظی کرد، اما این پایان کار نبود؛ بلکه آغاز فصل تازه‌ای از حضورش در فوتبال بود.

پروین از معدود چهره‌های فوتبال ایران است که در نقش‌های مختلف در بالاترین سطح حضور داشته است. او ابتدا به ستاره تیم ملی بدل شد و با ایران به افتخارات بزرگی رسید. در جام ملت‌های ۱۹۷۲ و ۱۹۷۶ بخشی از تیم قهرمان ایران بود و در بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ نیز مدال طلا را بر گردن آویخت. سپس در جام جهانی ۱۹۷۸ آرژانتین، عضوی از نخستین تیم ملی ایران در بزرگ‌ترین رویداد جهانی بود. پروین در دو دوره المپیک ۱۹۷۲ مونیخ و ۱۹۷۶ مونترال نیز برای ایران بازی کرد و اگرچه در المپیک ۱۹۸۰ مسکو حضور نیافت، اما در مسیر صعود تیم ملی به آن مسابقات نقش داشت. کارنامه ملی او در نهایت با ۷۶ بازی ملی بسته شد؛ رکوردی که سال‌ها در فوتبال ایران دست‌نیافتنی بود. پس از دوران بازی، او بلافاصله به یکی از نیمکت‌های حساس فوتبال ایران رسید. از سال ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۲ سکان هدایت تیم ملی را در دست داشت و در بازی‌های آسیایی ۱۹۹۰ پکن، این بار در کسوت سرمربی، تیم ملی ایران را به مدال طلا رساند. این یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های کارنامه پروین است: کسب قهرمانی آسیا هم به عنوان بازیکن و هم به عنوان مربی. پیوند پروین با پرسپولیس اما حکایت دیگری است. او پس از دوران بازی، سال‌ها هدایت فنی این تیم را بر عهده داشت و در مقاطعی نیز مدیریت باشگاه را تجربه کرد. قهرمانی‌های متعدد در لیگ ایران، مسابقات باشگاه‌های تهران، جام حذفی و رقابت‌های آسیایی باعث شد نام او با تاریخ این باشگاه عجین شود. فدراسیون فوتبال در ثبت سوابق او، ۲۰ قهرمانی باشگاهی با پرسپولیس را درج کرده است؛ آماری که جایگاه رفیع او را در تاریخ این باشگاه تثبیت می‌کند.

علی پروین رسماً ۸۰ ساله شد. هشتاد سال برای هر انسانی عددی درخور توجه است، اما برای مردی که بخش عمده‌ای از این هشت دهه را در بطن فوتبال ایران سپری کرده، معنایی فراتر دارد. او فوتبال را در دورانی آغاز کرد که اثری از لیگ حرفه‌ای، شبکه‌های اجتماعی، قراردادهای کلان و فوتبال شبانه‌روزی نبود. او توپ را در کوچه‌های تهران لمس کرد، به پرسپولیس رسید، پیراهن تیم ملی را به تن کرد، در جام جهانی حاضر شد، قهرمان آسیا شد، در قامت مربی و مدیر درخشید و در نهایت به چهره‌ای تبدیل شد که نامش فراتر از یک باشگاه یا یک نسل است. علی پروین ۸۰ ساله شد، اما برای فوتبال ایران، او چیزی بیش از یک عدد روی شناسنامه است؛ او بخشی از حافظه تاریخی فوتبال این سرزمین است؛ از کوچه غریبان بازار تا قلب تاریخ پرسپولیس و تیم ملی.