چرا ایتالیا اصرار دارد خودش را نابود کند؟!

به گزارش ورزش اپ، تیم ملی ایتالیا در سه دوره گذشته جام جهانی حضور نداشته، در دو دوره پیش از آن نیز نتوانست از مرحله گروهی عبور کند و تنها دستاوردش پس از قهرمانی در جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان، کسب عنوان نخست در یورو ۲۰۲۱ بوده است. اتفاقات ماه اخیر به‌خوبی افول فوتبال کشوری را نشان می‌دهد که روزگاری یک امپراتوری قدرتمند با چهار قهرمانی جام جهانی بود، اما اکنون به دلیل سوءمدیریت و کمبود استعدادهای ناب، در مسیر فروپاشی قرار دارد.

در چهار دوره اخیر جوایز توپ طلا، تنها بارلا در سال ۲۰۲۳ و دوناروما در سال ۲۰۲۵ توانستند در لیست نامزدها جای بگیرند که این خود گواهی بر نبود بازیکنان تراز اول در فوتبال این کشور است. همچنین ۲۲ سال از آخرین قهرمانی آن‌ها در یورو زیر ۲۱ سال می‌گذرد و آمار قهرمانی در رده‌های زیر ۱۹ سال و زیر ۱۷ سال نیز به ترتیب به سه و ۳۹ سال پیش برمی‌گردد که نشان می‌دهد چشمه استعدادهای ایتالیا خشک شده است. ایتالیا اکنون در جایگاه پانزدهم رده‌بندی فیفا قرار دارد که بدترین وضعیت آن‌ها در هشت سال اخیر محسوب می‌شود و از سال ۲۰۰۷ تاکنون در جمع سه تیم برتر جهان جای نگرفته‌اند. از آن زمان تا امروز هشت سرمربی هدایت آتزوری را بر عهده گرفته‌اند که یکی از آن‌ها، یعنی تنها کسی که موفق به کسب جام شد، روبرتو مانچینی، پس از انتخابی بحث‌برانگیز دوباره به تیم بازگشته است. بر اساس تمامی نظرسنجی‌ها، این تصمیم از همان آغاز با مخالفت شدید هواداران ایتالیایی مواجه شده است. تیفوسی‌ها هرگز فراموش نکرده‌اند که سه سال پیش، در شرایطی که تیم ملی برای صعود به یورو مقابل مقدونیه و اوکراین در نبرد بود، مانچینی با یک ایمیل سرد و به دلیل دریافت پیشنهادی کلان از عربستان سعودی، تیم را تنها گذاشت و رفت.

مالاگو، رئیس فدراسیون، گمان می‌کرد سپردن مسئولیت بازسازی تیم به اسطوره‌هایی چون مالدینی و لئوناردو اقدامی محبوب تلقی شود، اما فراموش کرده بود که آن‌ها حاضر نیستند صرفاً نقش‌های نمایشی داشته باشند. آن‌ها با گواردیولا وارد مذاکره شدند که موفق به متقاعد کردنش نشدند و سپس سراغ پیرلو، هافبک خلاق سابق و مربی کم‌تجربه فعلی رفتند. مالاگو به بهانه حضور پیرلو در کمپین تبلیغاتی یک سایت شرط‌بندی روسی، این انتخاب را وتو کرد تا راه را برای بازگشت مانچینی، گزینه محبوب خودش، هموار کند. در نهایت، تنها ۱۶ روز پس از انتصاب، مالدینی و لئوناردو در اعتراض به این شرایط استعفا دادند و از فدراسیون جدا شدند. وضعیت کنونی آتزوری بسیار تاریک و نگران‌کننده به نظر می‌رسد.