سرگیجه پست‌های غیر تخصصی در تیم امید!

به گزارش “ورزش اپ”، حذف تیم امید ایران از رقابت‌های آسیایی ناگویا با شکست سنگین ۴ بر یک مقابل کره شمالی، فرجامی ناخوشایند برای تیمی بود که با جمعی از ستاره‌های شاغل در سطح نخست فوتبال ایران به ژاپن سفر کرده بود. در کنار تحلیل‌های گوناگون درباره دلایل این ناکامی، تغییر پست‌های بحث‌برانگیز توسط حسین عبدی در مسابقات متعدد بیش از سایر موارد مورد توجه قرار گرفته است؛ جایی که بازیکنان در ترکیب تیم ملی در پست‌هایی به کار گرفته شدند که با تخصص باشگاهی آن‌ها تفاوت داشت.

یک نمونه بارز، یاسین جرجانی است. این بازیکن که در آلومینیوم اراک و سپس سپاهان عمدتاً به عنوان مدافع میانی شناخته می‌شد، در مسابقات ناگویا توسط عبدی به جناح چپ خط دفاعی منتقل شد. جرجانی که مقابل امارات به عنوان یار تعویضی در همین پست به میدان رفت، در دیدار سوم مقابل کره شمالی نیز از ابتدا در این منطقه بازی کرد. اگرچه انعطاف‌پذیری تاکتیکی یک مدافع ویژگی مثبتی است، اما پرسش اصلی اینجاست که چرا سرمربی باید بازیکنی را که در پست تخصصی خود باثبات‌تر است، به منطقه‌ای دیگر منتقل کند.

ماجرا درباره سعید سحرخیزان، مهاجم تیم امید و باشگاه استقلال، نیز جالب توجه است؛ چرا که عبدی در بازی با کره شمالی از او به عنوان وینگر استفاده کرد. فارغ از توانایی احتمالی سحرخیزان برای بازی در کناره‌ها، مسئله اصلی به‌کارگیری یک مهاجم تخصصی در پستی است که لزوماً بهترین خروجی را از او نمی‌گیرد؛ آن هم در شرایطی که تیم برای گلزنی به حضور یک عنصر زهردار در نزدیک‌ترین فاصله به دروازه نیاز مبرم داشت.

امیرحسین حسین‌زاده نیز دیگر بازیکنی بود که جایگاهش در سیستم هجومی عبدی چالش‌برانگیز شد. این بازیکن که به عنوان مهاجم تراکتور راهی تیم امید شد، اگرچه در بازی نهایی مقابل کره شمالی تک گل ایران را به ثمر رساند، اما در سیستم تیم عبدی بیشتر در نقش مهاجم سایه ایفای نقش می‌کرد، در حالی که می‌شد درباره استفاده از او در نوک پیکان خط حمله نیز تأمل کرد.

در واقع، عبدی با در اختیار داشتن مهاجمان طراز اول، مرز میان وظایف مهاجم و وینگر را به شکلی مبهم ترسیم کرد. با این حال، عجیب‌ترین تصمیم عبدی در بازی مقابل چین رقم خورد. در حالی که ایران برای گلزنی در دقایق پایانی نیاز به فشار مضاعف داشت و عبدی کسری طاهری و سعید سحرخیزان را به عنوان دو بازیکن با سابقه هجومی به زمین فرستاده بود، مسعود محبی که در فهرست تیم امید به عنوان مدافع حضور داشت، با تغییر پست به خط حمله منتقل شد. این پرسش مطرح است که چرا در لحظات حیاتی، یک مدافع به عنوان آخرین تیر ترکش هجومی انتخاب شد؟ محبی حتی صاحب موقعیت حساسی شد که به هدر رفت.

با توجه به حضور بازیکنان باتجربه و باکیفیت در اردوی تیم امید، یکی از پرسش‌های اساسی پس از این حذف زودهنگام، دلیل اصرار سرمربی بر تغییر پست‌های متوالی شاگردانش است. آیا این تصمیمات بخشی از یک نقشه تاکتیکی بود، یا کمبود نفرات و یا شاید باور سرمربی به توانایی بازی در چند پست مختلف باعث چنین تغییراتی شد؟ این‌ها پرسش‌هایی است که پاسخ حسین عبدی می‌تواند ابعاد تازه‌ای از اندیشه‌های فنی او در ناگویا را آشکار کند. در نهایت، آنچه از این تورنمنت برای فوتبال ایران بر جای ماند، نتیجه‌ای غیرقابل دفاع بود؛ تیم امید پس از پیروزی برابر امارات، با تساوی مقابل چین و شکست قاطع برابر کره شمالی از دور رقابت‌ها کنار رفت.